دیابت نوع دو یعنی چی

دیابت نوع دو یعنی چی

پیشنهاد شما مخصوص شما :
دیابت نوع دو یعنی چی

دیابت نوع دو یعنی چی

دیابت نوع دو یعنی چی(به انگلیسی: Diabetes mellitus type 2) که سابق بر این آن را دیابت شیرین غیروابسته به انسولین (NIDDM) یا دیابت بزرگسالان می‌نامیدند، نوعی اختلال در سوخت و ساز بدن است که با بالا بودن گلوکز خون در شرایط مقاومت در مقابل انسولین و کمبود نسبی انسولین شناسایی می‌شود.[۲] این مسئله در تقابل با دیابت شیرین نوع ۱ است که در آن به دلیل تخریب سلول‌های جزیره‌ای در لوزالمعده با کمبود مطلق انسولین مواجه هستیم.[۳] نشانه‌های کلاسیک این بیماری عبارتند از احساس تشنگی مفرط، تکرر ادرار، و احساس گرسنگی مفرط. ۹۰٪ افراد مبتلا به دیابت به دیابت نوع ۲ دچار هستند و ۱۰٪ دیگر به ترتیب مبتلا به دیابت شیرین نوع ۱ و دیابت بارداری می‌باشند. گفته می‌شود که چاقی دلیل عمده دیابت نوع ۲ در افرادی است که به لحاظ ژنتیکی مستعد ابتلا به این بیماری هستند. از دیگر دلایل آن می‌توان به عدم تحرک، فشار خون بالا، داشتن HDL خون پایین یا تری گلیسیرید بالا اشاره کرد.[۴]

در شروع بیماری می‌توان با افزایش ورزش، اصلاح رژیم غذایی و مشورت با پزشک این بیماری را درمان کرد. البته این مورد در سال‌های اخیر توسط دانشمندان کانادایی که بر روی این نوع بیماران در حال تحقیق بودند، به اثبات رسیده است. بر مبنای این پژوهش‌ها 40 درصد افراد به‌طور کامل درمان شده و لوزالمعده دوباره شروع به تولید انسولین می‌کند. اگر سطح گلوکز خون با این روش‌ها به اندازه کافی پایین نیامد، ممکن است مصرف داروهایی مانند متفورمین یا انسولین [نیازمند منبع] لازم باشد. معمولاً باید به‌طور مرتب سطح قند خون کسانی که انسولین مصرف می‌کنند کنترل شود.

نرخ ابتلا به دیابت به طرز قابل توجهی در ۵۰ سال اخیر به موازات چاقی افزایش یافته‌است. تا سال ۲۰۱۰ تقریباً حدود ۲۸۵  میلیون نفر مبتلا به این بیماری بودند و این درحالیست که تعداد آن‌ها در سال ۱۹۸۵ حدود ۳۰  میلیون نفر بوده‌است. عوارض ناشی از قند خون بالا می‌تواند شامل بیماری قلبی، سکته‌ها، ریتینوپاتی دیابتی که بر بینایی اثر می‌گذارد، نارسایی کلیوی که در آن فرد ممکن است نیاز به دیالیز داشته باشد، و گردش ضعیف خون در دست و پا که ممکن است منجر به قطع عضو شود. عارضه حاد کتواسیدوزیکی از ویژگی‌های نوع ۱دیابت است که شیوع چندانی ندارد.[۵] البته، ممکن است کمای غیرآستونمی هایپروسمولار نیز رخ دهد.

دیابت یکی از اولین بیماری‌هایی است[۶] که در دست نوشته‌های مصری‌ها از c. سال ۱۵۰۰ BCE با عنوان “تخلیه بیش از حد ادرار” توصیف شده‌است.[۷] گفته می‌شود که اولین توصیف‌ها مربوط به دیابت نوع اول بوده‌است. .[۷] پزشکان هندی در همان زمان این بیماری را تشخیص داده و با توجه به اینکه ادرار فرد مبتلا مورچه‌ها را به خود جذب می‌کند، آن را تحت عنوان “مادهومها” یا “ادرار شیرین” طبقه‌بندی کرده‌اند.[۷] واژه “دیابت” یا “عبور از طریق” را اولین بار در سال ۲۳۰  قبل از میلاد پزشک یونانی آپولونیوس ممفیس بکار برد.[۷] این بیماری طی دوره امپراطوری روم و زمان جالینوس نادر بوده‌است و گفته می‌شود که وی تنها با دو مورد از این بیماری در طول زندگی حرفه‌ای خود برخورد داشته‌است.[۷]

دیابت نوع ۱ و ۲ به عنوان دو بیماری جداگانه اولین بار توسط پزشکان هندی سوشروتا و چاراکا در سال ۴۰۰- ۵۰۰ بعد از میلاد تشخیص داده شدند که دیابت نوع ۱ با جوانی و نوع ۲ با اضافه وزن همراه بودند.[۷] واژه “شیرین” یا “عسلی” توسط بریتون جان رول در اواخر دهه‌های ۱۷۰۰ به آن اضافه شد تا آن را از دیابت بی مزه که آن نیز با تکرر ادرار همراه است جدا کند.[۷] تا اوایل قرن ۲۰ درمانی برای این بیماری یافت نشد تا اینکه فردریک بنتینگ و چارلز بست کانادایی در سال‌های ۱۹۲۱ و ۱۹۲۲ انسولین را کشف کردند.[۷] به دنبال آن در دهه ۱۹۴۰ انسولین طولانی اثر NPH گسترش یافت.[۷]
دیابت نوع دو یعنی چی

تعریف سازمان بهداشت جهانی از دیابت (نوع ۱ و نوع ۲) عبارتند از بالا رفتن گلوکز به همراه علایم، در غیر این صورت افزایش شاخص‌ها در دو صورت، یا[۸]

یا:

 

اندازه‌گیری تصادفی قند خون بیشتر از ۱۱٫۱   mmol/l (۲۰۰ mg/dL  ) همراه با علایم رایج بیماری[۹] و رو ش دیگر شخیص این بیماری هموگلوبین گلیکوزیله (HbA۱c)) بیشتر از ۶٫۵٪ است.[۱۰] در سال ۲۰۰۹ کمیته بین‌المللی کارشناسان که عبارتند بودند از نمایندگان انجمن دیابت آمریکا (ADA)، فدراسیون بین‌المللی دیابت (IDF)، و انجمن اروپایی‌ها در زمینه تحقیقات دیابت (EASD) پیشنهاد کردند که برای تشخیص دیابت از آستانه‌ای بین ≥۶٫۵٪ HbA۱c استفاده شود. این پیشنهاد در سال ۲۰۱۰ مورد پذیرش انجمن دیابت آمریکا قرار گرفت.[۱۱] آزمایش‌های مثبت باید تکرار شوند مگر آنکه نشانه‌های معمول بیماری و قند خون  mmol/l 11.1<(mg/dl  ۲۰۰<) در فرد ظاهر شود.[۱۲]

برای تشخیص دیابت این آستانه بر پایه رابطه میان نتایج تست تلورنس گلوکز، آزمایش قند ناشتا یا HbA۱c و عوارضی از قبیل مشکلات مربوط به شبکیه چشم می‌باشد.[۱۰] آزمایش قند خون ناشتا یا تصادفی بر تست تلورنس گلوکز ترجیح داده می‌شود چرا که انجام این آزمایش برای مردم راحت‌تر است.[۱۰] HbA۱c این مزیت‌ها را دارد که در آن نیازی به ناشتا بودن نیست و نتایج آن ثبات بیشتری دارد، اما عیب این آزمایش آن است که نسبت به اندازه‌گیری گلوکز خون هزینه بردارتر است.[۱۳] برآورد شده‌است که ۲۰٪ افراد مبتلا به دیابت در آمریکا از ابتلای خود به بیماری اطلاع ندارند.[۱۰]

دیابت شیرین نوع ۲ با گلوکز بالای خون در شرایط مقاومت دربرابر انسولین و کمبود نسبی انسولین مشخص می‌شود.[۲] این نوع از دیابت با دیابت شیرین نوع ۱ که در آن به دلیل تخریب سلول‌های جزیره‌ای در لوزالمعده با کمبود مطلق انسولین مواجه هستیم و با دیابت شیرین بارداری که نوع جدیدی از قند خون بالا است که در دوران بارداری ظاهر می‌شود، متفاوت است.[۳] دیابت نوع ۱ و ۲ معمولاً بر اساس شرایط موجود شناسایی می‌شوند[۱۲]. اگر در تشخیص تردیدی باشد می‌توان از آزمایش پادتن برای تأیید دیابت نوع ۱ و از سطح پپتید سی. برای تأیید دیابت نوع ۲ استفاده کرد. .[۱۴]

هیچ سازمان بزرگی غربالگری جهانی دیابت را توصیه نمی‌کند چراکه مدرکی وجود ندارد که نشان دهد چنین برنامه‌ای می‌تواند باعث بهبود شرایط شود.[۱۵] کار گروه خدمات پیشگیری ایالت متحده آمریکا انجام غربالگری را به بزرگسالانی که علایم این بیماری را ندارد و فشار خون آن‌ها بیشتر از ۱۳۵mmHg است پیشنهاد می‌کند.[۱۶] برای کسانی که فشار خون آن‌ها کمتر از این میزان است، شواهد کافی برای انجام یا انجام ندادن غربالگری وجود ندارد.[۱۶] سازمان بهداشت جهانی تنها انجام آزمایش را برای گروه‌هایی که در معرض خطر هستند توصیه می‌کند.[۱۵] گروه‌های در معرض خطر در آمریکا عبارتند از: کسانی که سن آن‌ها بالای ۴۵ سال است، کسانی که خویشاوندان درجه اول آن‌ها مبتلا به دیابت هستند، برخی از گروه‌های قومی از قبیل هیسپانیک‌ها، آمریکایی‌های آفریقایی تبار، و بومیان آمریکایی، و کسانی که سابقه دیابت بارداری، سندرم تخمدان پلی کیستیک، اضافه وزن، و شرایط مربوط به سندروم متابولیک را داشته‌اند.[۹]

دیابت نوع ۲ را می‌توان از طریق تغذیه مناسب و ورزش منظم به تأخیر انداخت یا از بروز آن جلوگیری کرد.[۱۷][۱۸] نظارت متمرکز بر سبک زندگی می‌تواند خطر ابتلا به این بیماری را به بیشتر از نصف کاهش دهد.[۱۹] ورزش کردن بدون توجه به وزن اولیه فرد و کاهش بعدی وزن او فایده مند است.[۲۰] البته شواهد چندانی در دست نیست که نشان دهند تغییر رژیم غذایی به تنهایی مؤثر خواهد بود،[۲۱] ولی شواهدی وجود دارد که رژیم غذایی همراه با سبزیجات برگ دار سبز[۲۲] و کاهش مصرف نوشیدنی‌های شیرین می‌تواند مفید باشند.[۲۳] در کسانی که مبتلا به اختلال تلورنس قند خون هستند، رژیم غذایی و ورزش به تنهایی یا در ترکیب با متفورمین یا اکاربوس می‌تواند خطر پیشرفت دیابت را کاهش دهند.[۱۹][۲۴] مداخله در سبک زندگی می‌تواند مؤثرتر از مصرف متفورمین باشد.[۱۹]

مدیریت دیابت نوع ۲ بر مداخله در سبک زندگی، پایین آوردن سایر عوامل ایجاد خطر بیماری‌های قلبی-عروقی، و ثابت نگه داشتن سطح گلوکز خون در محدوده طبیعی تمرکز دارد.[۱۹] خدمات بهداشت ملی بریتانیا در سال ۲۰۰۸ به کسانی که به تازگی بیماری دیابت نوع ۲ آن‌ها تشخیص داده شده‌است توصیه کرده بود خودشان بر گلوکز خون خود نظارت داشته باشند،[۲۵] البته مزیت خود-نظارتی برای کسانی که از انسولین چند- دوزی استفاده نمی‌کنند مورد تردید است.[۱۹][۲۶] مدیریت سایر عوامل خطر ساز بیماری‌های قلبی- عروقی از قبیل فشار خون بالا، کلسترول بالا، و میکروآلبومینوری، امید به زندگی فرد را بهبود می‌بخشد.[۱۹] مدیریت فشرده فشار خون (کمتر از ۱۳۰/۸۰ mmHg) بر خلاف مدیریت استاندارد فشار خون (کمتر از ۱۴۰-۱۵۰/۸۵-۱۰۰ mmHg) خطر را به میزان اندکی کاهش می‌دهد ولی به‌طور کلی بر خطر مرگ و میر تأثیری نخواهد گذاشت.[۲۷]

به نظر نمی‌رسد کاهش فشرده قند خون (HbA1C<6%) بر خلاف کاهش استاندارد قند خون (HbA1C of ۷-۷٫۹٪) تغییری در میزان مرگ و میر ایجاد کند.[۲۸][۲۹] هدف درمان معمولاً رسیدن به HbA1C کمتر از ۷٪ یا گلوکز ناشتای کمتر از ۶٫۷٪mmol/L  (۱۲۰  mg/dL) است، البته این اهداف می‌توانند بعد از انجام مشاوره حرفه‌ای بالینی، و با در نظر گرفتن خطرات خاص هیپوگلیسمی و امید به زندگی تغییر کنند.[۹] توصیه می‌شود که همه افراد مبتلا به دیابت نوع ۲ به‌طور مرتب آزمایش‌های چشم پزشکی را انجام دهند.[۳]

علایم کلاسیک دیابت عبارتند از ادرار زیاد (تکرر ادرار)، استسقاء (احساس تشنگی مفرط)، پرخوری (احساس گرسنگی مفرط)، و کاهش وزن.[۹] علایم دیگر این بیماری که به وضوح می‌توان آن‌ها را در تشخیص‌ها مشاهده کرد عبارتند از: سابقه تاربینی، احساس خارش، نوروپاتی محیطی، حاد شدن عفونت‌های مهبلی، و خستگی. بسیاری از افرادی که در سال‌های اول هیچ نوع نشانه‌ای از بیماری ندارند بیماری آن‌ها در آزمایش‌های معمولی تشخیص داده می‌شود. در افراد مبتلا به دیابت شیرین نوع ۲ به ندرت کمای غیرآستونمی هایپروسمولار دیده می‌شود (شرایطی که در آن قند خون بالا با کاهش سطح هوشیاری و فشار خون پایین همراه است).[۳]

دیابت نوع  ۲  معمولاً بیماری مزمنی است، که امید به زندگی در مبتلایان به آن بخاطر بروز برخی مشکلات پایین می‌آید.[۱۰] این مسئله تا حدودی به دلیل برخی از عوارضی است که این بیماری به همراه دارد از قبیل: دو تا چهار برابر شدن خطر بیماری قلبی در این بیماران، که عبارتند از بیماری‌های اسکمیک قلب و سکته، افزایش ۲۰  برابری قطع عضو اندام‌های تحتانی، و افزایش میزان بستری شدن در بیمارستان.[۱۰] در کشورهای توسعه یافته، و به‌طور فزاینده در جاهای دیگر، دیابت نوع  ۲  بزرگترین علت کوری غیرآسیبی و نارسایی کلیه است.[۱۹] این بیماری همچنین از طریق فرایند بیماری‌هایی از قبیل بیماری آلزایمر و زوال مربوط به عروق مغزیافزایش خطر نقص عملکرد ذهنی و زوال مغز را بالا می‌برد.[۳۰] سایر عوارض عبارتند از: آکانتوسیز نیگریکانز، اختلالات جنسی، و عفونت‌های مکرر.[۹]

علت ابتلا به دیابت نوع ۲ آمیزه‌ای از سبک زندگی و عوامل ژنتیکی است.[۱۹][۳۱] در حالیکه فرد می‌تواند برخی از این امور مانند رژیم غذایی و چاقی را کنترل کند سایر مسایل مانند بالا رفتن سن، مونث بودن، و ژنتیک قابل کنترل نیستند.[۱۰] گفته می‌شود بی خوابی به دیابت نوع ۲ مربوط است.[۳۲] گفته می‌شود دلیل این مسئله تأثیری است که دیابت بر سوخت و ساز بدن دارد.[۳۲] وضعیت تغذیه مادر در طول مدت رشد جنین نیز می‌تواند به همراه یکی از مکانیسم‌های پیشنهادی متیلاسیون دی ان ای تغییر یافته نقش ایفا کند.[۳۳]

گفته می‌شود که برخی از عوامل مربوط به سبک زندگی در پیشرفت دیابت نوع  ۲ اهمیت دارند، از قبیل: چاقی (طبق تعریف شاخص میزان وزن بدن در رابطه با قد در افراد بالای سی)، نداشتن فعالیت فیزیکی، رژیم غذایی نامناسب، استرس، و شهرنشینی.[۱۰] ۳۰٪ بیماران چینی و ژاپنی تبارها، ۶۰-۸۰٪ اروپایی‌ها و آفریقایی تبارها، و ۱۰۰٪ سرخپوستان پیما و جزیره نشینان اقیانوس آرام دارای چربی اضافه بدن هستند.[۳] افرادی که چاق نیستند غالباً نسبت دور کمر به دور باسن آن‌ها بیشتر است.[۳]

عوامل غذایی نیز بر خطرپیشرفت دیابت نوع  ۲ تأثیرگذار است. مصرف مقدار زیاد شکر برای شیرین کردن نوشیدنی‌ها موجب افزایش خطر ابتلا به این بیماری می‌شود.[۲۳][۳۴] نوع چربی‌ها در رژیم غذایی نیز مهم هستند، چربی‌های اشباع شده و اسیدهای چرب ترانس دار خطر ابتلا را افزایش می‌دهند و حلقه‌های اسید چرب اشباع نشده و چربی اشباع نشده تک حلقه‌ای این خطر را کاهش می‌دهند.[۳۱] به نظر می‌رسد خوردن بیش از اندازه برنج سفید نیز در افزایش خطر ابتلا به این بیماری نقش بازی می‌کند.[۳۵] گفته می‌شود که در ۷٪ موارد ورزش نکردن علت ابتلا به این بیماری است.[۳۶]

بیشتر افراد مبتلا به دیابت دارای بسیاری از ژن‌هایی هستند که هرکدام از آن‌ها می‌توانند در افزایش احتمال ابتلا به دیابت نوع ۲ نقش مشارکتی اندکی داشته باشند.[۱۰] اگر یکی از دوقلوهای همسان دیابت داشته باشد شانس دیگری در ابتلا به دیابت در طول دوره زندگی چیزی بیش از ۹۰٪ خواهد بود در حالیکه این میزان برای دوقلوهای غیرهمسان ۲۵-۵۰٪ است.[۳] تا سال ۲۰۱۱، بیش از ۳۶ ژن کشف شده‌است که در ابتلای فرد به دیابت نوع ۲ مشارکت دارند.[۳۷]
همه این ژن‌ها با هم تنها ۱۰٪ کل مؤلفه ارثی این بیماری را تشکیل می‌دهند. برای نمونه توالی ژن TCF7L2 خطر پیشرفت دیابت را تا ۱٫۵  برابر افزایش می‌دهد و بزرگترین خطر ژنتیکی شایع است. بسیاری از ژن‌های مرتبط با دیابت درگیر عملکرد سلول بتا هستند.[۳]

برخی از موارد نادر دیابت حاصل اختلال در یک ژن منفرد هستند که (معروف به اشکالتک ژنی یا سایر انواع دیابت خاصهستند).[۳][۱۰] این موارد عبارتند از دیابت بلوغ جوانان (MODY)، سندرم دونوهو، و سندروم رابسون مندنهال و سایر موارد.[۱۰] ۱-۵٪ دیابت در افراد جوان از نوع دیابت بلوغ جوانان است.[۳۸]

برخی از درمان‌های دارویی و سایر مسایل بهداشتی می‌توانند به دیابت منجر شوند.[۳۹] برخی از این درمان‌ها عبارتند از: گلوکوکورتیکوئیدها، تیازیدها، مسدودکننده‌های بتا، آنتی سایکوتیک آتیپیک،[۴۰] و استاتین‌ها.[۴۱] در افرادی که از قبل به دیابت‌های بارداری مبتلا بوده‌اند خطر پیشرفت دیابت نوع ۲ بیشتر است.[۹] سایر مشکلات بهداشتی که می‌توانند منجر به این بیماری شوند عبارتند از آکرومگالی، سندرم کوشینگ، پرکاری تیروئید، فئوکروموسیتوم، و برخی از سرطانها مانند گلوکاگونوماها.[۳۹] کمبود تستوسترون نیز می‌تواند منجر به دیابت نوع ۲ شود.[۴۲][۴۳]

تولید ناکافی انسولین از سلول‌های بتا در شرایط مقاومت در مقابل انسولین موجب ابتلای فرد به دیابت نوع ۲ می‌شود.[۳] مقاومت در مقابل انسولین، که ناتوانایی سلولها در واکنش مناسب به سطح طبیعی انسولین است، در ابتدا در عضلات، کبد و بافت‌های چربی رخ می‌دهد.[۴۴] در کبد، انسولین به‌طور طبیعی مانع رها شدن گلوکز می‌شود. البته، در شرایط مقاومت انسولینی، کبد به‌طور نامناسبی گلوکز را در خون منتشر می‌کند.[۱۰] نسبت مقاومت انسولین در برابر اختلال عملکردی سلول بتا در افرادی که عمدتاً مقاومت انسولینی دارند و آن‌هایی که تنها نقص کوچکی در ترشح انسولین دارند و آن‌هایی که مقاومت انسولینی کمی دارند و کسانی که عمدتاً فاقد ترشح انسولینی هستند متفاوت است.[۳]

سایر مکانیسم‌های مهم و بالقوه که می‌توانند باعث ابتلای فرد به دیابت نوع ۲ و مقاومت انسولینی شوند عبارتند از: افزایش تجزیه لیپیدها در سلول‌های چربی، مقاوت در برابر اینسرتین و فقدان آن، سطح بالای گلوکاگون در خون، احتباس بالای آب و نمک توسط کلیه‌ها، و تنظیم نامناسب سوخت و ساز بدن توسط سیستم عصبی مرکزی.[۱۰] البته همه افرادی که دارای مقاومت انسولینی هستند مبتلا به دیابت نمی‌شوند، چرا که در ابتلا به این بیماری همچنین لازم است که سلول‌های بتا در لوزالمعده نتوانند انسولین تولید کنند.[۳]

رژیم غذایی مناسب و انجام ورزش اساس درمان دیابت است[۹] و با ورزش بیشتر می‌توان به نتیجه بهتری دست یافت.[۴۵] ورزش هوازی باعث کاهش HbA1C می‌شود و حساسیت به انسولین را کاهش می‌دهد.[۴۵] تمرینات مقاومتی نیز مفید هستند و ترکیبی از این دو نوع ورزش می‌تواند بیشترین تأثیر را داشته باشد.[۴۵] یک رژیم غذایی دیابتی که باعث کاهش وزن شود نیز مهم است.[۴۶] البته بهترین گونه رژیم غذایی برای این کار محل اختلاف است[۴۶] گفته می‌شود که رژیم غذایی حاوی قند پایین به منظور کنترل قند خون مؤثر است.[۴۷] به لحاظ فرهنگی آموزش مناسب می‌تواند به افراد مبتلا به دیابت نوع ۲ کمک کند تا در ظرف دست کم شش ماه، سطح قند خون خود را کنترل کنند.[۴۸] اگر در افراد مبتلا به دیابت خفیف، ایجاد تغییرات در سبک زندگی در عرض شش هفته باعث بهبود قند خون نشد باید برای آن‌ها درمان دارویی در نظر گرفته شود.[۹] همچنین تحقیقات نشان داده است که آموزش دیابت می‌تواند نقش قابل توجهی در اصلاح سبک زندگی و پیشگیری از عوارض داشته باشد. [۴۹]

چندین نوع داروی ضد دیابت وجود دارد. به‌طور کل متفورمین به عنوان اولین انتخاب درمانی توصیه می‌شود چراکه شواهدی در دست است که این دارو باعث کاهش مرگ و میر ناشی از دیابت شده‌است.[۱۹] دومین داروی خوراکی از نوع دیگر زمانی استفاده می‌شود که متفورمین کافی نباشد. .[۵۰] سایر انواع درمان‌های دارویی عبارتند از: سولفونیل اوره، اکریتاگوگوس بدون سولفونیل اوره، بازدارنده آلفا گلوکزید، تیازولیدین دیونیس، گلوکاگون پپتید مانند -۱ آنالوگ، دیپپتیدی پپتیداز-بازدارنده ۴.[۱۹][۵۱] متفورمین را نباید برای کسانی که مشکلات حاد کبدی و کلیوی دارند تجویز کرد.[۹] انسولین را می‌توان به تنهایی تزریق کرد یا آن را به داروهای خوراکی اضافه کرد.[۱۹]

بسیاری از افراد در ابتدا نیازی به انسولین ندارند.[۳] زمانیکه انسولین مصرف می‌شود، با ادامه مصرف داروهای خوراکی معمولاً شب‌ها فرمولی با تأثیر طولانی به درمان اضافه می‌شود. سپس برای تأثیر بهتر (و کنترل سطح قند خون) دوزها افزایش داده می‌شوند.[۱۹] اگر مصرف هر شب انسولین کافی نباشد مصرف در روز دو بار انسولین می‌تواند موجب کنترل بهتر شود.[۹] به نظر نمی‌رسد انسولین‌هایی که تأثیر طولانی دارند، گلارژین و دیتیمر، خیلی بهتر از پروتامین خنثی هاگدورن انسولین (NPH) باشد اما هزینه تولید آن‌ها به طرز چشمگیری بالاتر است، و از سال ۲۰۱۰ تولید آن‌ها مقرون به صرفه نیست.[۵۲] در زنان باردار معمولاً انسولین به عنوان راه درمانی انتخاب می‌شود.[۹]

جراحی برای کاهش وزن در افراد چاق روش مؤثری برای درمان دیابت است.[۵۳] بعد از جراحی افراد زیادی هستند که می‌توانند با دارو یا بدون آن سطح قند خون خود را در وضعیت طبیعی نگهدارند[۵۴] و در دراز مدت میزان مرگ و میر کاهش می‌یابد. البته خطر مرگ و میر بر اثر جراحی نیز وجود دارد که میزان آن کمتر از ۱٪ است.[۵۵] مقاطع مناسب شاخص میزان وزن سالم برای انجام جراحی هنوز مشخص نیست.[۵۶] البته توصیه می‌شود که این مسئله در مورد کسانی که قادر نیستند تا وزن و قند خون را کنترل کنند در نظر گرفته شود.[۵۷]

تا سال ۲۰۱۰ در سطح جهانی برآورد شده بود که ۲۸۵  میلیون نفر مبتلا به دیابت نوع ۲ هستند و حدود ۹۰٪ از کل جمعیت دیابتی‌ها را تشکیل می‌دهند.[۱۰] این میزان برابر است با ۶٪ کل جمعیت جوانان جهان.[۵۸] دیابت هم در توسعه یافته و هم کشورهای در حال توسعه شایع است.[۱۰] با این حال این بیماری در کشورهای توسعه نیافته رایج نیست.[۳] به نظر می‌رسد که در گروهای قومی معینی خطر ابتلای زنان به این بیماری بیشتر است،[۱۰][۵۹] از قبیل آسیای جنوبی، جزایر نشینان اقیانوس آرام، لاتینی‌ها، و بومیان آمریکا.[۹] این امر می‌تواند به خاطر افزایش حساسیت گروه‌های قومی معین به سبک زندگی غربی باشد.[۶۰] دیابت نوع ۲ که از قدیم به عنوان بیماری بزرگسالان در نظر گرفته می‌شد، در حال حاضر به موازات رشد میزان چاقی به‌طور فزاینده‌ای در کودکان دیده می‌شود.[۱۰] در حال حاضر دیابت نوع ۲ در نوجوانان امریکایی به اندازه دیابت نوع۱ شایع است.[۳]

میزان مبتلایان به دیابت در سال ۱۹۸۵ تا ۳۰  میلیون نفر برآورد شده بود، که تا سال ۱۹۹۵ به ۱۳۵  میلیون و تا سال ۲۰۰۵ به ۲۱۷  میلیون نفر افزایش یافت.[۶۱] گفته می‌شود این افزایش عمدتاً به دلیل پیر شدن جمعیت جهان، کاهش فعالیت‌های ورزشی، و افزایش نرخ چاقی است.[۶۱] تا سال ۲۰۰۰ پنج کشوری که دارای بیشترین میزان مبتلایان به دیابت هستند عبارتند از هند با ۳۱٫۷   میلیون نفر، چین ۲۰  میلیون نفر، آمریکا ۱۷٫۷   میلیون نفر، اندونزی  ۸٫۴ میایون نفر و ژاپن ۶٫۸  میلیون نفر.[۶۲] سازمان بهداشت جهانی این بیماری را به عنوان بیماری همه گیر جهانی به رسمیت شناخته است.[۶۳]

دیابت شیرین نوع ۲ (به انگلیسی: Diabetes mellitus type 2) که سابق بر این آن را دیابت شیرین غیروابسته به انسولین (NIDDM) یا دیابت بزرگسالان می‌نامیدند، نوعی اختلال در سوخت و ساز بدن است که با بالا بودن گلوکز خون در شرایط مقاومت در مقابل انسولین و کمبود نسبی انسولین شناسایی می‌شود.[۲] این مسئله در تقابل با دیابت شیرین نوع ۱ است که در آن به دلیل تخریب سلول‌های جزیره‌ای در لوزالمعده با کمبود مطلق انسولین مواجه هستیم.[۳] نشانه‌های کلاسیک این بیماری عبارتند از احساس تشنگی مفرط، تکرر ادرار، و احساس گرسنگی مفرط. ۹۰٪ افراد مبتلا به دیابت به دیابت نوع ۲ دچار هستند و ۱۰٪ دیگر به ترتیب مبتلا به دیابت شیرین نوع ۱ و دیابت بارداری می‌باشند. گفته می‌شود که چاقی دلیل عمده دیابت نوع ۲ در افرادی است که به لحاظ ژنتیکی مستعد ابتلا به این بیماری هستند. از دیگر دلایل آن می‌توان به عدم تحرک، فشار خون بالا، داشتن HDL خون پایین یا تری گلیسیرید بالا اشاره کرد.[۴]

در شروع بیماری می‌توان با افزایش ورزش، اصلاح رژیم غذایی و مشورت با پزشک این بیماری را درمان کرد. البته این مورد در سال‌های اخیر توسط دانشمندان کانادایی که بر روی این نوع بیماران در حال تحقیق بودند، به اثبات رسیده است. بر مبنای این پژوهش‌ها 40 درصد افراد به‌طور کامل درمان شده و لوزالمعده دوباره شروع به تولید انسولین می‌کند. اگر سطح گلوکز خون با این روش‌ها به اندازه کافی پایین نیامد، ممکن است مصرف داروهایی مانند متفورمین یا انسولین [نیازمند منبع] لازم باشد. معمولاً باید به‌طور مرتب سطح قند خون کسانی که انسولین مصرف می‌کنند کنترل شود.

نرخ ابتلا به دیابت به طرز قابل توجهی در ۵۰ سال اخیر به موازات چاقی افزایش یافته‌است. تا سال ۲۰۱۰ تقریباً حدود ۲۸۵  میلیون نفر مبتلا به این بیماری بودند و این درحالیست که تعداد آن‌ها در سال ۱۹۸۵ حدود ۳۰  میلیون نفر بوده‌است. عوارض ناشی از قند خون بالا می‌تواند شامل بیماری قلبی، سکته‌ها، ریتینوپاتی دیابتی که بر بینایی اثر می‌گذارد، نارسایی کلیوی که در آن فرد ممکن است نیاز به دیالیز داشته باشد، و گردش ضعیف خون در دست و پا که ممکن است منجر به قطع عضو شود. عارضه حاد کتواسیدوزیکی از ویژگی‌های نوع ۱دیابت است که شیوع چندانی ندارد.[۵] البته، ممکن است کمای غیرآستونمی هایپروسمولار نیز رخ دهد.

دیابت یکی از اولین بیماری‌هایی است[۶] که در دست نوشته‌های مصری‌ها از c. سال ۱۵۰۰ BCE با عنوان “تخلیه بیش از حد ادرار” توصیف شده‌است.[۷] گفته می‌شود که اولین توصیف‌ها مربوط به دیابت نوع اول بوده‌است. .[۷] پزشکان هندی در همان زمان این بیماری را تشخیص داده و با توجه به اینکه ادرار فرد مبتلا مورچه‌ها را به خود جذب می‌کند، آن را تحت عنوان “مادهومها” یا “ادرار شیرین” طبقه‌بندی کرده‌اند.[۷] واژه “دیابت” یا “عبور از طریق” را اولین بار در سال ۲۳۰  قبل از میلاد پزشک یونانی آپولونیوس ممفیس بکار برد.[۷] این بیماری طی دوره امپراطوری روم و زمان جالینوس نادر بوده‌است و گفته می‌شود که وی تنها با دو مورد از این بیماری در طول زندگی حرفه‌ای خود برخورد داشته‌است.[۷]

دیابت نوع ۱ و ۲ به عنوان دو بیماری جداگانه اولین بار توسط پزشکان هندی سوشروتا و چاراکا در سال ۴۰۰- ۵۰۰ بعد از میلاد تشخیص داده شدند که دیابت نوع ۱ با جوانی و نوع ۲ با اضافه وزن همراه بودند.[۷] واژه “شیرین” یا “عسلی” توسط بریتون جان رول در اواخر دهه‌های ۱۷۰۰ به آن اضافه شد تا آن را از دیابت بی مزه که آن نیز با تکرر ادرار همراه است جدا کند.[۷] تا اوایل قرن ۲۰ درمانی برای این بیماری یافت نشد تا اینکه فردریک بنتینگ و چارلز بست کانادایی در سال‌های ۱۹۲۱ و ۱۹۲۲ انسولین را کشف کردند.[۷] به دنبال آن در دهه ۱۹۴۰ انسولین طولانی اثر NPH گسترش یافت.[۷]
دیابت نوع دو یعنی چی

تعریف سازمان بهداشت جهانی از دیابت (نوع ۱ و نوع ۲) عبارتند از بالا رفتن گلوکز به همراه علایم، در غیر این صورت افزایش شاخص‌ها در دو صورت، یا[۸]

یا:

 

اندازه‌گیری تصادفی قند خون بیشتر از ۱۱٫۱   mmol/l (۲۰۰ mg/dL  ) همراه با علایم رایج بیماری[۹] و رو ش دیگر شخیص این بیماری هموگلوبین گلیکوزیله (HbA۱c)) بیشتر از ۶٫۵٪ است.[۱۰] در سال ۲۰۰۹ کمیته بین‌المللی کارشناسان که عبارتند بودند از نمایندگان انجمن دیابت آمریکا (ADA)، فدراسیون بین‌المللی دیابت (IDF)، و انجمن اروپایی‌ها در زمینه تحقیقات دیابت (EASD) پیشنهاد کردند که برای تشخیص دیابت از آستانه‌ای بین ≥۶٫۵٪ HbA۱c استفاده شود. این پیشنهاد در سال ۲۰۱۰ مورد پذیرش انجمن دیابت آمریکا قرار گرفت.[۱۱] آزمایش‌های مثبت باید تکرار شوند مگر آنکه نشانه‌های معمول بیماری و قند خون  mmol/l 11.1<(mg/dl  ۲۰۰<) در فرد ظاهر شود.[۱۲]

برای تشخیص دیابت این آستانه بر پایه رابطه میان نتایج تست تلورنس گلوکز، آزمایش قند ناشتا یا HbA۱c و عوارضی از قبیل مشکلات مربوط به شبکیه چشم می‌باشد.[۱۰] آزمایش قند خون ناشتا یا تصادفی بر تست تلورنس گلوکز ترجیح داده می‌شود چرا که انجام این آزمایش برای مردم راحت‌تر است.[۱۰] HbA۱c این مزیت‌ها را دارد که در آن نیازی به ناشتا بودن نیست و نتایج آن ثبات بیشتری دارد، اما عیب این آزمایش آن است که نسبت به اندازه‌گیری گلوکز خون هزینه بردارتر است.[۱۳] برآورد شده‌است که ۲۰٪ افراد مبتلا به دیابت در آمریکا از ابتلای خود به بیماری اطلاع ندارند.[۱۰]

دیابت شیرین نوع ۲ با گلوکز بالای خون در شرایط مقاومت دربرابر انسولین و کمبود نسبی انسولین مشخص می‌شود.[۲] این نوع از دیابت با دیابت شیرین نوع ۱ که در آن به دلیل تخریب سلول‌های جزیره‌ای در لوزالمعده با کمبود مطلق انسولین مواجه هستیم و با دیابت شیرین بارداری که نوع جدیدی از قند خون بالا است که در دوران بارداری ظاهر می‌شود، متفاوت است.[۳] دیابت نوع ۱ و ۲ معمولاً بر اساس شرایط موجود شناسایی می‌شوند[۱۲]. اگر در تشخیص تردیدی باشد می‌توان از آزمایش پادتن برای تأیید دیابت نوع ۱ و از سطح پپتید سی. برای تأیید دیابت نوع ۲ استفاده کرد. .[۱۴]

هیچ سازمان بزرگی غربالگری جهانی دیابت را توصیه نمی‌کند چراکه مدرکی وجود ندارد که نشان دهد چنین برنامه‌ای می‌تواند باعث بهبود شرایط شود.[۱۵] کار گروه خدمات پیشگیری ایالت متحده آمریکا انجام غربالگری را به بزرگسالانی که علایم این بیماری را ندارد و فشار خون آن‌ها بیشتر از ۱۳۵mmHg است پیشنهاد می‌کند.[۱۶] برای کسانی که فشار خون آن‌ها کمتر از این میزان است، شواهد کافی برای انجام یا انجام ندادن غربالگری وجود ندارد.[۱۶] سازمان بهداشت جهانی تنها انجام آزمایش را برای گروه‌هایی که در معرض خطر هستند توصیه می‌کند.[۱۵] گروه‌های در معرض خطر در آمریکا عبارتند از: کسانی که سن آن‌ها بالای ۴۵ سال است، کسانی که خویشاوندان درجه اول آن‌ها مبتلا به دیابت هستند، برخی از گروه‌های قومی از قبیل هیسپانیک‌ها، آمریکایی‌های آفریقایی تبار، و بومیان آمریکایی، و کسانی که سابقه دیابت بارداری، سندرم تخمدان پلی کیستیک، اضافه وزن، و شرایط مربوط به سندروم متابولیک را داشته‌اند.[۹]

دیابت نوع ۲ را می‌توان از طریق تغذیه مناسب و ورزش منظم به تأخیر انداخت یا از بروز آن جلوگیری کرد.[۱۷][۱۸] نظارت متمرکز بر سبک زندگی می‌تواند خطر ابتلا به این بیماری را به بیشتر از نصف کاهش دهد.[۱۹] ورزش کردن بدون توجه به وزن اولیه فرد و کاهش بعدی وزن او فایده مند است.[۲۰] البته شواهد چندانی در دست نیست که نشان دهند تغییر رژیم غذایی به تنهایی مؤثر خواهد بود،[۲۱] ولی شواهدی وجود دارد که رژیم غذایی همراه با سبزیجات برگ دار سبز[۲۲] و کاهش مصرف نوشیدنی‌های شیرین می‌تواند مفید باشند.[۲۳] در کسانی که مبتلا به اختلال تلورنس قند خون هستند، رژیم غذایی و ورزش به تنهایی یا در ترکیب با متفورمین یا اکاربوس می‌تواند خطر پیشرفت دیابت را کاهش دهند.[۱۹][۲۴] مداخله در سبک زندگی می‌تواند مؤثرتر از مصرف متفورمین باشد.[۱۹]

مدیریت دیابت نوع ۲ بر مداخله در سبک زندگی، پایین آوردن سایر عوامل ایجاد خطر بیماری‌های قلبی-عروقی، و ثابت نگه داشتن سطح گلوکز خون در محدوده طبیعی تمرکز دارد.[۱۹] خدمات بهداشت ملی بریتانیا در سال ۲۰۰۸ به کسانی که به تازگی بیماری دیابت نوع ۲ آن‌ها تشخیص داده شده‌است توصیه کرده بود خودشان بر گلوکز خون خود نظارت داشته باشند،[۲۵] البته مزیت خود-نظارتی برای کسانی که از انسولین چند- دوزی استفاده نمی‌کنند مورد تردید است.[۱۹][۲۶] مدیریت سایر عوامل خطر ساز بیماری‌های قلبی- عروقی از قبیل فشار خون بالا، کلسترول بالا، و میکروآلبومینوری، امید به زندگی فرد را بهبود می‌بخشد.[۱۹] مدیریت فشرده فشار خون (کمتر از ۱۳۰/۸۰ mmHg) بر خلاف مدیریت استاندارد فشار خون (کمتر از ۱۴۰-۱۵۰/۸۵-۱۰۰ mmHg) خطر را به میزان اندکی کاهش می‌دهد ولی به‌طور کلی بر خطر مرگ و میر تأثیری نخواهد گذاشت.[۲۷]

به نظر نمی‌رسد کاهش فشرده قند خون (HbA1C<6%) بر خلاف کاهش استاندارد قند خون (HbA1C of ۷-۷٫۹٪) تغییری در میزان مرگ و میر ایجاد کند.[۲۸][۲۹] هدف درمان معمولاً رسیدن به HbA1C کمتر از ۷٪ یا گلوکز ناشتای کمتر از ۶٫۷٪mmol/L  (۱۲۰  mg/dL) است، البته این اهداف می‌توانند بعد از انجام مشاوره حرفه‌ای بالینی، و با در نظر گرفتن خطرات خاص هیپوگلیسمی و امید به زندگی تغییر کنند.[۹] توصیه می‌شود که همه افراد مبتلا به دیابت نوع ۲ به‌طور مرتب آزمایش‌های چشم پزشکی را انجام دهند.[۳]

علایم کلاسیک دیابت عبارتند از ادرار زیاد (تکرر ادرار)، استسقاء (احساس تشنگی مفرط)، پرخوری (احساس گرسنگی مفرط)، و کاهش وزن.[۹] علایم دیگر این بیماری که به وضوح می‌توان آن‌ها را در تشخیص‌ها مشاهده کرد عبارتند از: سابقه تاربینی، احساس خارش، نوروپاتی محیطی، حاد شدن عفونت‌های مهبلی، و خستگی. بسیاری از افرادی که در سال‌های اول هیچ نوع نشانه‌ای از بیماری ندارند بیماری آن‌ها در آزمایش‌های معمولی تشخیص داده می‌شود. در افراد مبتلا به دیابت شیرین نوع ۲ به ندرت کمای غیرآستونمی هایپروسمولار دیده می‌شود (شرایطی که در آن قند خون بالا با کاهش سطح هوشیاری و فشار خون پایین همراه است).[۳]

دیابت نوع  ۲  معمولاً بیماری مزمنی است، که امید به زندگی در مبتلایان به آن بخاطر بروز برخی مشکلات پایین می‌آید.[۱۰] این مسئله تا حدودی به دلیل برخی از عوارضی است که این بیماری به همراه دارد از قبیل: دو تا چهار برابر شدن خطر بیماری قلبی در این بیماران، که عبارتند از بیماری‌های اسکمیک قلب و سکته، افزایش ۲۰  برابری قطع عضو اندام‌های تحتانی، و افزایش میزان بستری شدن در بیمارستان.[۱۰] در کشورهای توسعه یافته، و به‌طور فزاینده در جاهای دیگر، دیابت نوع  ۲  بزرگترین علت کوری غیرآسیبی و نارسایی کلیه است.[۱۹] این بیماری همچنین از طریق فرایند بیماری‌هایی از قبیل بیماری آلزایمر و زوال مربوط به عروق مغزیافزایش خطر نقص عملکرد ذهنی و زوال مغز را بالا می‌برد.[۳۰] سایر عوارض عبارتند از: آکانتوسیز نیگریکانز، اختلالات جنسی، و عفونت‌های مکرر.[۹]

علت ابتلا به دیابت نوع ۲ آمیزه‌ای از سبک زندگی و عوامل ژنتیکی است.[۱۹][۳۱] در حالیکه فرد می‌تواند برخی از این امور مانند رژیم غذایی و چاقی را کنترل کند سایر مسایل مانند بالا رفتن سن، مونث بودن، و ژنتیک قابل کنترل نیستند.[۱۰] گفته می‌شود بی خوابی به دیابت نوع ۲ مربوط است.[۳۲] گفته می‌شود دلیل این مسئله تأثیری است که دیابت بر سوخت و ساز بدن دارد.[۳۲] وضعیت تغذیه مادر در طول مدت رشد جنین نیز می‌تواند به همراه یکی از مکانیسم‌های پیشنهادی متیلاسیون دی ان ای تغییر یافته نقش ایفا کند.[۳۳]

گفته می‌شود که برخی از عوامل مربوط به سبک زندگی در پیشرفت دیابت نوع  ۲ اهمیت دارند، از قبیل: چاقی (طبق تعریف شاخص میزان وزن بدن در رابطه با قد در افراد بالای سی)، نداشتن فعالیت فیزیکی، رژیم غذایی نامناسب، استرس، و شهرنشینی.[۱۰] ۳۰٪ بیماران چینی و ژاپنی تبارها، ۶۰-۸۰٪ اروپایی‌ها و آفریقایی تبارها، و ۱۰۰٪ سرخپوستان پیما و جزیره نشینان اقیانوس آرام دارای چربی اضافه بدن هستند.[۳] افرادی که چاق نیستند غالباً نسبت دور کمر به دور باسن آن‌ها بیشتر است.[۳]

عوامل غذایی نیز بر خطرپیشرفت دیابت نوع  ۲ تأثیرگذار است. مصرف مقدار زیاد شکر برای شیرین کردن نوشیدنی‌ها موجب افزایش خطر ابتلا به این بیماری می‌شود.[۲۳][۳۴] نوع چربی‌ها در رژیم غذایی نیز مهم هستند، چربی‌های اشباع شده و اسیدهای چرب ترانس دار خطر ابتلا را افزایش می‌دهند و حلقه‌های اسید چرب اشباع نشده و چربی اشباع نشده تک حلقه‌ای این خطر را کاهش می‌دهند.[۳۱] به نظر می‌رسد خوردن بیش از اندازه برنج سفید نیز در افزایش خطر ابتلا به این بیماری نقش بازی می‌کند.[۳۵] گفته می‌شود که در ۷٪ موارد ورزش نکردن علت ابتلا به این بیماری است.[۳۶]

بیشتر افراد مبتلا به دیابت دارای بسیاری از ژن‌هایی هستند که هرکدام از آن‌ها می‌توانند در افزایش احتمال ابتلا به دیابت نوع ۲ نقش مشارکتی اندکی داشته باشند.[۱۰] اگر یکی از دوقلوهای همسان دیابت داشته باشد شانس دیگری در ابتلا به دیابت در طول دوره زندگی چیزی بیش از ۹۰٪ خواهد بود در حالیکه این میزان برای دوقلوهای غیرهمسان ۲۵-۵۰٪ است.[۳] تا سال ۲۰۱۱، بیش از ۳۶ ژن کشف شده‌است که در ابتلای فرد به دیابت نوع ۲ مشارکت دارند.[۳۷]
همه این ژن‌ها با هم تنها ۱۰٪ کل مؤلفه ارثی این بیماری را تشکیل می‌دهند. برای نمونه توالی ژن TCF7L2 خطر پیشرفت دیابت را تا ۱٫۵  برابر افزایش می‌دهد و بزرگترین خطر ژنتیکی شایع است. بسیاری از ژن‌های مرتبط با دیابت درگیر عملکرد سلول بتا هستند.[۳]

برخی از موارد نادر دیابت حاصل اختلال در یک ژن منفرد هستند که (معروف به اشکالتک ژنی یا سایر انواع دیابت خاصهستند).[۳][۱۰] این موارد عبارتند از دیابت بلوغ جوانان (MODY)، سندرم دونوهو، و سندروم رابسون مندنهال و سایر موارد.[۱۰] ۱-۵٪ دیابت در افراد جوان از نوع دیابت بلوغ جوانان است.[۳۸]

برخی از درمان‌های دارویی و سایر مسایل بهداشتی می‌توانند به دیابت منجر شوند.[۳۹] برخی از این درمان‌ها عبارتند از: گلوکوکورتیکوئیدها، تیازیدها، مسدودکننده‌های بتا، آنتی سایکوتیک آتیپیک،[۴۰] و استاتین‌ها.[۴۱] در افرادی که از قبل به دیابت‌های بارداری مبتلا بوده‌اند خطر پیشرفت دیابت نوع ۲ بیشتر است.[۹] سایر مشکلات بهداشتی که می‌توانند منجر به این بیماری شوند عبارتند از آکرومگالی، سندرم کوشینگ، پرکاری تیروئید، فئوکروموسیتوم، و برخی از سرطانها مانند گلوکاگونوماها.[۳۹] کمبود تستوسترون نیز می‌تواند منجر به دیابت نوع ۲ شود.[۴۲][۴۳]

تولید ناکافی انسولین از سلول‌های بتا در شرایط مقاومت در مقابل انسولین موجب ابتلای فرد به دیابت نوع ۲ می‌شود.[۳] مقاومت در مقابل انسولین، که ناتوانایی سلولها در واکنش مناسب به سطح طبیعی انسولین است، در ابتدا در عضلات، کبد و بافت‌های چربی رخ می‌دهد.[۴۴] در کبد، انسولین به‌طور طبیعی مانع رها شدن گلوکز می‌شود. البته، در شرایط مقاومت انسولینی، کبد به‌طور نامناسبی گلوکز را در خون منتشر می‌کند.[۱۰] نسبت مقاومت انسولین در برابر اختلال عملکردی سلول بتا در افرادی که عمدتاً مقاومت انسولینی دارند و آن‌هایی که تنها نقص کوچکی در ترشح انسولین دارند و آن‌هایی که مقاومت انسولینی کمی دارند و کسانی که عمدتاً فاقد ترشح انسولینی هستند متفاوت است.[۳]

سایر مکانیسم‌های مهم و بالقوه که می‌توانند باعث ابتلای فرد به دیابت نوع ۲ و مقاومت انسولینی شوند عبارتند از: افزایش تجزیه لیپیدها در سلول‌های چربی، مقاوت در برابر اینسرتین و فقدان آن، سطح بالای گلوکاگون در خون، احتباس بالای آب و نمک توسط کلیه‌ها، و تنظیم نامناسب سوخت و ساز بدن توسط سیستم عصبی مرکزی.[۱۰] البته همه افرادی که دارای مقاومت انسولینی هستند مبتلا به دیابت نمی‌شوند، چرا که در ابتلا به این بیماری همچنین لازم است که سلول‌های بتا در لوزالمعده نتوانند انسولین تولید کنند.[۳]

رژیم غذایی مناسب و انجام ورزش اساس درمان دیابت است[۹] و با ورزش بیشتر می‌توان به نتیجه بهتری دست یافت.[۴۵] ورزش هوازی باعث کاهش HbA1C می‌شود و حساسیت به انسولین را کاهش می‌دهد.[۴۵] تمرینات مقاومتی نیز مفید هستند و ترکیبی از این دو نوع ورزش می‌تواند بیشترین تأثیر را داشته باشد.[۴۵] یک رژیم غذایی دیابتی که باعث کاهش وزن شود نیز مهم است.[۴۶] البته بهترین گونه رژیم غذایی برای این کار محل اختلاف است[۴۶] گفته می‌شود که رژیم غذایی حاوی قند پایین به منظور کنترل قند خون مؤثر است.[۴۷] به لحاظ فرهنگی آموزش مناسب می‌تواند به افراد مبتلا به دیابت نوع ۲ کمک کند تا در ظرف دست کم شش ماه، سطح قند خون خود را کنترل کنند.[۴۸] اگر در افراد مبتلا به دیابت خفیف، ایجاد تغییرات در سبک زندگی در عرض شش هفته باعث بهبود قند خون نشد باید برای آن‌ها درمان دارویی در نظر گرفته شود.[۹] همچنین تحقیقات نشان داده است که آموزش دیابت می‌تواند نقش قابل توجهی در اصلاح سبک زندگی و پیشگیری از عوارض داشته باشد. [۴۹]

چندین نوع داروی ضد دیابت وجود دارد. به‌طور کل متفورمین به عنوان اولین انتخاب درمانی توصیه می‌شود چراکه شواهدی در دست است که این دارو باعث کاهش مرگ و میر ناشی از دیابت شده‌است.[۱۹] دومین داروی خوراکی از نوع دیگر زمانی استفاده می‌شود که متفورمین کافی نباشد. .[۵۰] سایر انواع درمان‌های دارویی عبارتند از: سولفونیل اوره، اکریتاگوگوس بدون سولفونیل اوره، بازدارنده آلفا گلوکزید، تیازولیدین دیونیس، گلوکاگون پپتید مانند -۱ آنالوگ، دیپپتیدی پپتیداز-بازدارنده ۴.[۱۹][۵۱] متفورمین را نباید برای کسانی که مشکلات حاد کبدی و کلیوی دارند تجویز کرد.[۹] انسولین را می‌توان به تنهایی تزریق کرد یا آن را به داروهای خوراکی اضافه کرد.[۱۹]

بسیاری از افراد در ابتدا نیازی به انسولین ندارند.[۳] زمانیکه انسولین مصرف می‌شود، با ادامه مصرف داروهای خوراکی معمولاً شب‌ها فرمولی با تأثیر طولانی به درمان اضافه می‌شود. سپس برای تأثیر بهتر (و کنترل سطح قند خون) دوزها افزایش داده می‌شوند.[۱۹] اگر مصرف هر شب انسولین کافی نباشد مصرف در روز دو بار انسولین می‌تواند موجب کنترل بهتر شود.[۹] به نظر نمی‌رسد انسولین‌هایی که تأثیر طولانی دارند، گلارژین و دیتیمر، خیلی بهتر از پروتامین خنثی هاگدورن انسولین (NPH) باشد اما هزینه تولید آن‌ها به طرز چشمگیری بالاتر است، و از سال ۲۰۱۰ تولید آن‌ها مقرون به صرفه نیست.[۵۲] در زنان باردار معمولاً انسولین به عنوان راه درمانی انتخاب می‌شود.[۹]

جراحی برای کاهش وزن در افراد چاق روش مؤثری برای درمان دیابت است.[۵۳] بعد از جراحی افراد زیادی هستند که می‌توانند با دارو یا بدون آن سطح قند خون خود را در وضعیت طبیعی نگهدارند[۵۴] و در دراز مدت میزان مرگ و میر کاهش می‌یابد. البته خطر مرگ و میر بر اثر جراحی نیز وجود دارد که میزان آن کمتر از ۱٪ است.[۵۵] مقاطع مناسب شاخص میزان وزن سالم برای انجام جراحی هنوز مشخص نیست.[۵۶] البته توصیه می‌شود که این مسئله در مورد کسانی که قادر نیستند تا وزن و قند خون را کنترل کنند در نظر گرفته شود.[۵۷]

تا سال ۲۰۱۰ در سطح جهانی برآورد شده بود که ۲۸۵  میلیون نفر مبتلا به دیابت نوع ۲ هستند و حدود ۹۰٪ از کل جمعیت دیابتی‌ها را تشکیل می‌دهند.[۱۰] این میزان برابر است با ۶٪ کل جمعیت جوانان جهان.[۵۸] دیابت هم در توسعه یافته و هم کشورهای در حال توسعه شایع است.[۱۰] با این حال این بیماری در کشورهای توسعه نیافته رایج نیست.[۳] به نظر می‌رسد که در گروهای قومی معینی خطر ابتلای زنان به این بیماری بیشتر است،[۱۰][۵۹] از قبیل آسیای جنوبی، جزایر نشینان اقیانوس آرام، لاتینی‌ها، و بومیان آمریکا.[۹] این امر می‌تواند به خاطر افزایش حساسیت گروه‌های قومی معین به سبک زندگی غربی باشد.[۶۰] دیابت نوع ۲ که از قدیم به عنوان بیماری بزرگسالان در نظر گرفته می‌شد، در حال حاضر به موازات رشد میزان چاقی به‌طور فزاینده‌ای در کودکان دیده می‌شود.[۱۰] در حال حاضر دیابت نوع ۲ در نوجوانان امریکایی به اندازه دیابت نوع۱ شایع است.[۳]

میزان مبتلایان به دیابت در سال ۱۹۸۵ تا ۳۰  میلیون نفر برآورد شده بود، که تا سال ۱۹۹۵ به ۱۳۵  میلیون و تا سال ۲۰۰۵ به ۲۱۷  میلیون نفر افزایش یافت.[۶۱] گفته می‌شود این افزایش عمدتاً به دلیل پیر شدن جمعیت جهان، کاهش فعالیت‌های ورزشی، و افزایش نرخ چاقی است.[۶۱] تا سال ۲۰۰۰ پنج کشوری که دارای بیشترین میزان مبتلایان به دیابت هستند عبارتند از هند با ۳۱٫۷   میلیون نفر، چین ۲۰  میلیون نفر، آمریکا ۱۷٫۷   میلیون نفر، اندونزی  ۸٫۴ میایون نفر و ژاپن ۶٫۸  میلیون نفر.[۶۲] سازمان بهداشت جهانی این بیماری را به عنوان بیماری همه گیر جهانی به رسمیت شناخته است.[۶۳]

دیابت شیرین نوع ۲ (به انگلیسی: Diabetes mellitus type 2) که سابق بر این آن را دیابت شیرین غیروابسته به انسولین (NIDDM) یا دیابت بزرگسالان می‌نامیدند، نوعی اختلال در سوخت و ساز بدن است که با بالا بودن گلوکز خون در شرایط مقاومت در مقابل انسولین و کمبود نسبی انسولین شناسایی می‌شود.[۲] این مسئله در تقابل با دیابت شیرین نوع ۱ است که در آن به دلیل تخریب سلول‌های جزیره‌ای در لوزالمعده با کمبود مطلق انسولین مواجه هستیم.[۳] نشانه‌های کلاسیک این بیماری عبارتند از احساس تشنگی مفرط، تکرر ادرار، و احساس گرسنگی مفرط. ۹۰٪ افراد مبتلا به دیابت به دیابت نوع ۲ دچار هستند و ۱۰٪ دیگر به ترتیب مبتلا به دیابت شیرین نوع ۱ و دیابت بارداری می‌باشند. گفته می‌شود که چاقی دلیل عمده دیابت نوع ۲ در افرادی است که به لحاظ ژنتیکی مستعد ابتلا به این بیماری هستند. از دیگر دلایل آن می‌توان به عدم تحرک، فشار خون بالا، داشتن HDL خون پایین یا تری گلیسیرید بالا اشاره کرد.[۴]

در شروع بیماری می‌توان با افزایش ورزش، اصلاح رژیم غذایی و مشورت با پزشک این بیماری را درمان کرد. البته این مورد در سال‌های اخیر توسط دانشمندان کانادایی که بر روی این نوع بیماران در حال تحقیق بودند، به اثبات رسیده است. بر مبنای این پژوهش‌ها 40 درصد افراد به‌طور کامل درمان شده و لوزالمعده دوباره شروع به تولید انسولین می‌کند. اگر سطح گلوکز خون با این روش‌ها به اندازه کافی پایین نیامد، ممکن است مصرف داروهایی مانند متفورمین یا انسولین [نیازمند منبع] لازم باشد. معمولاً باید به‌طور مرتب سطح قند خون کسانی که انسولین مصرف می‌کنند کنترل شود.

نرخ ابتلا به دیابت به طرز قابل توجهی در ۵۰ سال اخیر به موازات چاقی افزایش یافته‌است. تا سال ۲۰۱۰ تقریباً حدود ۲۸۵  میلیون نفر مبتلا به این بیماری بودند و این درحالیست که تعداد آن‌ها در سال ۱۹۸۵ حدود ۳۰  میلیون نفر بوده‌است. عوارض ناشی از قند خون بالا می‌تواند شامل بیماری قلبی، سکته‌ها، ریتینوپاتی دیابتی که بر بینایی اثر می‌گذارد، نارسایی کلیوی که در آن فرد ممکن است نیاز به دیالیز داشته باشد، و گردش ضعیف خون در دست و پا که ممکن است منجر به قطع عضو شود. عارضه حاد کتواسیدوزیکی از ویژگی‌های نوع ۱دیابت است که شیوع چندانی ندارد.[۵] البته، ممکن است کمای غیرآستونمی هایپروسمولار نیز رخ دهد.

دیابت یکی از اولین بیماری‌هایی است[۶] که در دست نوشته‌های مصری‌ها از c. سال ۱۵۰۰ BCE با عنوان “تخلیه بیش از حد ادرار” توصیف شده‌است.[۷] گفته می‌شود که اولین توصیف‌ها مربوط به دیابت نوع اول بوده‌است. .[۷] پزشکان هندی در همان زمان این بیماری را تشخیص داده و با توجه به اینکه ادرار فرد مبتلا مورچه‌ها را به خود جذب می‌کند، آن را تحت عنوان “مادهومها” یا “ادرار شیرین” طبقه‌بندی کرده‌اند.[۷] واژه “دیابت” یا “عبور از طریق” را اولین بار در سال ۲۳۰  قبل از میلاد پزشک یونانی آپولونیوس ممفیس بکار برد.[۷] این بیماری طی دوره امپراطوری روم و زمان جالینوس نادر بوده‌است و گفته می‌شود که وی تنها با دو مورد از این بیماری در طول زندگی حرفه‌ای خود برخورد داشته‌است.[۷]

دیابت نوع ۱ و ۲ به عنوان دو بیماری جداگانه اولین بار توسط پزشکان هندی سوشروتا و چاراکا در سال ۴۰۰- ۵۰۰ بعد از میلاد تشخیص داده شدند که دیابت نوع ۱ با جوانی و نوع ۲ با اضافه وزن همراه بودند.[۷] واژه “شیرین” یا “عسلی” توسط بریتون جان رول در اواخر دهه‌های ۱۷۰۰ به آن اضافه شد تا آن را از دیابت بی مزه که آن نیز با تکرر ادرار همراه است جدا کند.[۷] تا اوایل قرن ۲۰ درمانی برای این بیماری یافت نشد تا اینکه فردریک بنتینگ و چارلز بست کانادایی در سال‌های ۱۹۲۱ و ۱۹۲۲ انسولین را کشف کردند.[۷] به دنبال آن در دهه ۱۹۴۰ انسولین طولانی اثر NPH گسترش یافت.[۷]
دیابت نوع دو یعنی چی

تعریف سازمان بهداشت جهانی از دیابت (نوع ۱ و نوع ۲) عبارتند از بالا رفتن گلوکز به همراه علایم، در غیر این صورت افزایش شاخص‌ها در دو صورت، یا[۸]

یا:

 

اندازه‌گیری تصادفی قند خون بیشتر از ۱۱٫۱   mmol/l (۲۰۰ mg/dL  ) همراه با علایم رایج بیماری[۹] و رو ش دیگر شخیص این بیماری هموگلوبین گلیکوزیله (HbA۱c)) بیشتر از ۶٫۵٪ است.[۱۰] در سال ۲۰۰۹ کمیته بین‌المللی کارشناسان که عبارتند بودند از نمایندگان انجمن دیابت آمریکا (ADA)، فدراسیون بین‌المللی دیابت (IDF)، و انجمن اروپایی‌ها در زمینه تحقیقات دیابت (EASD) پیشنهاد کردند که برای تشخیص دیابت از آستانه‌ای بین ≥۶٫۵٪ HbA۱c استفاده شود. این پیشنهاد در سال ۲۰۱۰ مورد پذیرش انجمن دیابت آمریکا قرار گرفت.[۱۱] آزمایش‌های مثبت باید تکرار شوند مگر آنکه نشانه‌های معمول بیماری و قند خون  mmol/l 11.1<(mg/dl  ۲۰۰<) در فرد ظاهر شود.[۱۲]

برای تشخیص دیابت این آستانه بر پایه رابطه میان نتایج تست تلورنس گلوکز، آزمایش قند ناشتا یا HbA۱c و عوارضی از قبیل مشکلات مربوط به شبکیه چشم می‌باشد.[۱۰] آزمایش قند خون ناشتا یا تصادفی بر تست تلورنس گلوکز ترجیح داده می‌شود چرا که انجام این آزمایش برای مردم راحت‌تر است.[۱۰] HbA۱c این مزیت‌ها را دارد که در آن نیازی به ناشتا بودن نیست و نتایج آن ثبات بیشتری دارد، اما عیب این آزمایش آن است که نسبت به اندازه‌گیری گلوکز خون هزینه بردارتر است.[۱۳] برآورد شده‌است که ۲۰٪ افراد مبتلا به دیابت در آمریکا از ابتلای خود به بیماری اطلاع ندارند.[۱۰]

دیابت شیرین نوع ۲ با گلوکز بالای خون در شرایط مقاومت دربرابر انسولین و کمبود نسبی انسولین مشخص می‌شود.[۲] این نوع از دیابت با دیابت شیرین نوع ۱ که در آن به دلیل تخریب سلول‌های جزیره‌ای در لوزالمعده با کمبود مطلق انسولین مواجه هستیم و با دیابت شیرین بارداری که نوع جدیدی از قند خون بالا است که در دوران بارداری ظاهر می‌شود، متفاوت است.[۳] دیابت نوع ۱ و ۲ معمولاً بر اساس شرایط موجود شناسایی می‌شوند[۱۲]. اگر در تشخیص تردیدی باشد می‌توان از آزمایش پادتن برای تأیید دیابت نوع ۱ و از سطح پپتید سی. برای تأیید دیابت نوع ۲ استفاده کرد. .[۱۴]

هیچ سازمان بزرگی غربالگری جهانی دیابت را توصیه نمی‌کند چراکه مدرکی وجود ندارد که نشان دهد چنین برنامه‌ای می‌تواند باعث بهبود شرایط شود.[۱۵] کار گروه خدمات پیشگیری ایالت متحده آمریکا انجام غربالگری را به بزرگسالانی که علایم این بیماری را ندارد و فشار خون آن‌ها بیشتر از ۱۳۵mmHg است پیشنهاد می‌کند.[۱۶] برای کسانی که فشار خون آن‌ها کمتر از این میزان است، شواهد کافی برای انجام یا انجام ندادن غربالگری وجود ندارد.[۱۶] سازمان بهداشت جهانی تنها انجام آزمایش را برای گروه‌هایی که در معرض خطر هستند توصیه می‌کند.[۱۵] گروه‌های در معرض خطر در آمریکا عبارتند از: کسانی که سن آن‌ها بالای ۴۵ سال است، کسانی که خویشاوندان درجه اول آن‌ها مبتلا به دیابت هستند، برخی از گروه‌های قومی از قبیل هیسپانیک‌ها، آمریکایی‌های آفریقایی تبار، و بومیان آمریکایی، و کسانی که سابقه دیابت بارداری، سندرم تخمدان پلی کیستیک، اضافه وزن، و شرایط مربوط به سندروم متابولیک را داشته‌اند.[۹]

دیابت نوع ۲ را می‌توان از طریق تغذیه مناسب و ورزش منظم به تأخیر انداخت یا از بروز آن جلوگیری کرد.[۱۷][۱۸] نظارت متمرکز بر سبک زندگی می‌تواند خطر ابتلا به این بیماری را به بیشتر از نصف کاهش دهد.[۱۹] ورزش کردن بدون توجه به وزن اولیه فرد و کاهش بعدی وزن او فایده مند است.[۲۰] البته شواهد چندانی در دست نیست که نشان دهند تغییر رژیم غذایی به تنهایی مؤثر خواهد بود،[۲۱] ولی شواهدی وجود دارد که رژیم غذایی همراه با سبزیجات برگ دار سبز[۲۲] و کاهش مصرف نوشیدنی‌های شیرین می‌تواند مفید باشند.[۲۳] در کسانی که مبتلا به اختلال تلورنس قند خون هستند، رژیم غذایی و ورزش به تنهایی یا در ترکیب با متفورمین یا اکاربوس می‌تواند خطر پیشرفت دیابت را کاهش دهند.[۱۹][۲۴] مداخله در سبک زندگی می‌تواند مؤثرتر از مصرف متفورمین باشد.[۱۹]

مدیریت دیابت نوع ۲ بر مداخله در سبک زندگی، پایین آوردن سایر عوامل ایجاد خطر بیماری‌های قلبی-عروقی، و ثابت نگه داشتن سطح گلوکز خون در محدوده طبیعی تمرکز دارد.[۱۹] خدمات بهداشت ملی بریتانیا در سال ۲۰۰۸ به کسانی که به تازگی بیماری دیابت نوع ۲ آن‌ها تشخیص داده شده‌است توصیه کرده بود خودشان بر گلوکز خون خود نظارت داشته باشند،[۲۵] البته مزیت خود-نظارتی برای کسانی که از انسولین چند- دوزی استفاده نمی‌کنند مورد تردید است.[۱۹][۲۶] مدیریت سایر عوامل خطر ساز بیماری‌های قلبی- عروقی از قبیل فشار خون بالا، کلسترول بالا، و میکروآلبومینوری، امید به زندگی فرد را بهبود می‌بخشد.[۱۹] مدیریت فشرده فشار خون (کمتر از ۱۳۰/۸۰ mmHg) بر خلاف مدیریت استاندارد فشار خون (کمتر از ۱۴۰-۱۵۰/۸۵-۱۰۰ mmHg) خطر را به میزان اندکی کاهش می‌دهد ولی به‌طور کلی بر خطر مرگ و میر تأثیری نخواهد گذاشت.[۲۷]

به نظر نمی‌رسد کاهش فشرده قند خون (HbA1C<6%) بر خلاف کاهش استاندارد قند خون (HbA1C of ۷-۷٫۹٪) تغییری در میزان مرگ و میر ایجاد کند.[۲۸][۲۹] هدف درمان معمولاً رسیدن به HbA1C کمتر از ۷٪ یا گلوکز ناشتای کمتر از ۶٫۷٪mmol/L  (۱۲۰  mg/dL) است، البته این اهداف می‌توانند بعد از انجام مشاوره حرفه‌ای بالینی، و با در نظر گرفتن خطرات خاص هیپوگلیسمی و امید به زندگی تغییر کنند.[۹] توصیه می‌شود که همه افراد مبتلا به دیابت نوع ۲ به‌طور مرتب آزمایش‌های چشم پزشکی را انجام دهند.[۳]

علایم کلاسیک دیابت عبارتند از ادرار زیاد (تکرر ادرار)، استسقاء (احساس تشنگی مفرط)، پرخوری (احساس گرسنگی مفرط)، و کاهش وزن.[۹] علایم دیگر این بیماری که به وضوح می‌توان آن‌ها را در تشخیص‌ها مشاهده کرد عبارتند از: سابقه تاربینی، احساس خارش، نوروپاتی محیطی، حاد شدن عفونت‌های مهبلی، و خستگی. بسیاری از افرادی که در سال‌های اول هیچ نوع نشانه‌ای از بیماری ندارند بیماری آن‌ها در آزمایش‌های معمولی تشخیص داده می‌شود. در افراد مبتلا به دیابت شیرین نوع ۲ به ندرت کمای غیرآستونمی هایپروسمولار دیده می‌شود (شرایطی که در آن قند خون بالا با کاهش سطح هوشیاری و فشار خون پایین همراه است).[۳]

دیابت نوع  ۲  معمولاً بیماری مزمنی است، که امید به زندگی در مبتلایان به آن بخاطر بروز برخی مشکلات پایین می‌آید.[۱۰] این مسئله تا حدودی به دلیل برخی از عوارضی است که این بیماری به همراه دارد از قبیل: دو تا چهار برابر شدن خطر بیماری قلبی در این بیماران، که عبارتند از بیماری‌های اسکمیک قلب و سکته، افزایش ۲۰  برابری قطع عضو اندام‌های تحتانی، و افزایش میزان بستری شدن در بیمارستان.[۱۰] در کشورهای توسعه یافته، و به‌طور فزاینده در جاهای دیگر، دیابت نوع  ۲  بزرگترین علت کوری غیرآسیبی و نارسایی کلیه است.[۱۹] این بیماری همچنین از طریق فرایند بیماری‌هایی از قبیل بیماری آلزایمر و زوال مربوط به عروق مغزیافزایش خطر نقص عملکرد ذهنی و زوال مغز را بالا می‌برد.[۳۰] سایر عوارض عبارتند از: آکانتوسیز نیگریکانز، اختلالات جنسی، و عفونت‌های مکرر.[۹]

علت ابتلا به دیابت نوع ۲ آمیزه‌ای از سبک زندگی و عوامل ژنتیکی است.[۱۹][۳۱] در حالیکه فرد می‌تواند برخی از این امور مانند رژیم غذایی و چاقی را کنترل کند سایر مسایل مانند بالا رفتن سن، مونث بودن، و ژنتیک قابل کنترل نیستند.[۱۰] گفته می‌شود بی خوابی به دیابت نوع ۲ مربوط است.[۳۲] گفته می‌شود دلیل این مسئله تأثیری است که دیابت بر سوخت و ساز بدن دارد.[۳۲] وضعیت تغذیه مادر در طول مدت رشد جنین نیز می‌تواند به همراه یکی از مکانیسم‌های پیشنهادی متیلاسیون دی ان ای تغییر یافته نقش ایفا کند.[۳۳]

گفته می‌شود که برخی از عوامل مربوط به سبک زندگی در پیشرفت دیابت نوع  ۲ اهمیت دارند، از قبیل: چاقی (طبق تعریف شاخص میزان وزن بدن در رابطه با قد در افراد بالای سی)، نداشتن فعالیت فیزیکی، رژیم غذایی نامناسب، استرس، و شهرنشینی.[۱۰] ۳۰٪ بیماران چینی و ژاپنی تبارها، ۶۰-۸۰٪ اروپایی‌ها و آفریقایی تبارها، و ۱۰۰٪ سرخپوستان پیما و جزیره نشینان اقیانوس آرام دارای چربی اضافه بدن هستند.[۳] افرادی که چاق نیستند غالباً نسبت دور کمر به دور باسن آن‌ها بیشتر است.[۳]

عوامل غذایی نیز بر خطرپیشرفت دیابت نوع  ۲ تأثیرگذار است. مصرف مقدار زیاد شکر برای شیرین کردن نوشیدنی‌ها موجب افزایش خطر ابتلا به این بیماری می‌شود.[۲۳][۳۴] نوع چربی‌ها در رژیم غذایی نیز مهم هستند، چربی‌های اشباع شده و اسیدهای چرب ترانس دار خطر ابتلا را افزایش می‌دهند و حلقه‌های اسید چرب اشباع نشده و چربی اشباع نشده تک حلقه‌ای این خطر را کاهش می‌دهند.[۳۱] به نظر می‌رسد خوردن بیش از اندازه برنج سفید نیز در افزایش خطر ابتلا به این بیماری نقش بازی می‌کند.[۳۵] گفته می‌شود که در ۷٪ موارد ورزش نکردن علت ابتلا به این بیماری است.[۳۶]

بیشتر افراد مبتلا به دیابت دارای بسیاری از ژن‌هایی هستند که هرکدام از آن‌ها می‌توانند در افزایش احتمال ابتلا به دیابت نوع ۲ نقش مشارکتی اندکی داشته باشند.[۱۰] اگر یکی از دوقلوهای همسان دیابت داشته باشد شانس دیگری در ابتلا به دیابت در طول دوره زندگی چیزی بیش از ۹۰٪ خواهد بود در حالیکه این میزان برای دوقلوهای غیرهمسان ۲۵-۵۰٪ است.[۳] تا سال ۲۰۱۱، بیش از ۳۶ ژن کشف شده‌است که در ابتلای فرد به دیابت نوع ۲ مشارکت دارند.[۳۷]
همه این ژن‌ها با هم تنها ۱۰٪ کل مؤلفه ارثی این بیماری را تشکیل می‌دهند. برای نمونه توالی ژن TCF7L2 خطر پیشرفت دیابت را تا ۱٫۵  برابر افزایش می‌دهد و بزرگترین خطر ژنتیکی شایع است. بسیاری از ژن‌های مرتبط با دیابت درگیر عملکرد سلول بتا هستند.[۳]

برخی از موارد نادر دیابت حاصل اختلال در یک ژن منفرد هستند که (معروف به اشکالتک ژنی یا سایر انواع دیابت خاصهستند).[۳][۱۰] این موارد عبارتند از دیابت بلوغ جوانان (MODY)، سندرم دونوهو، و سندروم رابسون مندنهال و سایر موارد.[۱۰] ۱-۵٪ دیابت در افراد جوان از نوع دیابت بلوغ جوانان است.[۳۸]

برخی از درمان‌های دارویی و سایر مسایل بهداشتی می‌توانند به دیابت منجر شوند.[۳۹] برخی از این درمان‌ها عبارتند از: گلوکوکورتیکوئیدها، تیازیدها، مسدودکننده‌های بتا، آنتی سایکوتیک آتیپیک،[۴۰] و استاتین‌ها.[۴۱] در افرادی که از قبل به دیابت‌های بارداری مبتلا بوده‌اند خطر پیشرفت دیابت نوع ۲ بیشتر است.[۹] سایر مشکلات بهداشتی که می‌توانند منجر به این بیماری شوند عبارتند از آکرومگالی، سندرم کوشینگ، پرکاری تیروئید، فئوکروموسیتوم، و برخی از سرطانها مانند گلوکاگونوماها.[۳۹] کمبود تستوسترون نیز می‌تواند منجر به دیابت نوع ۲ شود.[۴۲][۴۳]

تولید ناکافی انسولین از سلول‌های بتا در شرایط مقاومت در مقابل انسولین موجب ابتلای فرد به دیابت نوع ۲ می‌شود.[۳] مقاومت در مقابل انسولین، که ناتوانایی سلولها در واکنش مناسب به سطح طبیعی انسولین است، در ابتدا در عضلات، کبد و بافت‌های چربی رخ می‌دهد.[۴۴] در کبد، انسولین به‌طور طبیعی مانع رها شدن گلوکز می‌شود. البته، در شرایط مقاومت انسولینی، کبد به‌طور نامناسبی گلوکز را در خون منتشر می‌کند.[۱۰] نسبت مقاومت انسولین در برابر اختلال عملکردی سلول بتا در افرادی که عمدتاً مقاومت انسولینی دارند و آن‌هایی که تنها نقص کوچکی در ترشح انسولین دارند و آن‌هایی که مقاومت انسولینی کمی دارند و کسانی که عمدتاً فاقد ترشح انسولینی هستند متفاوت است.[۳]

سایر مکانیسم‌های مهم و بالقوه که می‌توانند باعث ابتلای فرد به دیابت نوع ۲ و مقاومت انسولینی شوند عبارتند از: افزایش تجزیه لیپیدها در سلول‌های چربی، مقاوت در برابر اینسرتین و فقدان آن، سطح بالای گلوکاگون در خون، احتباس بالای آب و نمک توسط کلیه‌ها، و تنظیم نامناسب سوخت و ساز بدن توسط سیستم عصبی مرکزی.[۱۰] البته همه افرادی که دارای مقاومت انسولینی هستند مبتلا به دیابت نمی‌شوند، چرا که در ابتلا به این بیماری همچنین لازم است که سلول‌های بتا در لوزالمعده نتوانند انسولین تولید کنند.[۳]

رژیم غذایی مناسب و انجام ورزش اساس درمان دیابت است[۹] و با ورزش بیشتر می‌توان به نتیجه بهتری دست یافت.[۴۵] ورزش هوازی باعث کاهش HbA1C می‌شود و حساسیت به انسولین را کاهش می‌دهد.[۴۵] تمرینات مقاومتی نیز مفید هستند و ترکیبی از این دو نوع ورزش می‌تواند بیشترین تأثیر را داشته باشد.[۴۵] یک رژیم غذایی دیابتی که باعث کاهش وزن شود نیز مهم است.[۴۶] البته بهترین گونه رژیم غذایی برای این کار محل اختلاف است[۴۶] گفته می‌شود که رژیم غذایی حاوی قند پایین به منظور کنترل قند خون مؤثر است.[۴۷] به لحاظ فرهنگی آموزش مناسب می‌تواند به افراد مبتلا به دیابت نوع ۲ کمک کند تا در ظرف دست کم شش ماه، سطح قند خون خود را کنترل کنند.[۴۸] اگر در افراد مبتلا به دیابت خفیف، ایجاد تغییرات در سبک زندگی در عرض شش هفته باعث بهبود قند خون نشد باید برای آن‌ها درمان دارویی در نظر گرفته شود.[۹] همچنین تحقیقات نشان داده است که آموزش دیابت می‌تواند نقش قابل توجهی در اصلاح سبک زندگی و پیشگیری از عوارض داشته باشد. [۴۹]

چندین نوع داروی ضد دیابت وجود دارد. به‌طور کل متفورمین به عنوان اولین انتخاب درمانی توصیه می‌شود چراکه شواهدی در دست است که این دارو باعث کاهش مرگ و میر ناشی از دیابت شده‌است.[۱۹] دومین داروی خوراکی از نوع دیگر زمانی استفاده می‌شود که متفورمین کافی نباشد. .[۵۰] سایر انواع درمان‌های دارویی عبارتند از: سولفونیل اوره، اکریتاگوگوس بدون سولفونیل اوره، بازدارنده آلفا گلوکزید، تیازولیدین دیونیس، گلوکاگون پپتید مانند -۱ آنالوگ، دیپپتیدی پپتیداز-بازدارنده ۴.[۱۹][۵۱] متفورمین را نباید برای کسانی که مشکلات حاد کبدی و کلیوی دارند تجویز کرد.[۹] انسولین را می‌توان به تنهایی تزریق کرد یا آن را به داروهای خوراکی اضافه کرد.[۱۹]

بسیاری از افراد در ابتدا نیازی به انسولین ندارند.[۳] زمانیکه انسولین مصرف می‌شود، با ادامه مصرف داروهای خوراکی معمولاً شب‌ها فرمولی با تأثیر طولانی به درمان اضافه می‌شود. سپس برای تأثیر بهتر (و کنترل سطح قند خون) دوزها افزایش داده می‌شوند.[۱۹] اگر مصرف هر شب انسولین کافی نباشد مصرف در روز دو بار انسولین می‌تواند موجب کنترل بهتر شود.[۹] به نظر نمی‌رسد انسولین‌هایی که تأثیر طولانی دارند، گلارژین و دیتیمر، خیلی بهتر از پروتامین خنثی هاگدورن انسولین (NPH) باشد اما هزینه تولید آن‌ها به طرز چشمگیری بالاتر است، و از سال ۲۰۱۰ تولید آن‌ها مقرون به صرفه نیست.[۵۲] در زنان باردار معمولاً انسولین به عنوان راه درمانی انتخاب می‌شود.[۹]

جراحی برای کاهش وزن در افراد چاق روش مؤثری برای درمان دیابت است.[۵۳] بعد از جراحی افراد زیادی هستند که می‌توانند با دارو یا بدون آن سطح قند خون خود را در وضعیت طبیعی نگهدارند[۵۴] و در دراز مدت میزان مرگ و میر کاهش می‌یابد. البته خطر مرگ و میر بر اثر جراحی نیز وجود دارد که میزان آن کمتر از ۱٪ است.[۵۵] مقاطع مناسب شاخص میزان وزن سالم برای انجام جراحی هنوز مشخص نیست.[۵۶] البته توصیه می‌شود که این مسئله در مورد کسانی که قادر نیستند تا وزن و قند خون را کنترل کنند در نظر گرفته شود.[۵۷]

تا سال ۲۰۱۰ در سطح جهانی برآورد شده بود که ۲۸۵  میلیون نفر مبتلا به دیابت نوع ۲ هستند و حدود ۹۰٪ از کل جمعیت دیابتی‌ها را تشکیل می‌دهند.[۱۰] این میزان برابر است با ۶٪ کل جمعیت جوانان جهان.[۵۸] دیابت هم در توسعه یافته و هم کشورهای در حال توسعه شایع است.[۱۰] با این حال این بیماری در کشورهای توسعه نیافته رایج نیست.[۳] به نظر می‌رسد که در گروهای قومی معینی خطر ابتلای زنان به این بیماری بیشتر است،[۱۰][۵۹] از قبیل آسیای جنوبی، جزایر نشینان اقیانوس آرام، لاتینی‌ها، و بومیان آمریکا.[۹] این امر می‌تواند به خاطر افزایش حساسیت گروه‌های قومی معین به سبک زندگی غربی باشد.[۶۰] دیابت نوع ۲ که از قدیم به عنوان بیماری بزرگسالان در نظر گرفته می‌شد، در حال حاضر به موازات رشد میزان چاقی به‌طور فزاینده‌ای در کودکان دیده می‌شود.[۱۰] در حال حاضر دیابت نوع ۲ در نوجوانان امریکایی به اندازه دیابت نوع۱ شایع است.[۳]

میزان مبتلایان به دیابت در سال ۱۹۸۵ تا ۳۰  میلیون نفر برآورد شده بود، که تا سال ۱۹۹۵ به ۱۳۵  میلیون و تا سال ۲۰۰۵ به ۲۱۷  میلیون نفر افزایش یافت.[۶۱] گفته می‌شود این افزایش عمدتاً به دلیل پیر شدن جمعیت جهان، کاهش فعالیت‌های ورزشی، و افزایش نرخ چاقی است.[۶۱] تا سال ۲۰۰۰ پنج کشوری که دارای بیشترین میزان مبتلایان به دیابت هستند عبارتند از هند با ۳۱٫۷   میلیون نفر، چین ۲۰  میلیون نفر، آمریکا ۱۷٫۷   میلیون نفر، اندونزی  ۸٫۴ میایون نفر و ژاپن ۶٫۸  میلیون نفر.[۶۲] سازمان بهداشت جهانی این بیماری را به عنوان بیماری همه گیر جهانی به رسمیت شناخته است.[۶۳]

دیابت شیرین نوع ۲ (به انگلیسی: Diabetes mellitus type 2) که سابق بر این آن را دیابت شیرین غیروابسته به انسولین (NIDDM) یا دیابت بزرگسالان می‌نامیدند، نوعی اختلال در سوخت و ساز بدن است که با بالا بودن گلوکز خون در شرایط مقاومت در مقابل انسولین و کمبود نسبی انسولین شناسایی می‌شود.[۲] این مسئله در تقابل با دیابت شیرین نوع ۱ است که در آن به دلیل تخریب سلول‌های جزیره‌ای در لوزالمعده با کمبود مطلق انسولین مواجه هستیم.[۳] نشانه‌های کلاسیک این بیماری عبارتند از احساس تشنگی مفرط، تکرر ادرار، و احساس گرسنگی مفرط. ۹۰٪ افراد مبتلا به دیابت به دیابت نوع ۲ دچار هستند و ۱۰٪ دیگر به ترتیب مبتلا به دیابت شیرین نوع ۱ و دیابت بارداری می‌باشند. گفته می‌شود که چاقی دلیل عمده دیابت نوع ۲ در افرادی است که به لحاظ ژنتیکی مستعد ابتلا به این بیماری هستند. از دیگر دلایل آن می‌توان به عدم تحرک، فشار خون بالا، داشتن HDL خون پایین یا تری گلیسیرید بالا اشاره کرد.[۴]

در شروع بیماری می‌توان با افزایش ورزش، اصلاح رژیم غذایی و مشورت با پزشک این بیماری را درمان کرد. البته این مورد در سال‌های اخیر توسط دانشمندان کانادایی که بر روی این نوع بیماران در حال تحقیق بودند، به اثبات رسیده است. بر مبنای این پژوهش‌ها 40 درصد افراد به‌طور کامل درمان شده و لوزالمعده دوباره شروع به تولید انسولین می‌کند. اگر سطح گلوکز خون با این روش‌ها به اندازه کافی پایین نیامد، ممکن است مصرف داروهایی مانند متفورمین یا انسولین [نیازمند منبع] لازم باشد. معمولاً باید به‌طور مرتب سطح قند خون کسانی که انسولین مصرف می‌کنند کنترل شود.

نرخ ابتلا به دیابت به طرز قابل توجهی در ۵۰ سال اخیر به موازات چاقی افزایش یافته‌است. تا سال ۲۰۱۰ تقریباً حدود ۲۸۵  میلیون نفر مبتلا به این بیماری بودند و این درحالیست که تعداد آن‌ها در سال ۱۹۸۵ حدود ۳۰  میلیون نفر بوده‌است. عوارض ناشی از قند خون بالا می‌تواند شامل بیماری قلبی، سکته‌ها، ریتینوپاتی دیابتی که بر بینایی اثر می‌گذارد، نارسایی کلیوی که در آن فرد ممکن است نیاز به دیالیز داشته باشد، و گردش ضعیف خون در دست و پا که ممکن است منجر به قطع عضو شود. عارضه حاد کتواسیدوزیکی از ویژگی‌های نوع ۱دیابت است که شیوع چندانی ندارد.[۵] البته، ممکن است کمای غیرآستونمی هایپروسمولار نیز رخ دهد.

دیابت یکی از اولین بیماری‌هایی است[۶] که در دست نوشته‌های مصری‌ها از c. سال ۱۵۰۰ BCE با عنوان “تخلیه بیش از حد ادرار” توصیف شده‌است.[۷] گفته می‌شود که اولین توصیف‌ها مربوط به دیابت نوع اول بوده‌است. .[۷] پزشکان هندی در همان زمان این بیماری را تشخیص داده و با توجه به اینکه ادرار فرد مبتلا مورچه‌ها را به خود جذب می‌کند، آن را تحت عنوان “مادهومها” یا “ادرار شیرین” طبقه‌بندی کرده‌اند.[۷] واژه “دیابت” یا “عبور از طریق” را اولین بار در سال ۲۳۰  قبل از میلاد پزشک یونانی آپولونیوس ممفیس بکار برد.[۷] این بیماری طی دوره امپراطوری روم و زمان جالینوس نادر بوده‌است و گفته می‌شود که وی تنها با دو مورد از این بیماری در طول زندگی حرفه‌ای خود برخورد داشته‌است.[۷]

دیابت نوع ۱ و ۲ به عنوان دو بیماری جداگانه اولین بار توسط پزشکان هندی سوشروتا و چاراکا در سال ۴۰۰- ۵۰۰ بعد از میلاد تشخیص داده شدند که دیابت نوع ۱ با جوانی و نوع ۲ با اضافه وزن همراه بودند.[۷] واژه “شیرین” یا “عسلی” توسط بریتون جان رول در اواخر دهه‌های ۱۷۰۰ به آن اضافه شد تا آن را از دیابت بی مزه که آن نیز با تکرر ادرار همراه است جدا کند.[۷] تا اوایل قرن ۲۰ درمانی برای این بیماری یافت نشد تا اینکه فردریک بنتینگ و چارلز بست کانادایی در سال‌های ۱۹۲۱ و ۱۹۲۲ انسولین را کشف کردند.[۷] به دنبال آن در دهه ۱۹۴۰ انسولین طولانی اثر NPH گسترش یافت.[۷]
دیابت نوع دو یعنی چی

تعریف سازمان بهداشت جهانی از دیابت (نوع ۱ و نوع ۲) عبارتند از بالا رفتن گلوکز به همراه علایم، در غیر این صورت افزایش شاخص‌ها در دو صورت، یا[۸]

یا:

 

اندازه‌گیری تصادفی قند خون بیشتر از ۱۱٫۱   mmol/l (۲۰۰ mg/dL  ) همراه با علایم رایج بیماری[۹] و رو ش دیگر شخیص این بیماری هموگلوبین گلیکوزیله (HbA۱c)) بیشتر از ۶٫۵٪ است.[۱۰] در سال ۲۰۰۹ کمیته بین‌المللی کارشناسان که عبارتند بودند از نمایندگان انجمن دیابت آمریکا (ADA)، فدراسیون بین‌المللی دیابت (IDF)، و انجمن اروپایی‌ها در زمینه تحقیقات دیابت (EASD) پیشنهاد کردند که برای تشخیص دیابت از آستانه‌ای بین ≥۶٫۵٪ HbA۱c استفاده شود. این پیشنهاد در سال ۲۰۱۰ مورد پذیرش انجمن دیابت آمریکا قرار گرفت.[۱۱] آزمایش‌های مثبت باید تکرار شوند مگر آنکه نشانه‌های معمول بیماری و قند خون  mmol/l 11.1<(mg/dl  ۲۰۰<) در فرد ظاهر شود.[۱۲]

برای تشخیص دیابت این آستانه بر پایه رابطه میان نتایج تست تلورنس گلوکز، آزمایش قند ناشتا یا HbA۱c و عوارضی از قبیل مشکلات مربوط به شبکیه چشم می‌باشد.[۱۰] آزمایش قند خون ناشتا یا تصادفی بر تست تلورنس گلوکز ترجیح داده می‌شود چرا که انجام این آزمایش برای مردم راحت‌تر است.[۱۰] HbA۱c این مزیت‌ها را دارد که در آن نیازی به ناشتا بودن نیست و نتایج آن ثبات بیشتری دارد، اما عیب این آزمایش آن است که نسبت به اندازه‌گیری گلوکز خون هزینه بردارتر است.[۱۳] برآورد شده‌است که ۲۰٪ افراد مبتلا به دیابت در آمریکا از ابتلای خود به بیماری اطلاع ندارند.[۱۰]

دیابت شیرین نوع ۲ با گلوکز بالای خون در شرایط مقاومت دربرابر انسولین و کمبود نسبی انسولین مشخص می‌شود.[۲] این نوع از دیابت با دیابت شیرین نوع ۱ که در آن به دلیل تخریب سلول‌های جزیره‌ای در لوزالمعده با کمبود مطلق انسولین مواجه هستیم و با دیابت شیرین بارداری که نوع جدیدی از قند خون بالا است که در دوران بارداری ظاهر می‌شود، متفاوت است.[۳] دیابت نوع ۱ و ۲ معمولاً بر اساس شرایط موجود شناسایی می‌شوند[۱۲]. اگر در تشخیص تردیدی باشد می‌توان از آزمایش پادتن برای تأیید دیابت نوع ۱ و از سطح پپتید سی. برای تأیید دیابت نوع ۲ استفاده کرد. .[۱۴]

هیچ سازمان بزرگی غربالگری جهانی دیابت را توصیه نمی‌کند چراکه مدرکی وجود ندارد که نشان دهد چنین برنامه‌ای می‌تواند باعث بهبود شرایط شود.[۱۵] کار گروه خدمات پیشگیری ایالت متحده آمریکا انجام غربالگری را به بزرگسالانی که علایم این بیماری را ندارد و فشار خون آن‌ها بیشتر از ۱۳۵mmHg است پیشنهاد می‌کند.[۱۶] برای کسانی که فشار خون آن‌ها کمتر از این میزان است، شواهد کافی برای انجام یا انجام ندادن غربالگری وجود ندارد.[۱۶] سازمان بهداشت جهانی تنها انجام آزمایش را برای گروه‌هایی که در معرض خطر هستند توصیه می‌کند.[۱۵] گروه‌های در معرض خطر در آمریکا عبارتند از: کسانی که سن آن‌ها بالای ۴۵ سال است، کسانی که خویشاوندان درجه اول آن‌ها مبتلا به دیابت هستند، برخی از گروه‌های قومی از قبیل هیسپانیک‌ها، آمریکایی‌های آفریقایی تبار، و بومیان آمریکایی، و کسانی که سابقه دیابت بارداری، سندرم تخمدان پلی کیستیک، اضافه وزن، و شرایط مربوط به سندروم متابولیک را داشته‌اند.[۹]

دیابت نوع ۲ را می‌توان از طریق تغذیه مناسب و ورزش منظم به تأخیر انداخت یا از بروز آن جلوگیری کرد.[۱۷][۱۸] نظارت متمرکز بر سبک زندگی می‌تواند خطر ابتلا به این بیماری را به بیشتر از نصف کاهش دهد.[۱۹] ورزش کردن بدون توجه به وزن اولیه فرد و کاهش بعدی وزن او فایده مند است.[۲۰] البته شواهد چندانی در دست نیست که نشان دهند تغییر رژیم غذایی به تنهایی مؤثر خواهد بود،[۲۱] ولی شواهدی وجود دارد که رژیم غذایی همراه با سبزیجات برگ دار سبز[۲۲] و کاهش مصرف نوشیدنی‌های شیرین می‌تواند مفید باشند.[۲۳] در کسانی که مبتلا به اختلال تلورنس قند خون هستند، رژیم غذایی و ورزش به تنهایی یا در ترکیب با متفورمین یا اکاربوس می‌تواند خطر پیشرفت دیابت را کاهش دهند.[۱۹][۲۴] مداخله در سبک زندگی می‌تواند مؤثرتر از مصرف متفورمین باشد.[۱۹]

مدیریت دیابت نوع ۲ بر مداخله در سبک زندگی، پایین آوردن سایر عوامل ایجاد خطر بیماری‌های قلبی-عروقی، و ثابت نگه داشتن سطح گلوکز خون در محدوده طبیعی تمرکز دارد.[۱۹] خدمات بهداشت ملی بریتانیا در سال ۲۰۰۸ به کسانی که به تازگی بیماری دیابت نوع ۲ آن‌ها تشخیص داده شده‌است توصیه کرده بود خودشان بر گلوکز خون خود نظارت داشته باشند،[۲۵] البته مزیت خود-نظارتی برای کسانی که از انسولین چند- دوزی استفاده نمی‌کنند مورد تردید است.[۱۹][۲۶] مدیریت سایر عوامل خطر ساز بیماری‌های قلبی- عروقی از قبیل فشار خون بالا، کلسترول بالا، و میکروآلبومینوری، امید به زندگی فرد را بهبود می‌بخشد.[۱۹] مدیریت فشرده فشار خون (کمتر از ۱۳۰/۸۰ mmHg) بر خلاف مدیریت استاندارد فشار خون (کمتر از ۱۴۰-۱۵۰/۸۵-۱۰۰ mmHg) خطر را به میزان اندکی کاهش می‌دهد ولی به‌طور کلی بر خطر مرگ و میر تأثیری نخواهد گذاشت.[۲۷]

به نظر نمی‌رسد کاهش فشرده قند خون (HbA1C<6%) بر خلاف کاهش استاندارد قند خون (HbA1C of ۷-۷٫۹٪) تغییری در میزان مرگ و میر ایجاد کند.[۲۸][۲۹] هدف درمان معمولاً رسیدن به HbA1C کمتر از ۷٪ یا گلوکز ناشتای کمتر از ۶٫۷٪mmol/L  (۱۲۰  mg/dL) است، البته این اهداف می‌توانند بعد از انجام مشاوره حرفه‌ای بالینی، و با در نظر گرفتن خطرات خاص هیپوگلیسمی و امید به زندگی تغییر کنند.[۹] توصیه می‌شود که همه افراد مبتلا به دیابت نوع ۲ به‌طور مرتب آزمایش‌های چشم پزشکی را انجام دهند.[۳]

علایم کلاسیک دیابت عبارتند از ادرار زیاد (تکرر ادرار)، استسقاء (احساس تشنگی مفرط)، پرخوری (احساس گرسنگی مفرط)، و کاهش وزن.[۹] علایم دیگر این بیماری که به وضوح می‌توان آن‌ها را در تشخیص‌ها مشاهده کرد عبارتند از: سابقه تاربینی، احساس خارش، نوروپاتی محیطی، حاد شدن عفونت‌های مهبلی، و خستگی. بسیاری از افرادی که در سال‌های اول هیچ نوع نشانه‌ای از بیماری ندارند بیماری آن‌ها در آزمایش‌های معمولی تشخیص داده می‌شود. در افراد مبتلا به دیابت شیرین نوع ۲ به ندرت کمای غیرآستونمی هایپروسمولار دیده می‌شود (شرایطی که در آن قند خون بالا با کاهش سطح هوشیاری و فشار خون پایین همراه است).[۳]

دیابت نوع  ۲  معمولاً بیماری مزمنی است، که امید به زندگی در مبتلایان به آن بخاطر بروز برخی مشکلات پایین می‌آید.[۱۰] این مسئله تا حدودی به دلیل برخی از عوارضی است که این بیماری به همراه دارد از قبیل: دو تا چهار برابر شدن خطر بیماری قلبی در این بیماران، که عبارتند از بیماری‌های اسکمیک قلب و سکته، افزایش ۲۰  برابری قطع عضو اندام‌های تحتانی، و افزایش میزان بستری شدن در بیمارستان.[۱۰] در کشورهای توسعه یافته، و به‌طور فزاینده در جاهای دیگر، دیابت نوع  ۲  بزرگترین علت کوری غیرآسیبی و نارسایی کلیه است.[۱۹] این بیماری همچنین از طریق فرایند بیماری‌هایی از قبیل بیماری آلزایمر و زوال مربوط به عروق مغزیافزایش خطر نقص عملکرد ذهنی و زوال مغز را بالا می‌برد.[۳۰] سایر عوارض عبارتند از: آکانتوسیز نیگریکانز، اختلالات جنسی، و عفونت‌های مکرر.[۹]

علت ابتلا به دیابت نوع ۲ آمیزه‌ای از سبک زندگی و عوامل ژنتیکی است.[۱۹][۳۱] در حالیکه فرد می‌تواند برخی از این امور مانند رژیم غذایی و چاقی را کنترل کند سایر مسایل مانند بالا رفتن سن، مونث بودن، و ژنتیک قابل کنترل نیستند.[۱۰] گفته می‌شود بی خوابی به دیابت نوع ۲ مربوط است.[۳۲] گفته می‌شود دلیل این مسئله تأثیری است که دیابت بر سوخت و ساز بدن دارد.[۳۲] وضعیت تغذیه مادر در طول مدت رشد جنین نیز می‌تواند به همراه یکی از مکانیسم‌های پیشنهادی متیلاسیون دی ان ای تغییر یافته نقش ایفا کند.[۳۳]

گفته می‌شود که برخی از عوامل مربوط به سبک زندگی در پیشرفت دیابت نوع  ۲ اهمیت دارند، از قبیل: چاقی (طبق تعریف شاخص میزان وزن بدن در رابطه با قد در افراد بالای سی)، نداشتن فعالیت فیزیکی، رژیم غذایی نامناسب، استرس، و شهرنشینی.[۱۰] ۳۰٪ بیماران چینی و ژاپنی تبارها، ۶۰-۸۰٪ اروپایی‌ها و آفریقایی تبارها، و ۱۰۰٪ سرخپوستان پیما و جزیره نشینان اقیانوس آرام دارای چربی اضافه بدن هستند.[۳] افرادی که چاق نیستند غالباً نسبت دور کمر به دور باسن آن‌ها بیشتر است.[۳]

عوامل غذایی نیز بر خطرپیشرفت دیابت نوع  ۲ تأثیرگذار است. مصرف مقدار زیاد شکر برای شیرین کردن نوشیدنی‌ها موجب افزایش خطر ابتلا به این بیماری می‌شود.[۲۳][۳۴] نوع چربی‌ها در رژیم غذایی نیز مهم هستند، چربی‌های اشباع شده و اسیدهای چرب ترانس دار خطر ابتلا را افزایش می‌دهند و حلقه‌های اسید چرب اشباع نشده و چربی اشباع نشده تک حلقه‌ای این خطر را کاهش می‌دهند.[۳۱] به نظر می‌رسد خوردن بیش از اندازه برنج سفید نیز در افزایش خطر ابتلا به این بیماری نقش بازی می‌کند.[۳۵] گفته می‌شود که در ۷٪ موارد ورزش نکردن علت ابتلا به این بیماری است.[۳۶]

بیشتر افراد مبتلا به دیابت دارای بسیاری از ژن‌هایی هستند که هرکدام از آن‌ها می‌توانند در افزایش احتمال ابتلا به دیابت نوع ۲ نقش مشارکتی اندکی داشته باشند.[۱۰] اگر یکی از دوقلوهای همسان دیابت داشته باشد شانس دیگری در ابتلا به دیابت در طول دوره زندگی چیزی بیش از ۹۰٪ خواهد بود در حالیکه این میزان برای دوقلوهای غیرهمسان ۲۵-۵۰٪ است.[۳] تا سال ۲۰۱۱، بیش از ۳۶ ژن کشف شده‌است که در ابتلای فرد به دیابت نوع ۲ مشارکت دارند.[۳۷]
همه این ژن‌ها با هم تنها ۱۰٪ کل مؤلفه ارثی این بیماری را تشکیل می‌دهند. برای نمونه توالی ژن TCF7L2 خطر پیشرفت دیابت را تا ۱٫۵  برابر افزایش می‌دهد و بزرگترین خطر ژنتیکی شایع است. بسیاری از ژن‌های مرتبط با دیابت درگیر عملکرد سلول بتا هستند.[۳]

برخی از موارد نادر دیابت حاصل اختلال در یک ژن منفرد هستند که (معروف به اشکالتک ژنی یا سایر انواع دیابت خاصهستند).[۳][۱۰] این موارد عبارتند از دیابت بلوغ جوانان (MODY)، سندرم دونوهو، و سندروم رابسون مندنهال و سایر موارد.[۱۰] ۱-۵٪ دیابت در افراد جوان از نوع دیابت بلوغ جوانان است.[۳۸]

برخی از درمان‌های دارویی و سایر مسایل بهداشتی می‌توانند به دیابت منجر شوند.[۳۹] برخی از این درمان‌ها عبارتند از: گلوکوکورتیکوئیدها، تیازیدها، مسدودکننده‌های بتا، آنتی سایکوتیک آتیپیک،[۴۰] و استاتین‌ها.[۴۱] در افرادی که از قبل به دیابت‌های بارداری مبتلا بوده‌اند خطر پیشرفت دیابت نوع ۲ بیشتر است.[۹] سایر مشکلات بهداشتی که می‌توانند منجر به این بیماری شوند عبارتند از آکرومگالی، سندرم کوشینگ، پرکاری تیروئید، فئوکروموسیتوم، و برخی از سرطانها مانند گلوکاگونوماها.[۳۹] کمبود تستوسترون نیز می‌تواند منجر به دیابت نوع ۲ شود.[۴۲][۴۳]

تولید ناکافی انسولین از سلول‌های بتا در شرایط مقاومت در مقابل انسولین موجب ابتلای فرد به دیابت نوع ۲ می‌شود.[۳] مقاومت در مقابل انسولین، که ناتوانایی سلولها در واکنش مناسب به سطح طبیعی انسولین است، در ابتدا در عضلات، کبد و بافت‌های چربی رخ می‌دهد.[۴۴] در کبد، انسولین به‌طور طبیعی مانع رها شدن گلوکز می‌شود. البته، در شرایط مقاومت انسولینی، کبد به‌طور نامناسبی گلوکز را در خون منتشر می‌کند.[۱۰] نسبت مقاومت انسولین در برابر اختلال عملکردی سلول بتا در افرادی که عمدتاً مقاومت انسولینی دارند و آن‌هایی که تنها نقص کوچکی در ترشح انسولین دارند و آن‌هایی که مقاومت انسولینی کمی دارند و کسانی که عمدتاً فاقد ترشح انسولینی هستند متفاوت است.[۳]

سایر مکانیسم‌های مهم و بالقوه که می‌توانند باعث ابتلای فرد به دیابت نوع ۲ و مقاومت انسولینی شوند عبارتند از: افزایش تجزیه لیپیدها در سلول‌های چربی، مقاوت در برابر اینسرتین و فقدان آن، سطح بالای گلوکاگون در خون، احتباس بالای آب و نمک توسط کلیه‌ها، و تنظیم نامناسب سوخت و ساز بدن توسط سیستم عصبی مرکزی.[۱۰] البته همه افرادی که دارای مقاومت انسولینی هستند مبتلا به دیابت نمی‌شوند، چرا که در ابتلا به این بیماری همچنین لازم است که سلول‌های بتا در لوزالمعده نتوانند انسولین تولید کنند.[۳]

رژیم غذایی مناسب و انجام ورزش اساس درمان دیابت است[۹] و با ورزش بیشتر می‌توان به نتیجه بهتری دست یافت.[۴۵] ورزش هوازی باعث کاهش HbA1C می‌شود و حساسیت به انسولین را کاهش می‌دهد.[۴۵] تمرینات مقاومتی نیز مفید هستند و ترکیبی از این دو نوع ورزش می‌تواند بیشترین تأثیر را داشته باشد.[۴۵] یک رژیم غذایی دیابتی که باعث کاهش وزن شود نیز مهم است.[۴۶] البته بهترین گونه رژیم غذایی برای این کار محل اختلاف است[۴۶] گفته می‌شود که رژیم غذایی حاوی قند پایین به منظور کنترل قند خون مؤثر است.[۴۷] به لحاظ فرهنگی آموزش مناسب می‌تواند به افراد مبتلا به دیابت نوع ۲ کمک کند تا در ظرف دست کم شش ماه، سطح قند خون خود را کنترل کنند.[۴۸] اگر در افراد مبتلا به دیابت خفیف، ایجاد تغییرات در سبک زندگی در عرض شش هفته باعث بهبود قند خون نشد باید برای آن‌ها درمان دارویی در نظر گرفته شود.[۹] همچنین تحقیقات نشان داده است که آموزش دیابت می‌تواند نقش قابل توجهی در اصلاح سبک زندگی و پیشگیری از عوارض داشته باشد. [۴۹]

چندین نوع داروی ضد دیابت وجود دارد. به‌طور کل متفورمین به عنوان اولین انتخاب درمانی توصیه می‌شود چراکه شواهدی در دست است که این دارو باعث کاهش مرگ و میر ناشی از دیابت شده‌است.[۱۹] دومین داروی خوراکی از نوع دیگر زمانی استفاده می‌شود که متفورمین کافی نباشد. .[۵۰] سایر انواع درمان‌های دارویی عبارتند از: سولفونیل اوره، اکریتاگوگوس بدون سولفونیل اوره، بازدارنده آلفا گلوکزید، تیازولیدین دیونیس، گلوکاگون پپتید مانند -۱ آنالوگ، دیپپتیدی پپتیداز-بازدارنده ۴.[۱۹][۵۱] متفورمین را نباید برای کسانی که مشکلات حاد کبدی و کلیوی دارند تجویز کرد.[۹] انسولین را می‌توان به تنهایی تزریق کرد یا آن را به داروهای خوراکی اضافه کرد.[۱۹]

بسیاری از افراد در ابتدا نیازی به انسولین ندارند.[۳] زمانیکه انسولین مصرف می‌شود، با ادامه مصرف داروهای خوراکی معمولاً شب‌ها فرمولی با تأثیر طولانی به درمان اضافه می‌شود. سپس برای تأثیر بهتر (و کنترل سطح قند خون) دوزها افزایش داده می‌شوند.[۱۹] اگر مصرف هر شب انسولین کافی نباشد مصرف در روز دو بار انسولین می‌تواند موجب کنترل بهتر شود.[۹] به نظر نمی‌رسد انسولین‌هایی که تأثیر طولانی دارند، گلارژین و دیتیمر، خیلی بهتر از پروتامین خنثی هاگدورن انسولین (NPH) باشد اما هزینه تولید آن‌ها به طرز چشمگیری بالاتر است، و از سال ۲۰۱۰ تولید آن‌ها مقرون به صرفه نیست.[۵۲] در زنان باردار معمولاً انسولین به عنوان راه درمانی انتخاب می‌شود.[۹]

جراحی برای کاهش وزن در افراد چاق روش مؤثری برای درمان دیابت است.[۵۳] بعد از جراحی افراد زیادی هستند که می‌توانند با دارو یا بدون آن سطح قند خون خود را در وضعیت طبیعی نگهدارند[۵۴] و در دراز مدت میزان مرگ و میر کاهش می‌یابد. البته خطر مرگ و میر بر اثر جراحی نیز وجود دارد که میزان آن کمتر از ۱٪ است.[۵۵] مقاطع مناسب شاخص میزان وزن سالم برای انجام جراحی هنوز مشخص نیست.[۵۶] البته توصیه می‌شود که این مسئله در مورد کسانی که قادر نیستند تا وزن و قند خون را کنترل کنند در نظر گرفته شود.[۵۷]

تا سال ۲۰۱۰ در سطح جهانی برآورد شده بود که ۲۸۵  میلیون نفر مبتلا به دیابت نوع ۲ هستند و حدود ۹۰٪ از کل جمعیت دیابتی‌ها را تشکیل می‌دهند.[۱۰] این میزان برابر است با ۶٪ کل جمعیت جوانان جهان.[۵۸] دیابت هم در توسعه یافته و هم کشورهای در حال توسعه شایع است.[۱۰] با این حال این بیماری در کشورهای توسعه نیافته رایج نیست.[۳] به نظر می‌رسد که در گروهای قومی معینی خطر ابتلای زنان به این بیماری بیشتر است،[۱۰][۵۹] از قبیل آسیای جنوبی، جزایر نشینان اقیانوس آرام، لاتینی‌ها، و بومیان آمریکا.[۹] این امر می‌تواند به خاطر افزایش حساسیت گروه‌های قومی معین به سبک زندگی غربی باشد.[۶۰] دیابت نوع ۲ که از قدیم به عنوان بیماری بزرگسالان در نظر گرفته می‌شد، در حال حاضر به موازات رشد میزان چاقی به‌طور فزاینده‌ای در کودکان دیده می‌شود.[۱۰] در حال حاضر دیابت نوع ۲ در نوجوانان امریکایی به اندازه دیابت نوع۱ شایع است.[۳]

میزان مبتلایان به دیابت در سال ۱۹۸۵ تا ۳۰  میلیون نفر برآورد شده بود، که تا سال ۱۹۹۵ به ۱۳۵  میلیون و تا سال ۲۰۰۵ به ۲۱۷  میلیون نفر افزایش یافت.[۶۱] گفته می‌شود این افزایش عمدتاً به دلیل پیر شدن جمعیت جهان، کاهش فعالیت‌های ورزشی، و افزایش نرخ چاقی است.[۶۱] تا سال ۲۰۰۰ پنج کشوری که دارای بیشترین میزان مبتلایان به دیابت هستند عبارتند از هند با ۳۱٫۷   میلیون نفر، چین ۲۰  میلیون نفر، آمریکا ۱۷٫۷   میلیون نفر، اندونزی  ۸٫۴ میایون نفر و ژاپن ۶٫۸  میلیون نفر.[۶۲] سازمان بهداشت جهانی این بیماری را به عنوان بیماری همه گیر جهانی به رسمیت شناخته است.[۶۳]

دیابت شیرین نوع ۲ (به انگلیسی: Diabetes mellitus type 2) که سابق بر این آن را دیابت شیرین غیروابسته به انسولین (NIDDM) یا دیابت بزرگسالان می‌نامیدند، نوعی اختلال در سوخت و ساز بدن است که با بالا بودن گلوکز خون در شرایط مقاومت در مقابل انسولین و کمبود نسبی انسولین شناسایی می‌شود.[۲] این مسئله در تقابل با دیابت شیرین نوع ۱ است که در آن به دلیل تخریب سلول‌های جزیره‌ای در لوزالمعده با کمبود مطلق انسولین مواجه هستیم.[۳] نشانه‌های کلاسیک این بیماری عبارتند از احساس تشنگی مفرط، تکرر ادرار، و احساس گرسنگی مفرط. ۹۰٪ افراد مبتلا به دیابت به دیابت نوع ۲ دچار هستند و ۱۰٪ دیگر به ترتیب مبتلا به دیابت شیرین نوع ۱ و دیابت بارداری می‌باشند. گفته می‌شود که چاقی دلیل عمده دیابت نوع ۲ در افرادی است که به لحاظ ژنتیکی مستعد ابتلا به این بیماری هستند. از دیگر دلایل آن می‌توان به عدم تحرک، فشار خون بالا، داشتن HDL خون پایین یا تری گلیسیرید بالا اشاره کرد.[۴]

در شروع بیماری می‌توان با افزایش ورزش، اصلاح رژیم غذایی و مشورت با پزشک این بیماری را درمان کرد. البته این مورد در سال‌های اخیر توسط دانشمندان کانادایی که بر روی این نوع بیماران در حال تحقیق بودند، به اثبات رسیده است. بر مبنای این پژوهش‌ها 40 درصد افراد به‌طور کامل درمان شده و لوزالمعده دوباره شروع به تولید انسولین می‌کند. اگر سطح گلوکز خون با این روش‌ها به اندازه کافی پایین نیامد، ممکن است مصرف داروهایی مانند متفورمین یا انسولین [نیازمند منبع] لازم باشد. معمولاً باید به‌طور مرتب سطح قند خون کسانی که انسولین مصرف می‌کنند کنترل شود.

نرخ ابتلا به دیابت به طرز قابل توجهی در ۵۰ سال اخیر به موازات چاقی افزایش یافته‌است. تا سال ۲۰۱۰ تقریباً حدود ۲۸۵  میلیون نفر مبتلا به این بیماری بودند و این درحالیست که تعداد آن‌ها در سال ۱۹۸۵ حدود ۳۰  میلیون نفر بوده‌است. عوارض ناشی از قند خون بالا می‌تواند شامل بیماری قلبی، سکته‌ها، ریتینوپاتی دیابتی که بر بینایی اثر می‌گذارد، نارسایی کلیوی که در آن فرد ممکن است نیاز به دیالیز داشته باشد، و گردش ضعیف خون در دست و پا که ممکن است منجر به قطع عضو شود. عارضه حاد کتواسیدوزیکی از ویژگی‌های نوع ۱دیابت است که شیوع چندانی ندارد.[۵] البته، ممکن است کمای غیرآستونمی هایپروسمولار نیز رخ دهد.

دیابت یکی از اولین بیماری‌هایی است[۶] که در دست نوشته‌های مصری‌ها از c. سال ۱۵۰۰ BCE با عنوان “تخلیه بیش از حد ادرار” توصیف شده‌است.[۷] گفته می‌شود که اولین توصیف‌ها مربوط به دیابت نوع اول بوده‌است. .[۷] پزشکان هندی در همان زمان این بیماری را تشخیص داده و با توجه به اینکه ادرار فرد مبتلا مورچه‌ها را به خود جذب می‌کند، آن را تحت عنوان “مادهومها” یا “ادرار شیرین” طبقه‌بندی کرده‌اند.[۷] واژه “دیابت” یا “عبور از طریق” را اولین بار در سال ۲۳۰  قبل از میلاد پزشک یونانی آپولونیوس ممفیس بکار برد.[۷] این بیماری طی دوره امپراطوری روم و زمان جالینوس نادر بوده‌است و گفته می‌شود که وی تنها با دو مورد از این بیماری در طول زندگی حرفه‌ای خود برخورد داشته‌است.[۷]

دیابت نوع ۱ و ۲ به عنوان دو بیماری جداگانه اولین بار توسط پزشکان هندی سوشروتا و چاراکا در سال ۴۰۰- ۵۰۰ بعد از میلاد تشخیص داده شدند که دیابت نوع ۱ با جوانی و نوع ۲ با اضافه وزن همراه بودند.[۷] واژه “شیرین” یا “عسلی” توسط بریتون جان رول در اواخر دهه‌های ۱۷۰۰ به آن اضافه شد تا آن را از دیابت بی مزه که آن نیز با تکرر ادرار همراه است جدا کند.[۷] تا اوایل قرن ۲۰ درمانی برای این بیماری یافت نشد تا اینکه فردریک بنتینگ و چارلز بست کانادایی در سال‌های ۱۹۲۱ و ۱۹۲۲ انسولین را کشف کردند.[۷] به دنبال آن در دهه ۱۹۴۰ انسولین طولانی اثر NPH گسترش یافت.[۷]
دیابت نوع دو یعنی چی

تعریف سازمان بهداشت جهانی از دیابت (نوع ۱ و نوع ۲) عبارتند از بالا رفتن گلوکز به همراه علایم، در غیر این صورت افزایش شاخص‌ها در دو صورت، یا[۸]

یا:

 

اندازه‌گیری تصادفی قند خون بیشتر از ۱۱٫۱   mmol/l (۲۰۰ mg/dL  ) همراه با علایم رایج بیماری[۹] و رو ش دیگر شخیص این بیماری هموگلوبین گلیکوزیله (HbA۱c)) بیشتر از ۶٫۵٪ است.[۱۰] در سال ۲۰۰۹ کمیته بین‌المللی کارشناسان که عبارتند بودند از نمایندگان انجمن دیابت آمریکا (ADA)، فدراسیون بین‌المللی دیابت (IDF)، و انجمن اروپایی‌ها در زمینه تحقیقات دیابت (EASD) پیشنهاد کردند که برای تشخیص دیابت از آستانه‌ای بین ≥۶٫۵٪ HbA۱c استفاده شود. این پیشنهاد در سال ۲۰۱۰ مورد پذیرش انجمن دیابت آمریکا قرار گرفت.[۱۱] آزمایش‌های مثبت باید تکرار شوند مگر آنکه نشانه‌های معمول بیماری و قند خون  mmol/l 11.1<(mg/dl  ۲۰۰<) در فرد ظاهر شود.[۱۲]

برای تشخیص دیابت این آستانه بر پایه رابطه میان نتایج تست تلورنس گلوکز، آزمایش قند ناشتا یا HbA۱c و عوارضی از قبیل مشکلات مربوط به شبکیه چشم می‌باشد.[۱۰] آزمایش قند خون ناشتا یا تصادفی بر تست تلورنس گلوکز ترجیح داده می‌شود چرا که انجام این آزمایش برای مردم راحت‌تر است.[۱۰] HbA۱c این مزیت‌ها را دارد که در آن نیازی به ناشتا بودن نیست و نتایج آن ثبات بیشتری دارد، اما عیب این آزمایش آن است که نسبت به اندازه‌گیری گلوکز خون هزینه بردارتر است.[۱۳] برآورد شده‌است که ۲۰٪ افراد مبتلا به دیابت در آمریکا از ابتلای خود به بیماری اطلاع ندارند.[۱۰]

دیابت شیرین نوع ۲ با گلوکز بالای خون در شرایط مقاومت دربرابر انسولین و کمبود نسبی انسولین مشخص می‌شود.[۲] این نوع از دیابت با دیابت شیرین نوع ۱ که در آن به دلیل تخریب سلول‌های جزیره‌ای در لوزالمعده با کمبود مطلق انسولین مواجه هستیم و با دیابت شیرین بارداری که نوع جدیدی از قند خون بالا است که در دوران بارداری ظاهر می‌شود، متفاوت است.[۳] دیابت نوع ۱ و ۲ معمولاً بر اساس شرایط موجود شناسایی می‌شوند[۱۲]. اگر در تشخیص تردیدی باشد می‌توان از آزمایش پادتن برای تأیید دیابت نوع ۱ و از سطح پپتید سی. برای تأیید دیابت نوع ۲ استفاده کرد. .[۱۴]

هیچ سازمان بزرگی غربالگری جهانی دیابت را توصیه نمی‌کند چراکه مدرکی وجود ندارد که نشان دهد چنین برنامه‌ای می‌تواند باعث بهبود شرایط شود.[۱۵] کار گروه خدمات پیشگیری ایالت متحده آمریکا انجام غربالگری را به بزرگسالانی که علایم این بیماری را ندارد و فشار خون آن‌ها بیشتر از ۱۳۵mmHg است پیشنهاد می‌کند.[۱۶] برای کسانی که فشار خون آن‌ها کمتر از این میزان است، شواهد کافی برای انجام یا انجام ندادن غربالگری وجود ندارد.[۱۶] سازمان بهداشت جهانی تنها انجام آزمایش را برای گروه‌هایی که در معرض خطر هستند توصیه می‌کند.[۱۵] گروه‌های در معرض خطر در آمریکا عبارتند از: کسانی که سن آن‌ها بالای ۴۵ سال است، کسانی که خویشاوندان درجه اول آن‌ها مبتلا به دیابت هستند، برخی از گروه‌های قومی از قبیل هیسپانیک‌ها، آمریکایی‌های آفریقایی تبار، و بومیان آمریکایی، و کسانی که سابقه دیابت بارداری، سندرم تخمدان پلی کیستیک، اضافه وزن، و شرایط مربوط به سندروم متابولیک را داشته‌اند.[۹]

دیابت نوع ۲ را می‌توان از طریق تغذیه مناسب و ورزش منظم به تأخیر انداخت یا از بروز آن جلوگیری کرد.[۱۷][۱۸] نظارت متمرکز بر سبک زندگی می‌تواند خطر ابتلا به این بیماری را به بیشتر از نصف کاهش دهد.[۱۹] ورزش کردن بدون توجه به وزن اولیه فرد و کاهش بعدی وزن او فایده مند است.[۲۰] البته شواهد چندانی در دست نیست که نشان دهند تغییر رژیم غذایی به تنهایی مؤثر خواهد بود،[۲۱] ولی شواهدی وجود دارد که رژیم غذایی همراه با سبزیجات برگ دار سبز[۲۲] و کاهش مصرف نوشیدنی‌های شیرین می‌تواند مفید باشند.[۲۳] در کسانی که مبتلا به اختلال تلورنس قند خون هستند، رژیم غذایی و ورزش به تنهایی یا در ترکیب با متفورمین یا اکاربوس می‌تواند خطر پیشرفت دیابت را کاهش دهند.[۱۹][۲۴] مداخله در سبک زندگی می‌تواند مؤثرتر از مصرف متفورمین باشد.[۱۹]

مدیریت دیابت نوع ۲ بر مداخله در سبک زندگی، پایین آوردن سایر عوامل ایجاد خطر بیماری‌های قلبی-عروقی، و ثابت نگه داشتن سطح گلوکز خون در محدوده طبیعی تمرکز دارد.[۱۹] خدمات بهداشت ملی بریتانیا در سال ۲۰۰۸ به کسانی که به تازگی بیماری دیابت نوع ۲ آن‌ها تشخیص داده شده‌است توصیه کرده بود خودشان بر گلوکز خون خود نظارت داشته باشند،[۲۵] البته مزیت خود-نظارتی برای کسانی که از انسولین چند- دوزی استفاده نمی‌کنند مورد تردید است.[۱۹][۲۶] مدیریت سایر عوامل خطر ساز بیماری‌های قلبی- عروقی از قبیل فشار خون بالا، کلسترول بالا، و میکروآلبومینوری، امید به زندگی فرد را بهبود می‌بخشد.[۱۹] مدیریت فشرده فشار خون (کمتر از ۱۳۰/۸۰ mmHg) بر خلاف مدیریت استاندارد فشار خون (کمتر از ۱۴۰-۱۵۰/۸۵-۱۰۰ mmHg) خطر را به میزان اندکی کاهش می‌دهد ولی به‌طور کلی بر خطر مرگ و میر تأثیری نخواهد گذاشت.[۲۷]

به نظر نمی‌رسد کاهش فشرده قند خون (HbA1C<6%) بر خلاف کاهش استاندارد قند خون (HbA1C of ۷-۷٫۹٪) تغییری در میزان مرگ و میر ایجاد کند.[۲۸][۲۹] هدف درمان معمولاً رسیدن به HbA1C کمتر از ۷٪ یا گلوکز ناشتای کمتر از ۶٫۷٪mmol/L  (۱۲۰  mg/dL) است، البته این اهداف می‌توانند بعد از انجام مشاوره حرفه‌ای بالینی، و با در نظر گرفتن خطرات خاص هیپوگلیسمی و امید به زندگی تغییر کنند.[۹] توصیه می‌شود که همه افراد مبتلا به دیابت نوع ۲ به‌طور مرتب آزمایش‌های چشم پزشکی را انجام دهند.[۳]

علایم کلاسیک دیابت عبارتند از ادرار زیاد (تکرر ادرار)، استسقاء (احساس تشنگی مفرط)، پرخوری (احساس گرسنگی مفرط)، و کاهش وزن.[۹] علایم دیگر این بیماری که به وضوح می‌توان آن‌ها را در تشخیص‌ها مشاهده کرد عبارتند از: سابقه تاربینی، احساس خارش، نوروپاتی محیطی، حاد شدن عفونت‌های مهبلی، و خستگی. بسیاری از افرادی که در سال‌های اول هیچ نوع نشانه‌ای از بیماری ندارند بیماری آن‌ها در آزمایش‌های معمولی تشخیص داده می‌شود. در افراد مبتلا به دیابت شیرین نوع ۲ به ندرت کمای غیرآستونمی هایپروسمولار دیده می‌شود (شرایطی که در آن قند خون بالا با کاهش سطح هوشیاری و فشار خون پایین همراه است).[۳]

دیابت نوع  ۲  معمولاً بیماری مزمنی است، که امید به زندگی در مبتلایان به آن بخاطر بروز برخی مشکلات پایین می‌آید.[۱۰] این مسئله تا حدودی به دلیل برخی از عوارضی است که این بیماری به همراه دارد از قبیل: دو تا چهار برابر شدن خطر بیماری قلبی در این بیماران، که عبارتند از بیماری‌های اسکمیک قلب و سکته، افزایش ۲۰  برابری قطع عضو اندام‌های تحتانی، و افزایش میزان بستری شدن در بیمارستان.[۱۰] در کشورهای توسعه یافته، و به‌طور فزاینده در جاهای دیگر، دیابت نوع  ۲  بزرگترین علت کوری غیرآسیبی و نارسایی کلیه است.[۱۹] این بیماری همچنین از طریق فرایند بیماری‌هایی از قبیل بیماری آلزایمر و زوال مربوط به عروق مغزیافزایش خطر نقص عملکرد ذهنی و زوال مغز را بالا می‌برد.[۳۰] سایر عوارض عبارتند از: آکانتوسیز نیگریکانز، اختلالات جنسی، و عفونت‌های مکرر.[۹]

علت ابتلا به دیابت نوع ۲ آمیزه‌ای از سبک زندگی و عوامل ژنتیکی است.[۱۹][۳۱] در حالیکه فرد می‌تواند برخی از این امور مانند رژیم غذایی و چاقی را کنترل کند سایر مسایل مانند بالا رفتن سن، مونث بودن، و ژنتیک قابل کنترل نیستند.[۱۰] گفته می‌شود بی خوابی به دیابت نوع ۲ مربوط است.[۳۲] گفته می‌شود دلیل این مسئله تأثیری است که دیابت بر سوخت و ساز بدن دارد.[۳۲] وضعیت تغذیه مادر در طول مدت رشد جنین نیز می‌تواند به همراه یکی از مکانیسم‌های پیشنهادی متیلاسیون دی ان ای تغییر یافته نقش ایفا کند.[۳۳]

گفته می‌شود که برخی از عوامل مربوط به سبک زندگی در پیشرفت دیابت نوع  ۲ اهمیت دارند، از قبیل: چاقی (طبق تعریف شاخص میزان وزن بدن در رابطه با قد در افراد بالای سی)، نداشتن فعالیت فیزیکی، رژیم غذایی نامناسب، استرس، و شهرنشینی.[۱۰] ۳۰٪ بیماران چینی و ژاپنی تبارها، ۶۰-۸۰٪ اروپایی‌ها و آفریقایی تبارها، و ۱۰۰٪ سرخپوستان پیما و جزیره نشینان اقیانوس آرام دارای چربی اضافه بدن هستند.[۳] افرادی که چاق نیستند غالباً نسبت دور کمر به دور باسن آن‌ها بیشتر است.[۳]

عوامل غذایی نیز بر خطرپیشرفت دیابت نوع  ۲ تأثیرگذار است. مصرف مقدار زیاد شکر برای شیرین کردن نوشیدنی‌ها موجب افزایش خطر ابتلا به این بیماری می‌شود.[۲۳][۳۴] نوع چربی‌ها در رژیم غذایی نیز مهم هستند، چربی‌های اشباع شده و اسیدهای چرب ترانس دار خطر ابتلا را افزایش می‌دهند و حلقه‌های اسید چرب اشباع نشده و چربی اشباع نشده تک حلقه‌ای این خطر را کاهش می‌دهند.[۳۱] به نظر می‌رسد خوردن بیش از اندازه برنج سفید نیز در افزایش خطر ابتلا به این بیماری نقش بازی می‌کند.[۳۵] گفته می‌شود که در ۷٪ موارد ورزش نکردن علت ابتلا به این بیماری است.[۳۶]

بیشتر افراد مبتلا به دیابت دارای بسیاری از ژن‌هایی هستند که هرکدام از آن‌ها می‌توانند در افزایش احتمال ابتلا به دیابت نوع ۲ نقش مشارکتی اندکی داشته باشند.[۱۰] اگر یکی از دوقلوهای همسان دیابت داشته باشد شانس دیگری در ابتلا به دیابت در طول دوره زندگی چیزی بیش از ۹۰٪ خواهد بود در حالیکه این میزان برای دوقلوهای غیرهمسان ۲۵-۵۰٪ است.[۳] تا سال ۲۰۱۱، بیش از ۳۶ ژن کشف شده‌است که در ابتلای فرد به دیابت نوع ۲ مشارکت دارند.[۳۷]
همه این ژن‌ها با هم تنها ۱۰٪ کل مؤلفه ارثی این بیماری را تشکیل می‌دهند. برای نمونه توالی ژن TCF7L2 خطر پیشرفت دیابت را تا ۱٫۵  برابر افزایش می‌دهد و بزرگترین خطر ژنتیکی شایع است. بسیاری از ژن‌های مرتبط با دیابت درگیر عملکرد سلول بتا هستند.[۳]

برخی از موارد نادر دیابت حاصل اختلال در یک ژن منفرد هستند که (معروف به اشکالتک ژنی یا سایر انواع دیابت خاصهستند).[۳][۱۰] این موارد عبارتند از دیابت بلوغ جوانان (MODY)، سندرم دونوهو، و سندروم رابسون مندنهال و سایر موارد.[۱۰] ۱-۵٪ دیابت در افراد جوان از نوع دیابت بلوغ جوانان است.[۳۸]

برخی از درمان‌های دارویی و سایر مسایل بهداشتی می‌توانند به دیابت منجر شوند.[۳۹] برخی از این درمان‌ها عبارتند از: گلوکوکورتیکوئیدها، تیازیدها، مسدودکننده‌های بتا، آنتی سایکوتیک آتیپیک،[۴۰] و استاتین‌ها.[۴۱] در افرادی که از قبل به دیابت‌های بارداری مبتلا بوده‌اند خطر پیشرفت دیابت نوع ۲ بیشتر است.[۹] سایر مشکلات بهداشتی که می‌توانند منجر به این بیماری شوند عبارتند از آکرومگالی، سندرم کوشینگ، پرکاری تیروئید، فئوکروموسیتوم، و برخی از سرطانها مانند گلوکاگونوماها.[۳۹] کمبود تستوسترون نیز می‌تواند منجر به دیابت نوع ۲ شود.[۴۲][۴۳]

تولید ناکافی انسولین از سلول‌های بتا در شرایط مقاومت در مقابل انسولین موجب ابتلای فرد به دیابت نوع ۲ می‌شود.[۳] مقاومت در مقابل انسولین، که ناتوانایی سلولها در واکنش مناسب به سطح طبیعی انسولین است، در ابتدا در عضلات، کبد و بافت‌های چربی رخ می‌دهد.[۴۴] در کبد، انسولین به‌طور طبیعی مانع رها شدن گلوکز می‌شود. البته، در شرایط مقاومت انسولینی، کبد به‌طور نامناسبی گلوکز را در خون منتشر می‌کند.[۱۰] نسبت مقاومت انسولین در برابر اختلال عملکردی سلول بتا در افرادی که عمدتاً مقاومت انسولینی دارند و آن‌هایی که تنها نقص کوچکی در ترشح انسولین دارند و آن‌هایی که مقاومت انسولینی کمی دارند و کسانی که عمدتاً فاقد ترشح انسولینی هستند متفاوت است.[۳]

سایر مکانیسم‌های مهم و بالقوه که می‌توانند باعث ابتلای فرد به دیابت نوع ۲ و مقاومت انسولینی شوند عبارتند از: افزایش تجزیه لیپیدها در سلول‌های چربی، مقاوت در برابر اینسرتین و فقدان آن، سطح بالای گلوکاگون در خون، احتباس بالای آب و نمک توسط کلیه‌ها، و تنظیم نامناسب سوخت و ساز بدن توسط سیستم عصبی مرکزی.[۱۰] البته همه افرادی که دارای مقاومت انسولینی هستند مبتلا به دیابت نمی‌شوند، چرا که در ابتلا به این بیماری همچنین لازم است که سلول‌های بتا در لوزالمعده نتوانند انسولین تولید کنند.[۳]

رژیم غذایی مناسب و انجام ورزش اساس درمان دیابت است[۹] و با ورزش بیشتر می‌توان به نتیجه بهتری دست یافت.[۴۵] ورزش هوازی باعث کاهش HbA1C می‌شود و حساسیت به انسولین را کاهش می‌دهد.[۴۵] تمرینات مقاومتی نیز مفید هستند و ترکیبی از این دو نوع ورزش می‌تواند بیشترین تأثیر را داشته باشد.[۴۵] یک رژیم غذایی دیابتی که باعث کاهش وزن شود نیز مهم است.[۴۶] البته بهترین گونه رژیم غذایی برای این کار محل اختلاف است[۴۶] گفته می‌شود که رژیم غذایی حاوی قند پایین به منظور کنترل قند خون مؤثر است.[۴۷] به لحاظ فرهنگی آموزش مناسب می‌تواند به افراد مبتلا به دیابت نوع ۲ کمک کند تا در ظرف دست کم شش ماه، سطح قند خون خود را کنترل کنند.[۴۸] اگر در افراد مبتلا به دیابت خفیف، ایجاد تغییرات در سبک زندگی در عرض شش هفته باعث بهبود قند خون نشد باید برای آن‌ها درمان دارویی در نظر گرفته شود.[۹] همچنین تحقیقات نشان داده است که آموزش دیابت می‌تواند نقش قابل توجهی در اصلاح سبک زندگی و پیشگیری از عوارض داشته باشد. [۴۹]

چندین نوع داروی ضد دیابت وجود دارد. به‌طور کل متفورمین به عنوان اولین انتخاب درمانی توصیه می‌شود چراکه شواهدی در دست است که این دارو باعث کاهش مرگ و میر ناشی از دیابت شده‌است.[۱۹] دومین داروی خوراکی از نوع دیگر زمانی استفاده می‌شود که متفورمین کافی نباشد. .[۵۰] سایر انواع درمان‌های دارویی عبارتند از: سولفونیل اوره، اکریتاگوگوس بدون سولفونیل اوره، بازدارنده آلفا گلوکزید، تیازولیدین دیونیس، گلوکاگون پپتید مانند -۱ آنالوگ، دیپپتیدی پپتیداز-بازدارنده ۴.[۱۹][۵۱] متفورمین را نباید برای کسانی که مشکلات حاد کبدی و کلیوی دارند تجویز کرد.[۹] انسولین را می‌توان به تنهایی تزریق کرد یا آن را به داروهای خوراکی اضافه کرد.[۱۹]

بسیاری از افراد در ابتدا نیازی به انسولین ندارند.[۳] زمانیکه انسولین مصرف می‌شود، با ادامه مصرف داروهای خوراکی معمولاً شب‌ها فرمولی با تأثیر طولانی به درمان اضافه می‌شود. سپس برای تأثیر بهتر (و کنترل سطح قند خون) دوزها افزایش داده می‌شوند.[۱۹] اگر مصرف هر شب انسولین کافی نباشد مصرف در روز دو بار انسولین می‌تواند موجب کنترل بهتر شود.[۹] به نظر نمی‌رسد انسولین‌هایی که تأثیر طولانی دارند، گلارژین و دیتیمر، خیلی بهتر از پروتامین خنثی هاگدورن انسولین (NPH) باشد اما هزینه تولید آن‌ها به طرز چشمگیری بالاتر است، و از سال ۲۰۱۰ تولید آن‌ها مقرون به صرفه نیست.[۵۲] در زنان باردار معمولاً انسولین به عنوان راه درمانی انتخاب می‌شود.[۹]

جراحی برای کاهش وزن در افراد چاق روش مؤثری برای درمان دیابت است.[۵۳] بعد از جراحی افراد زیادی هستند که می‌توانند با دارو یا بدون آن سطح قند خون خود را در وضعیت طبیعی نگهدارند[۵۴] و در دراز مدت میزان مرگ و میر کاهش می‌یابد. البته خطر مرگ و میر بر اثر جراحی نیز وجود دارد که میزان آن کمتر از ۱٪ است.[۵۵] مقاطع مناسب شاخص میزان وزن سالم برای انجام جراحی هنوز مشخص نیست.[۵۶] البته توصیه می‌شود که این مسئله در مورد کسانی که قادر نیستند تا وزن و قند خون را کنترل کنند در نظر گرفته شود.[۵۷]

تا سال ۲۰۱۰ در سطح جهانی برآورد شده بود که ۲۸۵  میلیون نفر مبتلا به دیابت نوع ۲ هستند و حدود ۹۰٪ از کل جمعیت دیابتی‌ها را تشکیل می‌دهند.[۱۰] این میزان برابر است با ۶٪ کل جمعیت جوانان جهان.[۵۸] دیابت هم در توسعه یافته و هم کشورهای در حال توسعه شایع است.[۱۰] با این حال این بیماری در کشورهای توسعه نیافته رایج نیست.[۳] به نظر می‌رسد که در گروهای قومی معینی خطر ابتلای زنان به این بیماری بیشتر است،[۱۰][۵۹] از قبیل آسیای جنوبی، جزایر نشینان اقیانوس آرام، لاتینی‌ها، و بومیان آمریکا.[۹] این امر می‌تواند به خاطر افزایش حساسیت گروه‌های قومی معین به سبک زندگی غربی باشد.[۶۰] دیابت نوع ۲ که از قدیم به عنوان بیماری بزرگسالان در نظر گرفته می‌شد، در حال حاضر به موازات رشد میزان چاقی به‌طور فزاینده‌ای در کودکان دیده می‌شود.[۱۰] در حال حاضر دیابت نوع ۲ در نوجوانان امریکایی به اندازه دیابت نوع۱ شایع است.[۳]

میزان مبتلایان به دیابت در سال ۱۹۸۵ تا ۳۰  میلیون نفر برآورد شده بود، که تا سال ۱۹۹۵ به ۱۳۵  میلیون و تا سال ۲۰۰۵ به ۲۱۷  میلیون نفر افزایش یافت.[۶۱] گفته می‌شود این افزایش عمدتاً به دلیل پیر شدن جمعیت جهان، کاهش فعالیت‌های ورزشی، و افزایش نرخ چاقی است.[۶۱] تا سال ۲۰۰۰ پنج کشوری که دارای بیشترین میزان مبتلایان به دیابت هستند عبارتند از هند با ۳۱٫۷   میلیون نفر، چین ۲۰  میلیون نفر، آمریکا ۱۷٫۷   میلیون نفر، اندونزی  ۸٫۴ میایون نفر و ژاپن ۶٫۸  میلیون نفر.[۶۲] سازمان بهداشت جهانی این بیماری را به عنوان بیماری همه گیر جهانی به رسمیت شناخته است.[۶۳]

 

دیابت یک بیماری مزمن است که روی چگونگی تولید و استفاده انسولین در بدن اثر می‌گذارد. اگر سلول های بدن در مقابل انسولین مقاومت نشان دهند و یا اگر بدن به اندازه کافی انسولین نسازد، در این صورت بدن درست کار نخواد کرد. اشخاصی که مبتلا به بیماری دیابت هستند معمولاً آثار فیزیکی مشاهده نخواهند کرد، مگر این که قندخونشان به بیش از دو برابر میزان نرمال برسد. در این حالت حتی برای کسانی که دیابت ندارند، علائم بیماری دیابت کم و بیش ظاهر می شود.

همکاران ما در فناوران مازیار طب، تصمیم گرفته اند تا هر آنچه که میتوان در مورد این مطلب به قلم آورد را با شما به اشتراک بگذارند

هنگامی که دیگران می‌شنوند شما دیابت دارید، شروع به فرضیه‌سازی‌ می‌کنند، که همیشه هم درست نیست. بسیاری از سردرگمی‌ها ناشی از این واقعیت است که دو نوع اصلی از دیابت وجود دارد، و هنوز بسیاری از مردم نمی‌دانند که این دو چقدر با هم متفاوت هستند.
دکتر گری شینر(Gary Scheiner)، متخصص دیابت در پنسیلوانیا می‌گوید: مثل یک لوزالمعده فکر کن، می‌گوید، مقایسه دیابت نوع ۱ با دیابت نوع ۲ مانند مقایسه سیب با تراکتور است. تنها نقطه‌ی مشترک آن دو عدم توانایی در کنترل قندخون است. در ادامه ۵ تفاوت اصلی دیابت نوع ۱ و دیابت نوع ۲ را با هم می‌خوانیم.

دیابت زمانی بروز می‌کند که بدن شما با انسولین مشکل داشته باشد، هورمونی که در تبدیل قند موجود در غذاها به انرژی کمک می‌کند. زمانی ‌که در بدن شما انسولین کافی وجود ندارد، قند در جریان خون ذخیره می‌شود و می‌تواند شما را بیمار کند. افراد مبتلا به هر دو نوع دیابت نوع یک و نوع دو با این مشکل انسولین مواجه هستند، اما تفاوت آنها چیست؟دیابت نوع دو یعنی چی

اگر فرد مبتلا به دیابت نوع ۱ باشد، بدن او به هیچ وجه انسولین تولید نمی‌کند. به همین دلیل، نوع ۱ بیماری دیابت؛ یک بیماری خود ایمنی است، به نحوی که به سیستم ایمنی بدن حمله می‌کند و سلول‌های سازنده‌ی انسولین در پانکراس را از بین می‌برد. هیچ‌کس دقیقاً نمی‌داند چه چیزی باعث آن می‌شود، اما به احتمال زیاد نقش ژنتیک است.

بدن افراد مبتلا به دیابت نوع ۲، انسولین می‌سازند، اما یا مقدار آن کافی نیست یا استفاده از آنچه ساخته می‌شود، مشکل است. عوامل عمده در خطر ابتلا به دیابت نوع ۲ چاقی (به ویژه اضافه وزن در ناحیه‌ی اطراف شکم) و کم تحرکی هستند. داشتن پیشینه‌ی خانوادگی نیز خطر ابتلا را افزایش می‌دهد.

انسولین یک ماده شیمیایی است که اجازه می دهد قند وارد سلول های بدن شود و تولید انرژی کند.

دریافت انسولین برای افراد مبتلا به بیماری دیابت نوع ۱ ضروری است. اما برای افراد مبتلا به دیابت نوع ۲ درمان‌های متنوعی وجود دارد. از آنجا که بدن افراد مبتلا به دیابت نوع ۱ هیچ انسولینی نمی‌سازند، آنها به تزریق روزانه و یا پوشیدن یک پمپ انسولین که به بدنشان متصل است، نیاز دارند. بدون انسولین، آنها خواهند مُرد.

برای مبتلایان دیابت نوع ۲ طیف بیشتری از گزینه‌های درمان وجود دارد. ممکن است به شما گفته شود فقط روی رژیم غذایی خود نظارت کنید، بیشتر ورزش کنید و کمی وزن کم کنید، اما اکثر مبتلایان به دیابت نوع ۲ قرص مصرف می‌کنند تا بدن را به تولید انسولین و یا کمتر کردن سطح قندخون وادار سازند. اگر این تلاش‌ها موثر نبود و بیماری بدتر شد ممکن است به تزریق انسولین نیاز باشد.

قندخون بالا خطرناک است، اما افت شدید قندخون که هیپوگلیسمی خوانده می‌شود نیز ممکن است موجب ضعف، سرگیجه، تعریق و لرزش شود. در موارد شدید می‌تواند فرد را بیهوش و حتی تهدید کننده‌ی زندگی باشد. گرچه هر کسی می‌تواند تا حدی آن را تجربه کند، اما در افراد مبتلا به دیابت نوع ۱ بسیار رایج است.

به همین دلیل نیاز است تا مقدار انسولین دریافتی (از طریق تزریق یا پمپ) بر اساس مصرف مواد غذایی و سطح فعالیت با دقت محاسبه شود. آگاه باشید که این امر همیشه آسان نیست، و دریافت انسولین بیشتر از حدی که به آن نیاز دارید، می‌تواند سطح قندخون را کاهش دهد. حتی ورزش، هر چند که سالم است، اما می‌تواند موجب افت قندخون شود.

اگر مبتلا به علائم هیپوگلیسمی هستید، باید برای افزایش سریع قندخون اقدامی نمائید. که این امر ممکن است به معنای نوشیدن یک لیوان آب میوه، خوردن مقداری آب نبات یا مصرف قرص یا ژل حاوی گلوکز باشد.

اگر چه برای هیچ کسی پرخوری شکلات هوشمندانه نیست، اما دکتر شینر می‌گوید که، افراد با دیابت نوع ۱ به طور کلی می‌توانند هر آنچه می‌خواهند بخورند، مشروط بر آنکه با دوز انسولین آنها مطابقت کند. بنابراین اگر می‌خواهید برای رفتن به یک جشن تولد برنامه‌ریزی کنید، می‌توانید به سادگی انسولین بیشتری برای مبارزه با یورش قند از کیک مصرف کنید.

اگر مبتلا به نوع ۲ هستید، خوردن غذاهای شیرین می‌تواند بسیار خطرناک‌ باشد. غافلگیر شدید؟ ممکن است نیاز باشد کمی بیشتر مراقب مواد غذایی مصرفی خود باشید. اغلب افراد مبتلا به دیابت نوع ۲ انسولین مصرف نمی‌کنند و اگر شما نیز مبتلا هستید از انسولین استفاده نمی‌کنید، بدین معناست که شما راهی آسان برای بی‌اثر کردن آنچه می‌خورید، ندارید. دیابت نوع ۲ تقریبا ارتباط مستقیمی با چاقی دارد، و خوردن مقدار زیادی شیرینی می‌تواند به راحتی به افزایش وزن منجر شود.

دیابت نوع ۱ معمولاً در بچه‌ها تشخیص داده می‌شود. اما دیابت نوع ۲ بعداً بوجود می‌آید. اگر چه این احتمال وجود دارد یک بزرگسال نیز به دیابت نوع یک مبتلا شود، اما ابتلا به آن در دوران کودکی بسیار شایع‌تر است. (به همین دلیل به دیابت نوجوانی معروف است.) اما ابتلا به دیابت نوع و همچنان که پا به سن می‌گذارید،احتمال بیشتری می‌یابد: خطر ابتلا بعد از سن ۴۵ سالگی بیشتر می‌شود.

صرف نظر از زمانی که متوجه می‌شوید به دیابت مبتلا شده‌اید، یا کدام نوع از دیابت را دارید، جدی گرفتن آن بسیار مهم است. بسیاری از مردم تصور می‌کنند که بیماری دیابت نوع ۱ فقط می‌تواند خطرناک باشد و نوع دو فقط یک ناراحتی جزئی است، اما هر دو می‌توانند به عوارض جدی مانند کوری، قطع عضو و نارسایی کلیه منجر شوند.

 

 

در اسفند ماه سال ۱۳۹۴ گروهی از اعضای هیئت علمی دانشگاه صنعتی امیرکبیر و بازرگانان تحصیل کرده و با‌تجربه در زمینه تجهیزات پزشکی و دارو با هدف تحقیق و توسعه، افزایش سطح آگاهی بیماران، بخصوص بیماران مبتلا به دیابت و معرفی و ارایه محصولات به روز و با کیفیت دنیا، شرکت دانش بنیان فناوران‌ مازیار طب را تاسیس نمودند. هدف اصلی این مجموعه اطلاع رسانی و آموزش مناسب به بیماران دیابتی و افراد در ریسک ابتلا به دیابت و خانواده آنها برای بهبود کیفیت زندگی بیماران، آرامش خاطر اطرافیان و تحت کنترل قرار دادن بیماری است..

 

تمامی حقوق این سایت متعلق به شرکت فناوران مازیار طب می باشد

دیابت نوع 2 شرایط مزمنی است که در آن، بدن، قادر به استفاده و ذخیره گلوگز نمی باشد و گلوکز به جای تبدیل به انرژی به جریان خون باز گشته و سبب ایجاد علایم مختلف می گردد.

دیابت نوع 2 (یا دیابت بزرگسالی یا غیر وابسته به انسولین) در نتیجه عدم توانایی بدن در تولید انسولین کافی و یا ناتوانی از استفاده ی بهینه از انسولین تولیدی رخ می دهد؛ که به این حالت مقاومت به انسولین گفته می شود.

این نوع دیابت اغلب در افراد بالای 40 سال، چاق و دارای سابقه خانوادگی دیابت رخ می دهد ولی متاسفانه باید اذعان کرد که امروزه آمار ابتلای افراد جوان تر نیز به دلیل شیوه زندگی امروزی  افزایش یافته است.

فاکتورهای مختلفی سبب ابتلا به دیابت نوع 2 می شوند: اضافه وزن، بی تحرکی یا کمبود فعالیت بدنی و  اختلالاتی که همراه با عدم توانایی بدن در استفاده از گلوگز می باشند از عوامل اصلی ابتلا به دیابت نوع دو می باشند. به علاوه کسانی که اختلال گلوکز ناشتا یا اختلال عدم تحمل گلوکز در آن ها تشخیص داده شده نیز خطر بالایی در ابتلا به دیابت نوع 2 دارند.

افراد مبتلا به دیابت نوع 2 یک سری از علایم را تجربه می کنند. شامل:

دیابت نوع دو یعنی چی

* تشنگی و پرنوشی

 

* پُرادراری

 

* تاری دید

 

* زودرنجی و تحریک پذیری

 

* بی حسی یا سوزش دست و پا

 

* عفونت مکرر لثه، پوست و مثانه

 

* عدم بهبودی زخم ها

 

* خستگی زیاد غیر قابل توجیه

 

اما باید بدانید در بعضی موارد دیابت نوع 2 هیچ علامتی ندارد. در این گونه موارد افراد مبتلا ماه ها یا حتی سال ها بدون این که از بیماری خود مطلع باشند به زندگی ادامه می دهند. دیابت آن قدر به تدریج پیش می رود که حتی گاهی اوقات علایم آن قابل شناسایی نیست. به همین دلیل خیلی از مبتلایان به دیابت تا سال ها از بیماری خود اطلاع ندارند.

عوامل خطر ابتلا به دیابت نوع 2 شامل چاقی، کلسترول بالا، فشار خون بالا و عدم تحرک بدنی کافی است. همچنین مطالعات نشان داده اند که خطر ابتلا به دیابت با افزایش سن افزایش می یابد به همین دلیل به این نوع از بیماری دیابت بزرگسالان نیز گفته می شود. بر همین اساس افراد چاق بالای 40 سال ریسک بالاتری برای ابتلا به دیابت نوع دو دارند. البته ظهور این نوع دیابت در افراد جوان نیز در حال افزایش است.

همچنین افرادی که دردوره بارداری به دیابت مبتلا می شوند، که دیابت بارداری نام دارد، ممکن است بعدها به دیابت نوع 2 دچار شوند.

باید اذعان نمود که در حال حاضر هیچ راه درمانی برای بهبود قطعی دیابت نوع 2 شناخته نشده است. البته در مراحل اولیه می توان به راحتی کنترل قند خون را در فرد مبتلا اصلاح نمود. ولی این بدان معنا نیست که این فرد می تواند مجددا به عادات نادرست زندگی قبلی خود باز گردد. چرا که در هر صورت این افراد احتمال افزایش مجدد قند خون را در طی مراحل مختلف زندگی خواهند داشت. به همین دلیل با تشخیص اولیه دیابت حتی پس از اصلاح قند خون شما باید کنترل قند خود را به صورت ادواری انجام دهید.

اگرچه نظریاتی در مورد نقش عمل بای پس معده در درمان دیابت نوع 2 وجود دارد با این حال این رابطه بین عمل جراحی و درمان دیابت نوع 2 هنوز به اثبات نرسیده است.

دیابت نوع 2 در مراحل اولیه با تغییر شیوه زندگی اعم از تغذیه سالم، فعالیت بدنی و نیز کنترل استرس قابل درمان خواهد بود. جالب است بدانید که در فردی که از افزایش وزن شدید رنج می برد حتی با کمتر از 10 در صد کاهش وزن در خیلی از موارد کنترل قند خون اصلاح می گردد.

اگر با تغییر عادات نادرست زندگی، قند خون شما اصلاح نشد، آن موقع دیابت اغلب با مصرف داروهای خوراکی قابل درمان است زیرا که بدن بسیاری از افراد مبتلا تا حدی انسولین ترشح می کند ولی به داروهایی برای بهبود بهره برداری و یا افزایش ترشح انسولین نیاز است.

قرص های مصرفی برای کنترل دیابت حاوی انسولین نیستند. در عوض این دارو ها مثل متفورمین، سولفونیل اوره ها، مهار کننده های آلفا گلوکوزیدازها و… باعث می شوند تا انسولین ترشح شده در بدن موثرتر و کارآمدتر عمل کند.

در مراحل پیشرفته، در نهایت بعضی از افراد مبتلا، با انسولین درمان می شوند. انسولین می تواند چند بار در روز تزریق شود یا با استفاده از پمپ استعمال گردد. هدف از انسولین درمانی تقلید انسولین ترشح شده توسط پانکراس است. مصرف انسولین به این معنی نیست که شما در کنترل گلوکز خون خود بد عمل کرده اید بلکه به این معنی است که بدن قادر به تولید انسولین کافی یا استفاده از آن در تبدیل غذای مصرفی نمی باشد.

یکی از روش های کلیدی در کنترل دیابت، کنترل دقیق گلوکز خون است تا مطمئن شوید که مقادیر قند خون نزدیک به مقدار مطلوب است. بیماران باید در مورد سطح هدف گلوکز خون با پزشک خود مشورت کنند. همچنین سطح هموگلوبین A1C  نیز بسیار مهم است. با حفظ قند خون در میزان تعیین شده می توانید از بسیاری از مشکلات ناشی از دیابت پیشگیری نمایید.

همانطور که در دیابت نوع اول بیان شد، خون در سراسر بدن شما جاری است و زمانی که میزان گلوکز موجود در خون بالا باشد، محیطی را که ارگان های مختلف بدن در آن وظایف خود را انجام می دهند، مختل می سازد. در این هنگام بدن شما علایمی را ظاهر می سازد تا نشان دهد که اوضاع داخلی بدن شما مناسب نیست، این علایم، همان علایمی هستند که افراد دیابتی تجربه می کنند. اگر این مشکل که تحت عوامل مختلف ایجاد می گردد، بدون درمان رها شود، سبب ایجاد مشکلاتی مثل حمله های قلبی، سکته، کوری، نارسایی کلیه و بیماری رگ های خونی می گردد که ممکن است سبب قطع عضو، آسیب های عصبی و ناتوانی جنسی شود.

البته پیشگیری نقش مهمی در کاهش این مشکلات خواهد داشت. با کنترل قند خون تان  می توانید به بدن خود کمک کنید تا اعمال خود را تا حد ممکن به صورت نرمال انجام دهد. با این کار، شانس تجربه مشکلات ناشی از قند خون بالا را کاهش خواهید داد.

تحقیقات نشان داده اند که روش هایی برای پیشگیری ازدیابت نوع 2 یا حداقل به تاخیر انداختن ابتلا به آن وجود دارد. روش های اساسی برای کمک به کاهش ابتلا به دیابت شامل تغییر شیوه نادرست زندگی ازجمله: تحرک بدنی بیشتر و یا اگر از قبل فعالیت منظم ورزشی داشته اید، نگهداری و ادامه آن فعالیت بدنی و حفظ وزن در محدوده طبیعی می باشد.

البته به ویژه در افراد مستعد ابتلا به دیابت، شما باید در مورد شیوه های عملی لازم برای ایجاد تغییر در شیوه زندگی و نیز در مورد روش های دیگر برای پیشگیری یا مدیریت بیماری با پزشک خود مشورت نمایید.

دکتر حمیدرضا فرشچی – همکار تبیان

 

متخصص تغذیه – فوق تخصص دیابت و چاقی

 

 

اگر می خواهید با کارشناسان تغذیه ی سایت درباره رژیم های غذایی مشورت کنید، اینجا را کلیک کنید.

برای شرکت در بحث های انجمن سایت مرتبط با بهداشت و سلامت، اینجا را کلیک کنید.

اصول اساسی برای تازه دیابتی ها (1) و (2)

 

دیابت و باورهای نادرست (1) و (2)

 

مرحله پیش از دیابت (1) و (2)

 

عوامل ابتلا به دیابت نوع 2

 

همه چیز درباره دیابت

 

انواع دیابت کدام است؟

 

رژیم‌های دیابت‌ آفرین

 

توصیه هاى طلایى به مبتلایان دیابت

دیابت نوع دو یعنی چی

توصیه های غذایی در دیابت

 

پرسش ‌های شایع افراد دیابتی

 

رژیم غذایى در بیماران دیابتى (1) و (2)

 

 

 

 

آرشیو موضوعی وبسایت

 

شما در حال حاضر اینجا هستید :

 

تغذیه و سلامتی

 

سلامت زنان

 

سلامت مردان

دیابت نوع دو یعنی چی

سلامت کودکان

 

سلامت میانسالان

 

سلامت روان

 

سلامت جنسی

 

اعتیاد و سیگار

 

پوست و مو

 

دهان و دندان

 

تناسب اندام

 

ویتامین و مکمل

 

انواع دارو ها

 

انواع بیماری

 

دیابت نوع ۲ (دیابت بزرگسالان یا دیابت غیروابسته به انسولین)، یکی از شایع‌ترین انواع دیابت بوده و حدود ۹۰ درصد بیماران دیابتی را تشکیل می‌دهد. برخلاف دیابت نوع ۱، بدن در زمان ابتلا به دیابت نوع ۲ انسولین تولید می‌کند؛ اما یا میزان انسولین تولید شده توسط پانکراس کافی نبوده و یا بدن نمی‌تواند از انسولین تولید شده، استفاده کند. زمانیکه انسولین کافی وجودنداشته باشد و یا بدن از انسولین استفاده نکند، گلوکز (قند) موجود در بدن، نمی‌تواند وارد سلولهای بدن شده و باعث جمع شدن گلوکز در بدن بشود و بدن را دچار مشکل و نارسایی نماید. متاسفانه هنوز درمان کاملی برای این بیماری وجودندارد، اما با رژیم غذایی سالم، ورزش و حفظ تناسب اندام، می شود آنرا بهبود بخشید. درصورتیکه رژیم غذایی و ورزش کافی نباشد، شما می‌بایست درمان دارویی و یا درمان انسولینی را شروع نمود.

 

علائم دیابت نوع ۲ معمولا آرام آرام خود را نشان می‌دهند. ممکن شما سالها بدون اینکه بدانید به دیابت نوع ۲ مبتلا باشید. این علائم شامل:

زمانیکه هر یک از این علائم را مشاهده کردید می‌بایست به پزشک مراجعه کنید.

 

 

زمانی دیابت نوع ۲ رخ می‌دهد که بدن در برابر دیابت نوع ۲ مقاوم شده و یا غده پانکراس انسولین کافی تولید نمی‌کند. هرچند دلیل این اتفاق هنوز مشخص نیست، اما عوامل زیر بر این بیماری تاثیر داشته و خطر ابتلا به آن را افزایش می‌دهد:

 

 

در مراحل ابتدایی بیماری، اثرات زیادی بر سلامتی شما نمی‌گذارد، اما هرچه بیماری پیشرفته‌تر می‌شود، بر سایر اندام‌های مهم بدن از جمله قلب، رگها، اعصاب، چشم‌ها و کلیه شما تاثیر می‌گذارد. کنترل قند خون به پیشگیری از عوارض و اثرات جانبی بیماری جلوگیری می‌کند. بعضی از عوارض ابتلا به این بیماری شامل:

 

 

 

شیوه‌های سالم زندگی می‌تواند از ابتلا به این بیماری جلوگیری کند. اگر شما مبتلا به دیابت می‌باشید، بازهم این روشها و شیوه‌هایی که در ادامه بیان می‌کنیم از ابتلا به خطرات و عوارض بیماری جلوگیری می‌نماید.

بعضی اوقات داروها هم می‌توانند کمک کنند، مصرف متفورمین، می تواند باعث کاهش خطر ابتلا به این بیماری شود.

 

 

 

 

دیابت نوع 2 یک بیماری مزمن است که بر روش تولید قند (گلوکز) بدن شما تاثیر می گذارد ، با دیابت نوع 2، بدن در مقابل اثرات انسولین – هورمونی که حرکت قند را در سلول های شما تنظیم می کند – یا داشتن انسولین کافی برای حفظ سطح گلوکز مقاومت می کند.

دیابت نوع 2 به دیابت نوع بزرگسالی نیز معروف است و اما امروزه به دلیل افزایش چاقی در دوران کودکی، کودکان بیشتری نیز مبتلا به این اختلال می شوند.هیچ درمانی برای دیابت نوع 2 وجود ندارد، اما کاهش وزن، عادات غذایی خوب و ورزش می تواند به مدیریت این بیماری کمک کند.

اگر رژیم غذایی و ورزش به اندازه کافی برای مدیریت قند خونتان باشد، ممکن است به دیابت یا درمان انسولین نیز نیاز داشته باشید.

 

نشانه ها و علائم دیابت نوع 2 اغلب به کندی رشد می کنند. در واقع شما می توانید برای سال ها دیابت نوع 2 را داشته باشید و راجع به آن ندانید. به دنبال این نشانه ها بگردید:دیابت نوع دو یعنی چی

_افزایش تشنگی

 

_ادرار مکرر

 

_گرسنگی فزاینده

 

_کاهش وزن زیاد

 

_خستگی

 

_دید تار

 

_بهبود کند زخم ها

 

_عفونت های مکرر

 

_داشتن قسمت هایی از پوست تیره، که معمولاً زیر بغل و گردن هستند،

 

بعد از طرح تیتر وار علائم بیماری دیابت نوع 2 حالا در بخش سلامت نمناک کمی وسیع تر به بررسی علائم آن خواهیم پرداخت.

1. ادرار مکرر:

 

ادرار مکرر و یا ادرار کردن بیش از حد، نشانه این است که میزان قند خون شما به اندازه ای بالا است تا این اتفاق برای شما می افتد. هنگامی که کلیه ها نمی تواند میزان گلوکز را حفظ کند، به برخی از آن ها اجازه می دهند تا به ادرار شما وارد شوند.

این باعث می شود که شما ادرار کنید، بخصوص در طول شب.

 

2. تشنگی شدید:

 

تشنگی مفرط یکی دیگر از نشانه های رایج دیابت است. این بیماری به میزان بالای قند خون گره خورده است که باعث تشنگی می شود و با ادرار مکرر بدتر می شود. اغلب، نوشیدن آب تشنگی را ارضا نمی کند.

 3. افزایش گرسنگی:

 

گرسنگی شدید یا پلی فاجیا نیز نشانه هشدار دهنده اولیه دیابت است. بدن شما از گلوکز خون برای تغذیه سلول هایتان استفاده می کند.

وقتی این سیستم نارسا شوند، سلول های شما نمی توانند گلوکز را جذب کنند. در نتیجه بدن به طور مداوم به دنبال سوخت بیشتری است و باعث گرسنگی مداوم می شود.

زیرا گلوکز خیلی زیادی در جریان ادرار وجود دارد، ممکن است وزن کم کنید، حتی اگر زیاد غذا بخورید.

 

4. درد عصبی یا بی حسی:

 

ممکن است احساس بی حسی و یا گز گز در دستان و انگشتان خود کنید. این نشانه آسیب عصبی یا مشکل دیابتی است. این شرایط به طور معمول به کندی رشد می کند. شما احتمالاً بعد از سال ها زندگی کردن با دیابت این حس را تجربه خواهید کرد، اما می تواند نشانه اولیه در بسیاری افراد نیز باشد.

5. التیام آهسته زخم:

 

اگر دیابت داشته باشید، چند دلیل وجود دارد که التیام زخم هایتان آهسته شوند. در طول زمان، سطح قند خون بالا رگ های خونی شما را محدود می کند، گردش خون را کند کرده و به مواد غذایی و اکسیژن مورد نیاز برای التیام زخم ها نیاز دارد.

میزان قند خون بالا همچنین به سیستم ایمنی بدن شما آسیب می رساند، بنابراین بدن زمان زیادی را برای مبارزه با عفونت می گیرد.

6. بینایی تار:

 

دید تار معمولاً در ابتدا در دیابت مدیریت نشده رخ می دهد. این می تواند ناشی از سطح قند خون بالا باشد که بر رگ های خونی کوچک در چشم ها تاثیر می گذارد و باعث می شود که مایعات به لنز چشم نفوذ کنند. تاری معمولاً خوب خواهند شد. با این حال، به چشم پزشک مراجعه کنید.

با سطح قند خون بالا، شما در معرض بیماری های جدی تری قرار می گیرید که می توانند منجر به کوری شوند.

 

7. لکه های تیره پوستی:

 

تغییر رنگ قهوه ای تیره در پوست شما آکانتوز نیگریکانس نام دارد. این نشانه هشدار اولیه دیگری از دیابت نوع 2 است. این قسمت بیشتر در زیر بغل، ناحیه گردن و ناحیه کشاله ران رایج است و پوست را نیز ضخیم و زمخت می کند.

این امر باعث افزایش میزان انسولین در خون می شود، که در افراد مبتلا به دیابت نوع 2 رایج است، زیرا مقاومت انسولین پیشرو اصلی دیابت نوع 2 است.

8.سوزش، بی حسی و یا درد در دست ها یا پاها:

دیابت نوع دو یعنی چی

سطح قند خون بالا می تواند بر گردش خون تاثیر بگذارد و به اعصاب آسیب برساند. پیش از این هم در بخش سلامت نمناک گفته شد که در افراد مبتلا به دیابت نوع 2، این می تواند منجر به درد و یا احساس سوزش و یا بی حسی در دست ها و پاها شود.

این وضعیت به عنوان نوروپاتی شناخته می شود و اگر فردی دیابت خود را درمان نکند، ممکن است در طول زمان بدتر شود و منجر به مشکلات جدی تری شود.

 

9. خارش و عفونت های قارچی:

 

قند اضافی در خون و ادرار، غذایی برای قارچ ها را فراهم می کند که می تواند منجر به عفونت شود. عفونت های قارچی معمولاً در مناطق مرطوب و گرم پوست ایجاد می شود، مانند دهان، مناطق تناسلی و زیر بغل.

مناطق آسیب دیده معمولاً خارش دار هستند، اما فرد ممکن است در عین حال سوزش، قرمزی و درد را تجربه کند.

چه زمانی باید به پزشک مراجعه کرد؟

 

اگر علائم دیابت نوع 2 را دارید، به پزشک خود مراجعه کنید.

 

دیابت نوع 2 وقتی رشد می کند که بدن در برابر انسولین مقاوم می شود و یا هنگامی که لوزالمعده قادر به تولید انسولین کافی نیست. دقیقاً به همین دلیل است که این اتفاق می افتد، اگرچه عوامل ژنتیکی و محیطی، مانند اضافه وزن و غیر فعال بودن، به نظر می رسد که عوامل موثری در این بیماری هستند.

نحوه کارکرد انسولین:

 

انسولین، هورمونی است که از غده ای در پشت و پایین شکم (پانکراس) تولید می شود. پانکراس قادر به ساخت انسولین در جریان خون است. انسولین در گردش خون وجود دارد و قند را قادر می سازد که به سلول های شما وارد شوند.

انسولین میزان قند را در جریان خون کاهش می دهد. همانطور که سطح قند خون شما افت می کند، ترشح انسولین از پانکراس نیز کاهش می یابد.

 

نقش گلوکز:

 

گلوکز – منبع اصلی انرژی برای سلول هایی است که ماهیچه ها و بافت های دیگر را می سازند. گلوکز از دو منبع اصلی تولید می شود:غذا و کبد. قند به جریان خون جذب می شود و به کمک انسولین وارد سلول ها می شود.

 کبد گلوکز را تولید و ذخیره می کند. هنگامی که سطح گلوکز پایین است، کبد گلیکوژن ها را می شکند و به گلوکز تبدیل می کند تا سطح گلوکز شما را در محدوده نرمال نگه دارد.

 در دیابت نوع 2 این فرآیند به خوبی کار نمی کند. به جای رفتن به سلول ها، قند در جریان خونتان ساخته می شود. همانطور که سطح قند خون افزایش می یابد، سلول های بتای تولید کننده انسولین در پانکراس انسولین بیشتری را آزاد می کنند، اما در نهایت این سلول ها مختل شده و به اندازه کافی انسولین تولید می کنند تا نیازهای بدن را برآورده کند.

 در دیابت نوع 1 که کمتر شایع است، سیستم ایمنی به اشتباه سلول های بتا را نابود می کند و بدن را با کمی انسولین ترک می کند.

عواملی که ممکن است ریسک ابتلا به دیابت نوع 2 را افزایش دهند، عبارتند از:

وزن:

 

اضافه وزن عامل خطر اصلی دیابت نوع 2 است. با این حال، شما با اضافه وزن دیابت نوع 2 را رشد میدهید.

 

توزیع چربی:

 

اگر شما به طور عمده ای چربی را در شکم خود دارید، احتمال ابتلا به دیابت نوع 2 در شما بیشتر است. اگر در شکمتان چربی دارید، احتمال ابتلا به دیابت نوع دیابت 2 را در شما افزایش می دهد. اگر مردی با دور کمر بالای 101.6 سانتی متر یا یک زن با کمر بزرگتر 88.9 سانتی متر هستید.

عدم فعالیت:

 

هرچه کم تر فعال باشید، ریسک ابتلا به دیابت نوع 2 در شما بیشتر خواهد بود. فعالیت جسمانی به شما کمک می کند وزنتان را کنترل کنید، از گلوکز به عنوان انرژی استفاده کنید که باعث می شود سلول های شما نسبت به انسولین حساس باشند.

 

سابقه خانوادگی:

 

اگر والد یا خواهر شما دیابت نوع 2 دارد، خطر ابتلا به این بیماری افزایش می یابد.

نژاد:

 

اگرچه هنوز مشخص نیست.، اما مردم از نژادهای خاصی – از جمله سیاه پوست، اسپانیایی، هندی و آسیایی – آمریکایی – به احتمال بیشتری دیابت نوع 2 نسبت به سفید پوستان دارند.

 سن:

 

ریسک دیابت نوع 2 هنگامی افزایش می یابد که شما مسن تر شوید، به خصوص بعد از 45 سالگی. احتمالاً به این دلیل است که افراد کم تر ورزش می کنند، توده عضلانیشان کم و وزنشان زیاد می شود.

اما دیابت نوع 2 نیز به طور چشمگیری در میان کودکان، نوجوانان و بزرگسالان جوان افزایش یافته است.

 

پیش دیابت:

 

پیش دیابت، شرایطی است که در آن سطح قند خون شما بالاتر از سطح نرمال می رود، اما به اندازه ای بالا نیست که به عنوان دیابت طبقه بندی شود.پیش دیابت درمان نشده، اغلب به دیابت نوع 2 می رسد.

سندرم پلی کیستیک تخمدانی:

 

برای زنان، داشتن سندرم پلی کیستیک تخمدانی – شرایط معمول است که با دوره های قاعدگی بی قاعده مشخص می شود، و ریسک ابتلا به دیابت را افزایش می دهد.

دیابت بارداری:

 

اگر هنگامی که باردار هستید دیابت داشته باشید، خطر ابتلا به دیابت نوع 2 در شما افزایش می یابد.اگر یک کودک با وزن بیش از (4 کیلوگرم) به دنیا آوردید، در معرض خطر دیابت نوع 2 نیز قرار دارید.

 

دیابت نوع 2 می تواند به راحتی نادیده گرفته شود، به خصوص در مراحل اولیه زمانی که احساس خوبی دارید اما همانطور که در بخش سلامت نمناک خواهید خواند دیابت بر بسیاری از اندام های اصلی از جمله قلب، رگ های خونی، اعصاب، چشم ها و کلیه ها تاثیرگذار است.

کنترل سطوح قند خون می تواند به جلوگیری از این مشکلات کمک کند. اگرچه مشکلات طولانی مدت دیابت به تدریج رشد می کنند، اما در نهایت می تواند خطرناک و یا حتی تهدید کننده زندگی باشد.

برخی از مشکلات بالقوه دیابت، عبارتند از:

 

_بیماری های قلبی و عروقی:

 

دیابت به طور چشمگیری خطر بیماری قلبی، سکته، فشار خون بالا و تنگ شدن رگ های خونی را افزایش می دهد (آترواسکلروز).

 

_آسیب عصبی (نوروپاتی):

 

قند اضافی می تواند باعث خارش، بی حسی، سوزش و یا درد شود که معمولاً با نوک انگشتان شروع می شود و به تدریج به سمت بالا گسترش می یابد. در نهایت، ممکن است احساس بی حسی را در اعضای آسیب دیده گسترش دهد.

آسیب به عصبی که گوارش را کنترل می کند می تواند موجب مشکلاتی مانند حالت تهوع، استفراغ، اسهال و یا یبوست شود. برای مردان، اختلال عملکرد نغوظ نیز می تواند پیش آید.

 _آسیب کلیوی:

 

دیابت گاهی می تواند منجر به نارسایی کلیه یا بیماری کلیوی در مرحله برگشت ناپذیر گردد که ممکن است به دیالیز یا پیوند کلیه نیاز داشته باشند.

 

_آسیب چشمی:

 

دیابت، خطر بیماری های جدی چشم مانند آب مروارید و آب سیاه را افزایش می دهد و ممکن است به رگ های خونی شبکیه که به طور بالقوه منجر به کوری می شوند، آسیب برساند.

 _کند شدن بهبودی:

 

بریدگی ها و تاول های درمان نشده می توانند به عفونت های جدی تبدیل شوند. آسیب شدید ممکن است به قطع عضو منجر شود.

 _نقص شنوایی:

 

مشکلات شنوایی در افراد مبتلا به دیابت شایع تر است.

 

_مشکلات پوستی:

 

دیابت ممکن است شما را در معرض مشکلات پوستی، از جمله عفونت های قارچی قرار دهد.

_آپنه خواب:

 

گرفتگی آپنه خواب در افراد مبتلا به دیابت نوع 2 رایج است. چاقی می تواند عامل اصلی وجود هر دوی این شرایط باشند.

درمان آپنه خواب ممکن است فشار خون شما را کاهش دهد و باعث شود که بهتر استراحت کنید، اما مشخص نیست که آیا به بهبود کنترل قند خون کمک می کند یا خیر.

 _بیماری آلزایمر:

 

به نظر می رسد که دیابت نوع 2، ریسک ابتلا به بیماری آلزایمر را افزایش می دهد. هرچه کنترل قند خون شما بدتر شود، ریسک آن بیشتر خواهد بود.

 

انتخاب های سبک زندگی سالم می توانند به پیش گیری از دیابت نوع 2 کمک کنند.اگر شما از قبل تشخیص دیابت را دریافت کرده اید، می توانید از سبک زندگی سالم برای کمک به جلوگیری از مشکلات استفاده کنید.

اگر پیش دیابت دارید، تغییر سبک زندگی می تواند روند پیشرفت به دیابت را کم یا متوقف کند.

سبک زندگی سالم شامل موارد زیر می شود:

 

_خوردن غذاهای سالم:

 

غذاهایی که چربی و کالری کمتری دارند را انتخاب کنید که فیبر بالایی دارند. بر روی میوه ها، سبزیجات و حبوبات سبوس دار تمرکز کنید.

 

_فعال شوید:

 

هدف حداقل 30 تا 60 دقیقه فعالیت بدنی متوسط – یا 15 تا 30 دقیقه فعالیت هوازی قوی – در بیشتر روزها است.پیاده روی روزانه خوبی داشته باشید. سوار دوچرخه شوید. شنا کنید.

 _کاهش وزن:

 

اگر اضافه وزن دارید، کاهش 5 تا 10 درصد وزن بدن تان می تواند خطر ابتلا به دیابت را کاهش دهد. برای نگه داشتن وزن خود در یک محدوده سالم، بر تغییرات دائمی در عادات غذایی و ورزش خود تمرکز کنید. با به یاد آوردن منافع از دست دادن وزن، از جمله قلب سالم، انرژی بیشتر و اعتماد به نفس بیشتر به خود انگیزه دهید.

 

_اجتناب از نشستن برای مدت های طولانی:

 

نشستن برای دوره های طولانی می تواند ریسک ابتلا به دیابت نوع 2 را افزایش دهد. سعی کنید هر 30 دقیقه یک بار بلند شوید و حداقل چند دقیقه به اطراف حرکت کنید.

گاهی اوقات، دارو نیز یک گزینه است. متفورمین، یک داروی دیابت خوراکی است و ممکن است خطر دیابت نوع 2 را کاهش دهد.

اما حتی اگر دارو مصرف می کنید، انتخاب سبک زندگی سالم برای پیش گیری یا کنترل دیابت ضروری است.

 

 

 

بیماری دیابت نوع 2 محدودیت سنی ندارد و همه ی افراد می توانند مبتلا شوند. نشانه های اولیه بیماری دیابت نوع 2 بسیار ملایم است. در واقع، از هر سه نفری که دیابت نوع دو دارند یک نفر اصلا از آن با خبر نیست. این بیماری مزمن توانایی بدن برای استفاده از کربوهیدرات غذاها به عنوان انرژی را خنثی می کند، حتی در این نوع بیماری قندخون نیز بالا می رود. بعد از مدتی، این قند اضافی خطر بیماری قلبی، از دست دادن بینایی، آسیب های عصبی و اندام، و دیگر شرایط مزمن را بالا می برد.

ثبت نام رژیم اینترنتی به اندام دکتر کرمانی

 

 

 

 

 

دیابت نوع دو یعنی چی

افرادی که دیابت نوع دو دارند غالبا هیچ علائمی ندارند. یکی از اولین علامت ها ممکن است افزایش میزان تشنگی باشد. این نشانه معمولا با مشکلاتی دیگر از قبیل افزایش خشکی دهان، افزایش اشتها، ادرار مکرر – گاهی هر ساعت – و افزایش یا کاهش غیر عادی وزن ظاهر می شود.

 

 

 

با خارج شدن قند خون از حالت طبیعی، نشانه های دیگری مانند سردرد، تار شدن دید و خستگی خود را نشان می دهند.

 

 

 

در بسیاری از موارد، دیابت نوع دو تا زمانی که خسارت قابل توجهی به سلامت نرساند قابل شناسایی نیست. یک پرچم قرمز شامل عفونت های دردسر ساز از جمله:
• خراش یا زخم هایی که التیام شان طول می کشد.
•  عفونت های دستگاه ادراری
• خارش پوست به خصوص در ناحیه کشاله ران

 

 

 

اختلال در عملکرد جنسی میان کسانی که دیابت دارند شایع است. دیابت می تواند به رگ های خونی و انتهای عصب ها ناحیه تناسلی آسیب برساند، که منجر به از دست دادن احساس و به ارگاسم رسیدن می شود.

عوارض دیگر می تواند شامل خشکی واژن و ناتوانی جنسی در مردان باشد. 35 تا 70 درصد از مردان مبتلا به دیابت درجاتی از ناتوانی جنسی را در زندگی خود تجربه کرده اند. در حدود 1 در 3 زن مبتلا به دیابت به نوعی اختلال عملکرد جنسی را تجربه کرده است.

 

 

 

برخی عادات و شرایط سلامت و پزشکی که به سبک زندگی شما برمی گردد می توانند خطر ابتلا به دیابت نوع 2 را افزایش دهند. این موارد شامل:
• اضافه وزن مخصوصا در ناحیه دور کمر
• عدم تحرک
• سیگار کشیدن
• برنامه غذایی سرشار از گوشت قرمز، گوشت فرآوری شده، لبنیات پرچرب و شیرینی جات.
• کلسترول و چربی خون غیر طبیعی می باشد.

 

 

 

دیگر عوامل خطر خارج از کنترل شما هستند عوامل عبارتند از:

هرچقدر عوامل خطر بیشتری داشته باشید، خطر مبتلا شدن تان به دیابت نوع دو نیز بیشتر می شود.

 

 

 

داشتن دیابت در دوران بارداری خطر ابتلا به دیابت نوع دو را بعدها افزایش خواهد داد. زنانی که کودکی با بیش از 4 کیلو وزن را به دنیا می آورند نیز در خطر هستند. داشتن سابقه سندرم تخمدان پلی کیستیک هم می تواند باعث مقاومت به انسولین و در نتیجه دیابت شود.

 

 

 

در یک فرد سالم انسولین کمک می کند غذا  به انرژی تبدیل شود. انسولین هورمونی است که به گلوکز اجازه می دهد وارد کل سلول های بدن شود، جایی که به عنوان سوخت استفاده می شود. گلوکز اضافی در کبد ذخیره می شود. معده کربوهیدرات حاصل از غذا را تبدیل به قند از جمله گلوکز می کند. سپس گلوکز وارد جریان خون می شود، که باعث تحریک لوزالمعده به ترشح انسولین در اندازه ی مناسب می شود.

 

 

 

در دیابت نوع دو، سلول ها نمی توانند به خوبی گلوکز دریافت کنند. این بدان معناست که سطح گلوکز خون بالا می رود. اگر دچار مقاومت انسولینی شده اید ، بدن در این شرایط انسولین اضافی تولید می کند؛ اما عضلات، کبد، و سلول های چربی از انسولین استفاده نمی کنند یا به درستی این کار را انجام نمی دهند. وقتی عدم کنترل دیابت نوع دو به درازا بکشد لوزالمعده میزان تولید انسولین را کاهش می دهد.

 

 

 

یک تست خون ساده می تواند دیابت را تشخیص دهد. تست A1C یک تصویر کلی از سطح قند خون به طور متوسط در 2 الی 3 ماه گذشته را نشان می دهد. سطح A1C از 6.5% یا بیشتر ممکن است دیابت را نشان دهد. یک آزمایش قند خون ناشتا، که نتیجه آن بالای 126 باشد دیابت در نظر گرفته می شود. دکتر شما ممکن است دستور تست چالش گلوکز خوراکی با یک آزمایش خون دو ساعته را بدهد. در افرادی که نشانه های کلاسیک دیابت را دارند، یک تست تصادفی که در آن گلوکز بالاتر از 200 باشد می تواند دیابت را نشان دهد.

 

 

 

خوشبختانه، کنترل سطح قند خون با عوض کردن برنامه غذایی و کاهش وزن اضافی می تواند خطر عوارض را از بین ببرد. افرادی که دیابت نوع 2 دارند باید با دقت بر مصرف کربوهیدرات نظارت داشته باشند .میزان کربوهیدرات در هر وعده را محاسبه کنند.

همچنین میزان چربی و پروتئین دریافتی و کاهش میزان کالری را باید در نظر بگیرند. از پزشک خود بخواهید شما را به یک متخصص تغذیه معرفی کند تا به کنترل برنامه غذایی تان کمک کند.

دیابت نوع دو یعنی چی

 

 

انجام روتین های ورزشی، از جمله تمرینات قدرتی یا پیاده روی، قدرت استفاده بدن از انسولین را افزایش می دهد . ورزش می تواند سطح قند خون را در افرادی که دیابت نوع 2 دارند پایین بیاورد. فعال بودن همچنین به کاهش چربی بدن، کاهش فشار خون و محافظت در برابر بیماری های قلبی نیز کمک می کند. افرادی که دیابت نوع دو دارند باید سعی کنند در بیشتر روزهای هفته حداقل 30 دقیقه ورزش با شدت متوسط داشته باشند.

 

 

 

 

 

استرس می تواند باعث بالا رفتن فشار خون شود. همچنین باعث افزایش گلوکز در خون می شود که نتیجه ی جواب بدن به صورت جنگ یا گریز است. یا شاید برای مقابله با استرس به غذا روی بیاورید. وقتی دیابت دارید همه اینها برایتان بد است.

به جای اینکه اجازه دهید استرس تاثیر خودش را بگذارد، تکنیک های آرامش بخشیدن به خود مانند نفس عمیق، مدیتیشن، یا تجسم فکری را امتحان کنید. گاهی نیز صحبت کردن با یک دوست، عضو خانواده یا مشاور نیز می تواند کمک کند. اگر با تمام این کارها همچنان درگیر استرس بودید با پزشک خود صحبت کنید.

 

 

 

وقتی افرادی که دیابت نوع دو دارند قادر نیستند به اندازه کافی با ورزش و رژیم غذایی قند خون خود را کنترل کنند ممکن است دارو به روند کنترل دیابت اضافه شود. انواع مختلفی از قرص های دیابت موجود است و معمولا به صورت ترکیبی استفاده می شوند.

بعضی از این قرص ها لوزالمعده را تحریک به تولید بیشتر انسولین می کنند و بعضی دیگر باعث بالا رفتن تاثیر گذاری انسولین می شوند و یا از هضم نشاسته جلوگیری می کنند. برخی از داروهای مورد استفاده برای درمان دیابت نوع 2  نیز به مهار تجزیه انسولین کمک می کنند.

 

 

 

پزشکتان ممکن است با شروع درمان در کنار داروها انسولین نیز تجویز کند. انسولین همچنین در افرادی که دیابت نوع دو دارند و دچار شکست سلولهای بتا هستند نیز استفاده می شود. شکست سلول های بتا به این معناست که سلول های موجود در لوز المعده دیگر در جواب قند خون بالا توان تولید انسولین ندارند. در این مورد، انسولین درمانی — تزریق یا یک پمپ انسولین – باید تبدیل به یک روتین روزانه شود.

 

 

 

داروهای جدیدی برای کسانی که دیابت نوع دو دارند موجود است. پراملینتاید ( Symlin ) اگزناتاید ( Byetta ) لیراگلوتاید ( Victoza ) داروی های تزریقی غیر انسولینی هستند. در حالی که انسولین گلوکز را به داخل سلول می کشد، این داروها باعث می شوند بدن برای کنترل قند خون انسولین آزاد کند.

 

 

 

 

 

تست گلوکز خون به شما این اجازه را می دهد تا ببینید چه مقدار قند خون کنترل شده است و آیا نیاز هست که برنامه کنترل قند خون خود را تغییر دهید یا خیر. اینکه هر چند وقت یکبار باید این تست را انجام دهید بستگی به این دارد که چه مقدار دیابت شما کنترل شده باشد. نوع درمانی که استفاده می کنید تا دیابت را کنترل کنید و اینکه آیا در حال تجربه نوسان قند خون هستید یا خیر. با پزشک خود صحبت کنید تا بدانید هر چند وقت یکبار باید از تست گلوکز استفاده کنید.

برخی از مواقع شایع تست گلوکز وقتی از خواب بیدار می شوید، قبل و بعد از غذا خوردن و ورزش و قبل از خواب است. نظارت بر سطح گلوکز برای کسانی که دیابت نوع یک دارند نیز مورد استفاده است و کمک می کند گلوکز خون خود را کاهش دهند.

 

 

 

با گذشت زمان دیابت نوع دو درمان نشده می تواند به بسیاری از سیستم های بدن صدمه بزند. حدود دو سوم کسانی که دیابت دارند بر اثر بیماری های قلبی جان خود را از دست می دهند. دیابت همچنین فرد را دو تا چهار برابر بیشتر در خطر سکته مغزی قرار می دهد.

افراد مبتلا به دیابت ممکن است مبتلا به پلاک در شریان خود شوند، که موجب کاهش جریان خون و افزایش خطر لخته شدن آن می شود.  این سخت شدن رگها خطر ابتلا به حمله قلبی و سکته مغزی را افزایش می دهد.

 

 

 

هر چقدر مدت کنترل نشدن دیابت بالاتر برود، خطر بیماری های مزمن کلیوی نیز بیشتر می شود. دیابت علت اصلی نارسایی کلیوی است. کنترل عوامل خطر مانند دیابت کنترل نشده، فشار خون بالا و کلسترول بالا خطر ابتلا به این عارضه را کاهش می دهد. غربالگری سالانه برای بیماری و داروهای کلیه، که توسعه و پیشرفت بیماری کلیوی را آهسته می کند و برای کاهش خطر نارسایی کلیه است توصیه می شود.

 

 

 

قند خون بالا می تواند به عروق خونی باریک که اکسیژن و مواد مغذی را به شبکیه یعنی بخش مهم چشم صدمه وارد کند. این مشکل به عنوان رتینوپاتی دیابتی شناخته می شود و می تواند باعث از دست دادن بینایی غیر قابل بازگشت شود. این علت اصلی موارد جدید کوری در افراد بین سنین 20 و 74 سال است. استخر خون یا خونریزی بر روی شبکیه چشم در تصویر زیر کاملا مشهود است.

 

 

 

با گذشت زمان دیابت کنترل نشده و افزایش قند خون خطر بسیار جدی برای آسیب به اعصاب ایجاد می کنند. علائم می تواند شامل سوزن سوزن شدن، بی حسی و درد باشد. معمولا در انگشتان دست، دست، انگشتان پا و پا احساس می شود. آسیب برگشت پذیر نیست اما می توان به کاهش درد و بی حسی کمک کرد. همچنین کنترل دیابت می تواند از آسیب های بعدی پیشگیری کند.

 

 

 

آسیب عصبی دیابتی می تواند باعث شود زخم پای خود را احساس نکنید و دیر تشخیصش دهید. همزمان، سخت شدن عروق جریان خون به پا را ضعیف می کند. زخم پا حتی از یک آسیب خیلی کوچک نیز می تواند اتفاق بیافتد. در موارد شدید، عفونت از کنترل خارج می شود و در نتیجه به قطع عضو منجر می شود.

 

 

 

یکی از عجیب ترین چیزها در مورد دیابت نوع دو این است که چنین شرایط زندگی اغلب قابل پیشگیری است. برای کاهش خطر دیابت، دستور العملی مشابه به دفع بیماری های قلبی را می توان انجام داد:

• برنامه غذایی سالمی استفاده کنید.
• پنج روز در هفته به مدت 30 دقیقه ورزش کنید.
• به وزن سلامت برسید و تثبیتش کنید.
• با پزشک خود صحبت کنید تا علائم پیش دیابت را در شما بررسی کند.
در افرادی که پیش دیابت دارند. تغییر سبک زندگی و دارو کمک می کند تا بیماری به دیابت نوع دو توسعه پیدا نکند.

 

دیابت نوع دو یعنی چی

دیابت نوع دو یعنی چی

پیشنهاد شده برای شما :
0 ادل پغمانی عکس نوامبر 26, 2018
برچسب ها :

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *