شیره انغوزه برای چیست

شیره انغوزه برای چیست

پیشنهاد شما مخصوص شما :

خواص دارویی و گیاهی

شیره انغوزه برای چیست

شیره انغوزه برای چیست

 

 

 

آنغوزه (Heracleum. faetide) که با عنوان انجدان نیز یاد می شود. گیاهی است به ارتفاع ۲ تا ۲/۵ متر دارای ریشه زخیم و محتوی شیره شیری رنگ با بوی قوی. ساقه آن ضخیم و استوانه ای و گلهای آن زرد رنگ است.

 

 

برای بدست آوردن آنغوزه که صمغ این گیاه است گیاه را از حد فاصل ریشه و ساقه قطع می کنند شیره ای که از محل قطع خارج می شود آنغوزه نام دارد که مصرف پزشکی و درمانی دارد. این گیاه در خراسان به اسمی خورکما – آنگوزاکما – کورن کما نامیده می شود.شیره انغوزه برای چیست

 

 

بوی دهان را برطرف و داخل آنرا ضدعفونی کرده، قدرت هاضمه را زیاد و دستگاه گوارش را تقویت و رطوبات بلغمی را نقصان داده و شیر مادران شیرده را بسیار و قوای جنسی را تقویت نموده و چون رطوبات اطراف معده را جذب می نماید معده را قدری خشن می سازد که این عمل برای افرادی که ورم معده دارند نیکو بود.

 

 

مقدار خوراک آن نیم مثقال یا ۲/۵ گرم است که در آب گرم حل کرده میل می نمایند. طبیعت آنغوزه گرم و خشک است.

چنانچه زنی پس از اتمام عادت ماهانه مدت یک هفته روزی نیم مثقال از صمغ آنغوزه میل نماید از باردار شدن آن بطور موقت و گاهی بطور دائم جلوگیری می کند.

 

 

 

 

میوه ها دوفندقه ای، بیضی شکل و تقریباً مسطح می‌باشند که روی هر کدام پنج خط وجود دارد و کناره ها بال مانند هستند. رنگ میوه‌ها قهوه ای تیره است. از ریشه یا قاعده ساقه این گیاه بر اثر تیغ زدن ماده ای به نام اولئوگم رزین به دست می‌آید که به آنغوزه مشهور است.

آنغوزه ابتدا شیری رنگ است و مزه ای تند و تلخ و نیز بوی بد و متعفنی دارد که تهوع آور است؛ به همین دلیل از قدیم به نام مدفوع شیطان معروف شده است. این گیاه در ایران (استان خراسان، بلوچستان، کرمان و نواحی جنوبی) وجود دارد.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

آنغوزه حاوی تعدادی ترپن و مواد محلول در چربی است که هنوز به طور کامل شناسایی نشده اند. همچنین حاوی 20 درصد اسانس، 65 درصد رزین و حدود 25 درصد صمغ می‌باشد.

تاکنون مطالعات کلینیکی برای مشخص شدن اثرات درمانی آن صورت نگرفته است؛ اما در مطالعه ای که بر روی موش‌های آزمایشگاهی انجام شده کلسترول سرم را پایین نیاورده است.

استفاده از عصاره الکلی (تنتور) باریجه سمیت سلولی علیه لنفومای سلول‌های سرطانی و لنفوسیت های انسانی را نشان داده است.

 

 

روزانه 0/3 تا 1 گرم در سه نوبت (جمعاً 0/9 تا 3 گرم در روز).

تنتور: 2 تا 4 میلی لیتر در روز این مقدار را می‌توان در دو یا سه نوبت مصرف نمود.

 

 

مصرف خوراکی آن در بزرگسالان سمیتی نشان نداده است، ولی در کودکان می‌تواند ایجاد مسمومیت کند. همچنین در حد مصرف درمانی تاکنون عارضه خاصی از آن گزارش نشده، ولی ممکن است در بعضی افراد و یا با مصرف زیاد آن اسهال، نفخ، سوزش هنگام ادرار، سوزش معده، سردرد، گیجی و تشنج ایجاد شود. همچنین، صمغ آن ممکن است درماتیت های پوستی ایجاد کند. با توجه به اینکه آنغوزه دارای خاصیت قاعده آور است، مصرف زیاد آن می‌تواند موجب سقط شود؛ لذا توصیه می‌گردد در دوران بارداری و شیردهی مصرف نشود.

همچنین، کومارین های موجود در اولئوگم رزین آنغوزه ممکن است با داروهای ضد انعقاد تداخل کند.

 

 

در گزارشی آمده است، مصرف 50 تا 100 میلی گرم آنغوزه در افرادی که مشکل عصبی دارند، باعث تشنج می‌شود.

شیره انغوزه برای چیست

آنقوزه یا آنغوزه گیاهی است علفی چند ساله، ریشهٔ آن کمی ضخیم و گوشتی، برگ‌های آن بسیار بریده و غباری، ساقه آن مجوف و گوشتی و بلندی آن تا ۲ متر می‌باشد. گل‌های آن به رنگ زرد و به گروه چتر مانند در انتهای ساقه ظاهر می‌شود. آنقوزه در چند سال اولیه سن خود ساقهٔ قابل رویتی ندارد و برگ‌های آن گسترده روی زمین است که در مراتع به نام «کماه» و «انگزاکماه» چوپانان می‌شناسند و مورد توجه و علاقهٔ گوسفندان است. دام را چاق می‌کند ولی گوشت گوسفند کمی بدبو می‌شود. میوهٔ آنقوزه دارای دو تخم به رنگ قهوه ایی تیره و سیاه، بیضی کمی پهن و بسیار بدبو می‌باشد. با تیغ زدن یا قطع ریشه یا قسمت پایین ساقه و یقهٔ گیاه در اواخر بهار، شیرهٔ بسیار متعفنی در طول تابستان خارج می‌شود که در مجاورت هوا به تدریج سفت می‌شود که همان آنغوزه است. آنقوزه در اراضی بائر و خشک و آهکی مناطق گرم آسیا می‌روید. بومی استپ‌های ایران و افغانستان است. در ایران؛ در کوهسرخ خراسان رضوی در روستای دهمیان، بلوچستان و نواحی مختلف جنوب ایران، مانند کرمان، دشت مرغاب، آباده، نائین نواحی می‌روید. گونه‌های دیگری از گیاه Ferula نیز در ایران می‌رویند که از آن‌ها نیز آنغوزه گرفته می‌شود و به صورت گونه‌های مستقل یا واریته‌هایی از یک گونه شناخته شده‌اند از جمله F.foetida Regel. , F.alliacea Boiss. , F.Kuma و F.Kurdica Pol.

گونهٔ F.foetida در دامغان، بلوچستان، خراسان، شاهرود، میامی و سبزوار و در زرین دشت فارس شناسایی شده و جزء دسته‌ای است که آنغوزهٔ منتن معروف خراسان را می‌دهد.

این گونه را در شهر دیباج و اطراف آن (چهارده کلاته و دهستان رودبار) به نام محلی «اشتلغاز» یا «اشترغاز» می‌شناسند و طرفداران زیادی در تهیه غذاهای سنتی دارد.[۱] بوته این گونه در مقایسه با سایر گونه‌ها، ارتفاع کمتری داشته و از بو و اسانس بیشتری برخوردار است.

گونهٔ F.alliacea در خراسان و کرمان شناسایی شده‌است.

گونهٔ F.Kurdica در کوه‌های ساوجبلاغ و همدان و در آذربایجان غربی زیاد است صمغ آن به اندازهٔ یک باقلاست و بوی Baume de peru می‌دهد یعنی بوی تند لیمو دارد این گیاه با نام محلی «بی وزا» نامیده می‌شود.
شیره انغوزه برای چیست

گونهٔ F.Kuma که در مراتع سرشیو، سقز کردستان، ارتفاعات اورامانات، کوه‌های بی بَرسَن و پوکیده، کردستان و همچنین در کهگیلویه و لرستان فراوان است و علوفه پربهایی است و برای چاق کردن اسب و گاو علوفهٔ خوبی است. نام محلی آن «کَما» و «ویه» می‌باشد.

از نظر شکل گیاه گونه‌های بالا خیلی شبیه می‌باشند ولی بلندی‌های آن‌ها مختلف است و به‌علاوه در بعضی گونه‌ها رنگ گل سفید و رنگ میوهٔ آن وقتی که برسد مایل به سفید، گرد و پهن شبیه سکّه است و خوشبو می‌باشد. این نوع اخیر که بی وزا گفته می‌شود در کتب طب سنتی انجدان طیب یا انجدان سفید نامبرده می‌شود.

آنغوزه شیره گیاهی است که از تیغ زدن ریشه یا پایین ساقه یا قطع ساقهٔ گیاهان مولد آنغوزه از ناحیهٔ یقه گیاه خارج می‌شود و در طول تابستان به دست می‌آید و به دو صورت در بازار عرضه می‌شود. یک نوع را که آنغوزه اشکی گویند بسیار تمیز؛ بدون خاک و خاشاک و مرغوب است رنگ خارجی آن زرد مایل به قرمز یا قهوه‌ای و صاف و شفاف است. از نظر ابعاد در حد فندق یا کمی بزرگتر یا کوچکتر یا در ابعاد نخود است رنگ مقطع آن سفید است که در مجاورت هوا به سرعت اکسیده شده و تیره می‌شود؛ و نوع دیگر که در بازار عرضه می‌شود توده‌ای گفته می‌شود که با بی دقتی جمع‌آوری شده و مخلوط با خاک و خاشاک و برگ است و نامرغوب می‌باشد طعم آنغوزه گس در بعضی گونه‌ها تلخ و بویی شبیه بوی سیر، متعفن و خیلی تند دارد.

اندام دارویی این گیاه صمغی رزینی که از ایجاد برش در بخش‌های بالایی ریشه بدست می‌آید است و رزین، اسانس و صمغ، اسید فرولیک و ترکیبات دی سولفید جزو مواد مؤثرهٔ این گیاه می‌باشند. عملکرد دارویی این گیاه ضدنفخ و خلط‌آور است و در درمان‌های سوءهاضمه یا قولنج‌های مربوط به نفخ، التهاب برونشیت، سرفه و اختلالات و ناراحتی‌های عصبی کاربرد دارد.[۲]

روش مصرف این گیاه به صورت خوراکی، تنتور و بخور برای کمک به درمان احتقان بینی و برونشیت می‌باشد. صمغ پودر شده این گیاه روزانه ۰٫۳ تا ۱ گرم در ۳ نوبت و به صورت تنتور نیز ۲ تا ۴ لیتر در روز، حب‌های ۰٫۲ گرمی به تعداد ۲ تا ۵ عدد در روز[۲]

لطفاً حتماً برای مصرف تمام گیاهان دارویی با متخصص داروی گیاهی مشورت کنید. آنغوزه را در دوران شیردهی و برای کودکان مصرف نکنید. کومارین‌های موجود در این گیاه ممکن است با داروهای ضد انعقاد تداخل کند. در گزارشی آمده‌است که مصرف ۵۰ تا ۱۰۰ میلی‌گرم این گیاه در افرادی که مشکل عصبی دارند باعث تشنج شده‌است.[۲]

اتحادیه گیاهان دارویی

 

ساعت24-شناخت انغوزه / خواص گیاه انغوزه  / مضرات گیاه انغوزه /  خواص گیاه انغوزه برای بانوان / طریقه مصرف گیاه انغوزه

آنغوزه نام گیاهی با نام علمی Ferula assa-foetida L می باشد. آنغوزه از گیاهان دارویی مهم خانواده چتریان است و در نواحی استپی و بیابانی ایران مانند خراسان ، بلوچستان و مناطق مختلف

جنوب ایران ، مانند کرمان ، دشت مرغاب ، آباده ، نائین رشد می کند. همچنین در زمین های بایر و خشک و آهکی مناطق گرم آسیا دیده می شود. بومی استپهای ایران و افغانستان می باشد در آنغوزه شیره گیاهی موجود می باشد که از تیغ زدن ریشه یا پایین ساقه و یا قطع ساقه گیاهان مولد آنغوزه از ناحیة یقه گیاه بیرون می آید و در طول تابستان حاصل می گردد و به دو صورت در بازار ارائه می کنند.

میوۀ آنفوزه حاوی دو تخم به رنگ قهوه ایی تیره و سیاه ، بیضی کمی پهن و بسیار بدبو هستند.

گیاه آنغوزه دو گونه دارد که یک نوع آن خوشبو و نوعی دیگر بد بو است و نوع بدبوی آن در ایران پرورش می دهند و دارای استفاده درمانی می باشد. ( خواص انغوزه )شیره انغوزه برای چیست

 

 انغوزه گیاهی با بوی بسیار تندی است و در کشور هند از ان به وفور مصرف می نمایند.انغوزه دارای خواص دارویی فراوانی است.

انغوزه جهت معالجه یبوست بسیار موثر می باشد.

 

در طب سنتی به عنوان کرم کش و مقوی دستگاه گوارش مصرف می گردد.

این گیاه محرک نیروی جنسی می باشد.

 

بوی دهان را از بین می برد و داخل آنرا ضدعفونی نموده، قدرت هاضمه را افزایش می دهد و رطوبات بلغمی را کم می کند.

انغوزه دارای خاصیت مسکن می باشد و در کاهش فشارخون و معالجه بیماری های قلبی عروقی مفید می باشد.

 جهت معالجه رماتیسم و نقرس و سیاتیک مصرف می گردد.

اگر کمی صمغ را در روغن زیتون حرارت داده حل نمایید و آن را به صورت گرم گرم بر محل نیش حشرات و جانوران بگذارید برای از بین بردن درد، زخم و ورم آن موثر می باشد.

اگر با فلفل و سداب قاطی کنید و میل نمایید جهت درمان کزاز و اگر با سرکه میل گردد برای اعصاب بسیار مفید می باشد اگر با عسل مصرف گردد برای اعصاب بسیار خوب می باشد.

این گیاه متحریک کننده رحم ،از بین برنده  اسپاسم و مفید جهت معالجه  تب های تیفوئیدی و دفع سرفه و نفس بد بوی می باشد

جهت معالجه بواسیر مفید است.

 

جهت درمان درد کمر و مفاصل موثر می باشد.

 

استفاده از این صمغ گیاهی همراه با سرکه برای بیرون کردن زالویی که در حلق گیر کرده، موثر می باشد. و اگر با آب قاطی و میل گردد برای از بین بردن خشکی و خشونت حلق و صاف نمودن صدا عالی می باشد. همچنین این محلول برای رفع نفخ شکم نیز مفید است.

مصرف گیاه برای درمان اختلالات عصبی در کودکان موثر می باشد.

جهت درمان دندان درد، مقداری از انغوزه را با آب لیمو مخلوط نمایید و با پنبه روی دندان بگذارید.

 

خواص گیاه انغوزه برای بانوان

 

–    استفاده از انغوزه  پس از زایمان برای مادر بسیار موثر می باشد.

–    مخلوط انغوزه با فلفل جهت معالجه ترشحات ادراری و عادت ماهیانه مفیدند.

–    برای خارج کردن جنین مرده از شکم مادر شیاف گیاهی آن مصرف می گردد.

–    آنغوزه دارای خواص ضدبارداری می باشد. 

 

–    شیر مادران شیرده را زیاد می کند

 

–    اگر پس از اتمام عادت ماهانه به مدت یک هفته روزی نیم مثقال از صمغ آنغوزه خورده شود از باردار شدن آن بطور موقت و گاهی بطور دائم  خودداری می کند.

طریقه مصرف گیاه انغوزه  

 

میزان مناسب استفاده از آن برای معالجه بیماری ها روزانه ۰.۳ تا ۱ گرم در سه نوبت (جمعا ۰.۳ تا ۱ گرم در روز) است.

طرز آماده کردن تنتور انغوزه:  میزان ۱ واحد انغوزه نیم آسیاب شده و ۵ واحد الکل ۸۰ درجه را با یکدیگر در ظرف سربسته‌ای قاطی نمایید و برای مدت ۱۰ روز بگذارید بماند و گاه گاه آن را هم بزنید.

سپس آن را با پارچه‌ای صاف نموده. مقدار مجاز استفاده از آن ۱ تا ۱۰ گرم در روز می باشد

آنغوزه را می‌توان با انواع خوراکی‌ها مثل سبزی‌ها، برنج و گوشت قاطی کرد. عطر تند آنغوزه زمانی که با روغن داغ مخلوط گردد ملایمتر می گردد. کمی از پودر آنغوزه را به همراه ادویه‌جات دیگر می‌توان به حبوبات یا گوشت اضافه کرد.

 

مضرات گیاه انغوزه

 

– آنغوزه به سبب گرمی بیش از حد برای افراد گرم مزاج ضرر دارد و همچنین برای کسانی که بیماری کبدی دارند ممنوع است.

–    مصرف بیش از حد  آن موجب اسهال، نفخ، سوزش هنگام ادرار، سوزش معده، سردرد، گیجی و تشنج می گردد.

–    صمغ آن ممکن است موجب درماتیت های پوستی شود

 

–    با توجه به اینکه آنغوزه دارای ویژکی قاعده آوری می باشد، استفاده زیاد آن می‌تواند موجب سقط گردد؛در نتیجه در دوران بارداری و شیردهی استفاده نکنیدشیره انغوزه برای چیست

–    در گزارشی گفته شده، استفاده 50 تا 100 میلی گرم آنغوزه در کسانی که مشکل عصبی دارند، موجب تشنج می گردد.

–    استفاده از آنغوزه برای کودکان ضرر دارد و ممکن است ایجاد مسمومیت کند.

–    صمغ این گیاه با داروهای ضد انعقاد خون تداخل می کند و خود گیاه نبایستی همزمان با داروهای شیمیایی ضد تشنج استفاده گردد. ( خواص انغوزه )

 

آنغوزه  از گروه نبات است که  با بوی تند و طعم گسی دارد . صمغ این گیاه که از ریشه آن گرفته می شود به عنوان داروی گیاهی در طب سنتی استفاده می شود

 

• یکی از آنها درمان آنفولانزا است. آنغوزه برای مقابله با آنفولانزای خوکی و ویروس H1N1 مفید است.

• آنغوزه همچنین برای درمان آسم و برونشیت و سرماخوردگی و آنفولانزای اطفال استفاده می شود. علاوه بر این آنغوزه به دلیل عملکرد ضدمیکروبی اش، برای کاهش برونشیت مزمن و سرفه مفید است.

• آنغوزه دارای خواص ضدبارداری است و در طب سنتی به عنوان داروی ضدبارداری استفاده شده است.

• آنغوزه محافظ خوبی در مقابل تری گلسیرید و کلسترول حاصل از خوردن غذاهای چرب است. ترکیب شیمیایی به نام کومارین سبب رقیق شدن خون می شود. البته ممکن است با داروهای ضدفشارخون تداخل داشته باشد و باید در مصرف آن احتیاط کرد و پیش از مصرف با پزشک مشورت نمود.

• آنغوزه برای مقابله با اثرات طولانی مدت استفاده از الکل مفید است، اثرات طولانی مدت استفاده از الکل، شامل آسیب های کبدی و گاهی حتی مرگ است. این اثر آنغوزه به دلیل خواص ضد فیبروزی و ضدالتهابی آن است.

• آنغوزه برای درمان سندروم روده ی تحریک پذیر (IBS) استفاده می شود.

• ترکیبات موجود در صمغ، روغن و پودر این گیاه شامل پروتئین، کربوهیدرات و مواد معدنی مانند کلسیم و فسفر است که برای تقویت بدن بسیار مفید است.

آنغوزه را می توان با انواع خوراکی ها مانند سبزی ها، برنج و گوشت مخلوط کرد. عطر تند آنغوزه هنگامی که با روغن داغ مخلوط می شود ملایمتر می شود. کمی از پودر آنغوزه را به همراه ادویه جات دیگر می توان به حبوبات یا گوشت افزود و از فواید آن بهره مند شد.

آنغوزه در محصولات آرایشی و بهداشتی به عنوان ماده ی معطر و در صنایع غذایی به عنوان طعم دهنده استفاده می شود.

 

 

آنغوزه در کنار تمام فوایدی که دارد، بعضی مضرات را نیز دارد. در بعضی موارد ممکن است سبب تهوع و استفراغ شود؛ استفاده ی بیش از اندازه از این گیاه ممکن است سبب تحریک گلو، تورم لب ها، آروغ زدن، گاز معده و اسهال شود. علاوه بر این در افرادی که دارای بیماری اعصاب مرکزی هستند ممکن است اثرات تحریکی ناخواسته ایجاد کند. اگر مبتلا به صرع هستید از این گیاه استفاده نکنید زیرا ممکن است سبب حملات صرع شود. گاهی سبب حساسیت های پوستی از قبیل قرمزی، خارش و تحریک پوستی می شود، در این حالت باید با پزشک مشورت کنید تا واکنش آلرژیک بدن درمان شود. مقدار زیاد آنغوزه ممکن است سبب سرگیجه و سردرد و کاهش هوشیاری در هنگام کار شود. اگر مبتلا به بیماری فشارخون بالا یا پایین هستید از این گیاه استفاده نکنید.

بطور کلی اگر می خواهید برای درمان آسیب کبدی، بیماری قلبی یا مشکلات عصبی از این گیاه به مقدار زیاد استفاده کنید، بهتر است پیش از مصرف با متخصص یا پزشک مشورت کنید.

منبع : hidoctor.ir

آنقوزه (هینگ/Ferula assa-foetida) نوعی از گیاه دارویی وحشی است. این گیاه که از اقلام مهم صادراتی افغانستان بوده است، در کوه‌های این کشور به‌ خصوص در ولایت‌های تخار و بدخشان در شمال شرق این کشور می‌روید. حدود دو دهه پیش این گیاه به دلیل برداشت بی‌رویه به شدت کم شد و حتی نزدیک به انقراض رسید و باعث شد برخی‌ها از درآمد حاصل از آن محروم شوند.

آنقوزه که در افغانستان با نام “هینگ بدبو” شناخته می‌شود، از تیره چتریان به ارتفاع ۲ تا ۲.۵ متر دارای ریشه قوی و با شیره شیری رنگ با بوی تند است که به عنوان گیاه دارویی در طب سنتی کاربرد دارد.

در سال ۱۳۸۵ خورشیدی وزارت زراعت افغانستان برداشت و تجارت این گیاه را برای مدت ۵ سال غیرمجاز اعلام کرد ولی تلاش اندکی برای بهبود حاصلات آن انجام شد.

اکنون ساکنان ولسوالی رستاق ولایت تخار برای احیای محصولات این گیاه کمر بسته‌اند و با استفاده از تجربه تاجیکستان در همسایگی ولایت تخار و بدخشان زمین‌های خشک و دیمی خود را زیر کشت این گیاه برده‌اند.

محمد اسماعیل، ساکن ولسوالی رستاق می‌گوید رونق کشت و تجارت دوباره این گیاه دارویی باعث شده که درآمدش افزایش یابد. او چهار سال است که در شش جریب زمین خود آنغوزه کاشته و معتقد است که درآمدش از هینگ دو برابر حاصل خشخاش بوده است. همچنین کاشت و برداشتش زحمت بسیاری ندارد.

او می‌گوید که محصول امسالش هشتاد کیلو هینگ بوده است. هر کیلو از این گیاه دارویی به قیمت صد دلار به فروش می‌رسد. این یعنی درآمد او از کشت هینگ هشت هزار دلار می‌شود. به گفته محمد اسماعیل، این مقدار پول برابر است با ارزش ۲۸ تن گندم و اگر همین مقدار زمینش را گندم می‌کاشت، فقط یک تن گندم حاصل می‌گرفت.

این دهقان اهل رستاق با توسل به کشت هینگ درآمدش زیاد شده و از فروش حاصل آن باغی احداث کرده و محصولات باغش را هم به بازار عرضه کرده است.

دانه هینگ در فصل زمستان در زمین‌های خشک و دیمی کاشته می‌شود. چهار سال زمان می‌برد تا حاصل دهد. اگر به صورت حرفه‌ای برداشت شود، بوته آن برای حدود ۱۸ سال حاصل می‌دهد.

محصول هینگ باید با شیوه خاصی برداشت شود و به اصطلاح هنر می‌خواهد. محمد عارف از ولایت سمنگان در شمال افغانستان به ولسوالی رستاق تخار آمده و از مالک زمین، در بدل جمع‌آوری هرکیلو شیره هینگ حدود هفت صد افغانی (۱۰ دلار) مزد می‌گیرد. او معتقد است که در برداشت هیچ محصول دیگری نمی‌تواند این مقدار پول دستمزد بگیرد.

درآمد خوب هینگ باعث شده که باشندگان (ساکنان) ولایت‌های سمنگان، بغلان، بلخ ، قندوز، سرپل، جوزجان و فاریاب در شمال، غور و بامیان در مرکز، بادغیس و هرات در غرب نیز به کاشت این گیاه دارویی روی آورند. زمینداران از تاجیکستان تخم هینگ آوردند و توانستند زمین‌های دیمی و خشک را باردیگر حاصل‌خیز کنند.

محمد عالم، باشنده دیگر ولسوالی رستاق هشت سال پیش ۵ هکتار زمین را هینگ کاشته بود، چهارسال شده از آن حاصل می‌گیرد.

او می‌گوید که اکنون از زمینش سالانه چهارصد هزار افغانی (بیشتر از ۵ هزار دلار) حاصل می‌گیرد، در گذشته ارزش محصول کشاورزی‌اش بیش پنجاه هزار افغانی نبود.

او می‌گوید: “امسال چهار صد کیلو هینگ برداشت کردم، هر کیلو هینگ را بیش ازهفت هزار افغانی (صد دلار) می‌خرند، برای سال آینده ۳ هکتار زمین دیگر نیز هینگ می‌کارم.”

ریاست زراعت ولایت تخار می‌پذیرد که کاشت و ترویج هینگ، ابتکار خود دهقانان افغانستان بوده و اداره محلی در ترویج و کشت دوباره این گیاه گران قیمت نقشی نداشته است.

محمد سالم ساعی، رئیس این اداره می‌گوید: “مردم در تپه‌ها هینگ کاشته‌اند، درآمد و بازار خوب دارد، همه ساله ده‌ها جریب زمین تحت پوشش هینگ می‌آید.”

هینگ یا آنغوزه کاربرد دارویی دارد، گفته شده این دارو ضد عفونی‌کننده، تقویت کننده قوه جنسی، ضد باد شکم، کاهش دهنده فشارخون، مسهل کننده، خلط آور، قارچ کُش، کرم کُش، محرک تنفسی، تقویت کننده معده و تقویت رحم است.

در کشورهای دیگر از این گیاه دارو نیز ساخته می‌شود.

هینگ تولید شده در افغانستان از طریق دهلیز هوایی به هند صادر می‌شود. به اساس آمار وزارت زراعت افغانستان سال گذشته بیش ۳۵۵ هزار کیلو هینگ در این کشور تولید شد که ارزش آن بیش از ۳۰ میلیون دلار می‌شود.

مُحب الله که در کار و بار هینگ است، می‌گوید که ده سال پیش سالانه تا دو تن هینگ خریداری و به کشورهای پاکستان و هند صادر می‌کرد. با برداشت بی‌رویه این گیاه توسط مردم، از مقدار آن کاسته شد و تجارت او نیز از رونق افتاد و حالا بعد ازده سال دوباره کار و بارش رونق یافت.

او می‌گوید که در گذشته حدود ۲۰ تن هینگ می‌خریده با تخریب بوته هینگ، محصول این گیاه کمیاب شد و دو سال می‌شود که دوباره رواج یافته و امسال دو صد کیلو هینگ خریداری کرده است.

به گفته او اکنون تاجران هینگ به ولسوالی‌ها می‌روند و محصول این گیاه را مستقیما از کشاورزان خریداری و به هند صادر می‌کنند.

ریاست زراعت ولایت تخار می‌گوید که براساس بررسی این نهاد تقریبا تمامی زمین‌هایی که در بلندی و دیم هستند برای کشت هینگ مناسب است ولی ولسوالی رستاق مساعدترین منطقه برای کشت هینگ است.

کشت هینگ اکنون در ولایت تخار رونق یافته و زمین‌داران انتظار دارند که در چند سال آینده درآمد آنان از این گیاه به ده ها میلیون افغانی برسد.

شیره انغوزه برای چیست

شیره انغوزه برای چیست

0

پیشنهاد شده برای شما :
0 ساینا عکس برای پروفایل ژانویه 14, 2019
برچسب ها :

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *