علايم افسردگي شديد در کودکان

خواص دارویی و گیاهی :

یکی از اختلال‌های دوران کودکی، اضطراب و افسردگی‌ست که اگر به‌موقع، تشخیص داده شود، قابل درمان می‌باشد.ترس و تشویش، شیوع اضطراب در کودکان را پایه‌ریزی می‌کند و در صورتی‌که این ترس‌ها، بیمارگونه نباشد، به‌صورت طبیعی خود را نشان‌می‌دهد. خجالتی و گوشه‌گیر بودن، جزو شایع‌ترین اضطراب‌های اجتماعی کودکان است که می‌تواند زندگی آنان را مختل کند. کودکان، ترس و اضطراب را از راه شرطی‌‌شدن فرامی‌گیرند. بروز ترس‌ها در کودکان، قابل پیش‌بینی نیست و در تمام سنین، یکسان نمی‌باشد.نقش خانواده به‌عنوان عاملی در ایجاد اختلال اضطراب کودکان، همیشه مورد توجه قرارگرفته است. انتقال اضطراب از پدر و مادر به کودک، بر اثر مشاهده و الگوسازی رفتارها صورت‌می‌گیرد.ارزیابی اضطراب در کودکان، از طریق مصاحبه و گزارش شخصی و درجه‌بندی نوع اضطراب و درنهایت تجویز دارو انجام می‌شود. به‌همین منظور باید دو مصاحبه‌ی جداگانه، یکی با کودک و دیگری با پدر و مادر صورت‌گیردتا میزان آشفتگی هیجانی در بروز اضطراب، مشخص شود.کودکان می‌توانند برای مقابله با اضطراب و ناکامی، از روش‌های دفاعی مانند کناره‌گیری، انکارکردن، سرکوبی و فرافکنی استفاده کنند. کودک یاد گرفته همیشه از موقعیت‌ها و شرایط ناراحت‌کننده و محرک‌های آزاردهنده، کناره‌گیری کند تا در آرامش باشد. مکیدن انگشتان و شب‌ادراری، از علائم اضطراب است که حتی در سنین نوجوانی هم اتفاق می‌افتد. درواقع وقتی کودک نتواند راه‌هایی را برای مقابله با اضطراب بجوید، مجبور می‌شود به زمان خردسالی برگردد. در مرحله‌ی انکار، منکر واقعیت است و آن‌چه اتفاق افتاده را به‌نوعی سرپوش می‌گذارد. در مرحله‌ی سرکوبی، تلاش او در جریان فراموشی حالت‌های اضطراب، به‌کار می‌رود تا به‌تدریج آن‌را از ذهن خودآگاهش دور سازد اما در مرحله‌ی فرافکنی، هر حادثه و اتفاقی که در زندگی‌اش رخ‌می‌دهد را به دیگران نسبت‌می‌دهد. درنتیجه کودکانی که تمایل شدید به استفاده از مکانیسم‌های دفاعی در برابر اضطراب دارند، نمی‌توانند از روابط سالم عاطفی و ذهنی برخوردار باشند.امروزه اضطراب‌های اجتماعی کودکان، بیش‌تر به‌چشم می‌آید و عامل فرار کودک از اجتماع، مردم، دوستان، مجالس و میهمانی‌هایی‌ست که درواقع، با اضطراب‌های اجتماعی، بدنی، فکری و رفتاری روبه‌روست.نشانه‌های اضطراب کودک در بعد جسمی (فیزیولوژیک) هم‌چون بزرگسالان، با تنفس تند، لرزش دست و پا، گرم شدن و سرخی صورت، گرفتگی صدا و تپش قلب، همراه استکه با آرام‌ساختن، قابل اصلاح می‌باشد و در بعد فکری (شناخت‌درمانی) تلاش کودک بر این است که دیگران از او راضی باشند، تأییدش کنند، طردش نکنند و مهم باشد و اگر غیر از این شود، برایش ناخوشایند است.در بعد رفتاری که (با رفتاردرمانی قابل اصلاح است)، کودک یاد می‌گیرد خانه برایش مکانی امن است،نیاز به دوست ندارد، از جمع، گریزان و در کوچه و خیابان همیشه سرش پایین است و ترس از نگاه دیگران دارد. به‌خوبی نمی‌تواند سؤال کند و جواب دهد و احساس ناامنی می‌نماید.کودکان در طول دوره‌ی زندگی‌شان، ممکن است افسردگی را تجربه کنند که این اختلال با افزایش سن، در دختران، بیش‌تر از پسران دیده می‌شود. افسردگی، زمانی در کودک ایجاد می‌شود که احساس و تصور بدی از خود داشته باشد و این احساس، زمانی‌که به اوج خود برسد، تبدیل به یک بیماری می‌شود.عوامل خانوادگی و زیستی، بیش‌ از عوامل دیگر در بروز افسردگی نقش دارند.افسردگی کودکی، پیامدهای منفی بسیاری را به‌همراه دارد ازجمله افسردگی‌ در ادوار آینده، عدم سازگاری‌های اجتماعی، مشکلات تحصیلی و در برخی مواقع حتی اقدام به خودکشی.نشانه‌های افسردگی کودکان عبارتند از:1- نشانه‌های عاطفی: ناامیدی، خشم، درماندگی، اضطراب، نوسانات خلقی، احساس گناه و غمگین بودن2- نشانه‌های جسمی: به‌هم خوردن ساعات خواب، بی‌اشتهایی و یا خوردن افراطی، یبوست، افزایش و کاهش وزن3- نشانه‌های رفتاری: بدون دلیل گریه‌کردن، کناره‌گیری از دوستان، سریع خشمگین شدن و کاهش انگیزه4- نشانه‌های تخریب‌گرایانه: خود را سرزنش‌کردن، احساس بازنده بودن، امیدوار نبودن به آینده و بلاتکلیفیاین اختلال‌ها در بزرگسالان، با طیف وسیع‌تر و پیچیده‌تری خود را نشان‌می‌دهند. عده‌ای معتقدند سوابق خانوادگی و وراثت، در افسردگی نقش تعیین‌کننده‌ای دارد. شروع افسردگی زودرس در کودکان، بیش‌تر تحت‌تأثیر عوامل خانوادگی و وراثت است. با وجود این، ازهم‌گسیختگی خانوادگی، ارتباط تنگاتنگی با افسردگی کودکان دارد. ازهم‌گسیختگی خانوادگی را می‌توانیم در رفتار سرد و بی‌روح و منفی روابط متقابل کودک و پدر و مادر به‌وضوح ببینیم.شناخت‌درمانی رفتاری برای کودکان افسرده، نویدبخش می‌باشد اما در مورد کودکان و نوجوانان با افسردگی و استرس شدیدتر، احتمال بهبودی با این روش، کم‌تر است و باید با مشورت پزشک، از دارو استفاده نمود. منبع:zendegiirani.persianblog.ir

کودکان درمقابل افسردگی ایمن نیستند. درست مانند بزرگسالان، درمان مهم است. پیدا کردن راهنما برای یک کودک افسرده ممکن است از سال ها غم و اندوه پیشگیری کند و حتی میتواند زندگی کودک را نجات دهد.

تعداد بسیار کمی از والدین، گمان میکنند دوران کودکی مرحله خوشبختی پایدار است. حالات کودکان شبیه دریاهای گرمسیریست: آب های آرام به طور ناگهانی میتوانند در حالت طوفانی سهمگین ضربه های شلاقی بزنند و به همان سرعت پدید آمدنشان به درخشش آفتاب و نسیمی ملایم بازگردند. به هر حال افسردگی را نباید با حالت عادی اشتباه گرفت. این موضوع به اندازه افراد بالغ برای کودکان هم( حتی کودکان خیلی کم سن ) واقعی و جدی است.

دکتر دیوید فاسلر( David Fassler )، روانپزشک کودک و نوجوان در دانشکده پزشکی کالج ورمونت می گوید: «این مسئله که ما در حال شناسایی افسردگی در کودکان هستیم، نسبتا جدید است. وقتی حدود بیست سال پیش من به مدرسه پزشکی رفتم، به ما آموزش داده می شد که کودکان دچار افسردگی نمی شوند». اما کودکان افسرده می شوند. برطبق آکادمی آمریکایی روانپزشکی کودک و نوجوان، حدود % از کودکان خردسال و تا % از نوجوانان از افسردگی رنج میبرند. در حالی که افسردگی در بعضی از کودکان خردسال قطعا وجود دارد، در میان نوجوانان بسیار شایع تر است. محققان پیش بینی می کنند که تقریبا از هر کودک یک نفر از سالگی به بیماری افسردگی مبتلا می شود. این گفته براساس مطالعه ای ست که در آن کودک از جهت اختلالات روانی تا تولد سالگی شان هر سه ماه مورد بررسی قرار گرفته اند.

افسردگی می تواند عواقب ناگوار و پایداری برای کودکان داشته باشد. این مسئله می تواند منجر به شکست در زندگی اجتماعی کودک، رشد عاطفی و عملکرد او در مدرسه و همچنین سوء مصرف مواد شود. دکتر فاسلر ذکر می کند: «بدون درمان، یک دوره معمولی افسرگی در کودکان حدود نه ماه طول خواهد کشید که تقریبا با زمان یک سال تحصیلی برابر است و جبران گذشته بسیار سخت است».

چیزی که وضعیت را بدتر میکند این است که، افرادی که در کودکی با افسردگی مبارزه می کنند، ممکن است در بزرگسالی اثرات آن را احساس کنند. یک تحقیق که در مجله انجمن امریکایی پزشکی چاپ شد به این نتیجه رسید که بزرگسالانی که در نوجوانی افسردگی در آنها تشخیص داده شد در مقایسه با افرادی که هرگز افسردگی نداشتند دچار مشکلاتی بودند. یافته ها نشان می دهد که:

و احتمال بروز یک دوره افسردگی در بزرگسالی افرادی که سابقه این بیماری را در نوجوانی داشته اند در مقایسه با کسی که در گذشته و حال شرایط روانپزشکی نداشته است، دوچندان است. میزان بالایی از اقدام به خودکشی و مرگ و میر نگران کننده ترین یافته این تحقیق بود. مرگ و میر ناشی از خودکشی در میان کسانی که در دوران نوجوانی افسرده نبودند وجود نداشت، در حالی که ٪ از افرادی که در کودکی افسرده بودند خودکشی کردند، و ٪ اقدام به خودکشی نمودند. این یک آمار تغییرناپذیر نیست. مسلما کودکان افسرده در معرض خطر بالا برای خودکشی هستند. خودکشی سومین علت عمده مرگ برای سنین تا سال در امریکا ست.

افسردگی محدوده خطرناکی است. کودکان وارد شده در این محدوده، برای رهایی از آن و زنده ماندن، به هر کمک اندکی نیاز دارند.

نوجوان افسرده!

والدین می توانند از طریق جستجو و شناسایی علائم در پیچ و خم افسردگی به کودکان کمک کنند. علائم عبارتند از:

کاهش توانایی و عملکرد در اتفاقات و فعالیتها در خانه یا با دوستان، در مدرسه، فعالیتهای فوق برنامه و در دیگر سرگرمی ها یا علاقه مندی ها احساس بی ارزشی یا احساس گناه فکر کردن به مرگ یا خودکشی جدیت این علائم تنها اهمیت درمان مانند داروهای ضد افسردگی، جلسات روان درمانی، یا هر دو را تاکید می کند. دکتر فاسلر می گوید: «به تجربه من، برای تقریبا تمام کودکان مبتلا به افسردگی درمان انفرادی مفید است. زمانی که بچه ها کمک دریافت میکنند اغلب اثرات ثانویه افسردگی وجود دارد». مثل عزت نفس پایین و روابط بد با خانواده و دوستان. دکتر فاسلر ذکر می کند: «کودکان برای پایان دادن به این موارد نیاز به کمک دارند. تجویز دارو این مشکلات را رفع نمی کند».

همیشه بحث آرامی در مورد جوانب مثبت و منفی درمان کودکان با داروهای ضد افسردگی وجود دارد، اما در سال FDA با قرار دادن هشداری جدی بر روی برچسب داروهای ضدافسردگی سر و صدای زیادی راه انداخت. این “جعبه سیاه هشدار بیان می کند: داروهای ضدافسردگی موجب افزایش افکار و رفتار خودکشی در کودکان و نوجوانان شده است، و باید با احتیاط مصرف شوند. FDA قصد دارد پزشکان را به با دقت زیر نظر گرفتن بیماران جوان از جهت گرایش به خودکشی در طول ماه های اول درمان وادار کند، اما به نظر می رسد هشدار آنها خیلی بیشتر از این نتیجه داشته است. قبل از اینکه FDA اولین نتیجه مشورتی خود را در مارچ منتشر کند، مصرف داروهای ضدافسردگی در کودکان و نوجوانان برای چند سال به طور پیوسته در حال افزایش بود. در حال حاضر برخی متخصصان بهداشت روان نگران هستند که اقدام FDA می تواند نتیجه پنهان وحشتناکی داشته باشد. والدین وحشت زده و پزشکان ممکن است داروهای مورد نیاز را از جوانان افسرده خودداری کنند، که منجر به افزایش مرگ و میر ناشی از خودکشی می شود.

دکتر جفرسون پرینس، روانپزشک بیمارستان عمومی ماساچوست در بوستن گفت: «درمان نشدن افسردگی برای شخص بسیار خطرناک تر از مصرف داروهای ضدافسردگی ست».

جعبه سیاه هشدار FDA بر اساس یک بررسی بر روی تحقیق است که بیان می کند، طی چهار ماه اول درمان، در کودکانی که داروی ضدافسرگی مصرف می کنند در مقایسه با کسانی که داروی تلقینی دریافت کردند، احتمال افکار و رفتار خودکشی دوبرابر است.

میزان مرگ و میر ناشی از خودکشی در کودکان تا ساله در سالهای – یک سوم کاهش یافته است. عوامل زیادی می توانند این کاهش را توضیح دهند اما شواهد نشان می دهد که افزایش در مصرف داروهای ضد افسردگی ممکن است تا حدی مسئول باشد. محققین تجویز داروهای ضدافسردگی برای این گروه سنی را با خودکشی در صدها کد پستی امریکا مقایسه کردند. این تحقیق که در آرشیو روانپزشکی عمومی چاپ شد نشان می دهد در مناطقی که بیشتر کودکان داروهای ضدافسردگی دریافت کردند، خودکشی کمتر بود.

دیگر مطالعات اخیر نشان داده است که تنها حدود % از کودکان و نوجوانانی که خودکشی کردند هم زمان داروهای ضدافسردگی مصرف می کردند. دکتر پرینس می گوید او فکر می کند داروهای ضدافسردگی که حاوی برچسب هشدار خودکشی هستند، محاسنی نیز دارند. او بیان می کند:«این واقعا یک بسته مخلوط است».

او نگرانی هایش را به اشتراک می گذارد، اینکه برچسب جعبه سیاه ممکن است مردم را از داروها دور نگهدارد، اما از طرفی آگاهی مردم را نسبت به خطر خودکشی در کودکان و نوجوانان افسرده بالا برده است. او می گوید:«اینکه ما واقعا مجبوریم درباره این موضوع با خانواده ها صحبت کنیم هم خوب و هم ناخوشایند است».

u ebافسردگی در کودکان

1- خلاصه افسردگی یک بیماری روانی است که گاهی کودکان را تحت تأثیر قرار می‌دهد و باعث می‌شود که آن‌ها برای یک دوره زمانی طولانی احساس غم، عصبانیت و ناکامی کنند. در گذشته، متخصصان بر این باور نبودند که کودکان نیز ممکن است دچار افسردگی شوند امّا اکنون دانشمندان معتقد شده‌اند که افسردگی عمده (حاد) در بین کودکان بسیار شایع است. بر طبق آمارهای منتشر شده از سوی اتحادیه ملّی بیماری‌های روانی در آمریکا ( NAMI )، در حدود 2 درصد کودکان 6 تا 12 ساله و 4 درصد نوجوانان به افسردگی عمده مبتلا هستند.

برخی حملات افسردگی، خیلی شدید ولی نسبتاً کوتاه مدّت هستند. برخی دیگر، از شدّت کمتری برخوردارند امّا ممکن چند سال ادامه یابند. کودکان پس از آسیب‌هایی مانند مرگ پدر و مادر، بیماری یا جدایی والدین ممکن است دچار افسردگی شوند. در سایر موارد، علّت این تغییر حال و وضع روانی در کودکان زیاد واضح نیست.

متخصصان، افسردگی را به شیوه‌های مختلفی رده‌بندی می‌کنند. دو رده عمومی افسردگی به قرار زیر است:

متخصصان از شیوه‌های دیگری نیز برای رده‌بندی انواع افسردگی در کودکان استفاده می‌کنند. از جمله:

علّت افسردگی کاملاً روشن نیست. به نظر می‌رسد تغییر مواد شیمیایی مغز در آن نقش داشته باشد. در برخی کودکان، افسردگی ممکن است ریشه ژنتیکی داشته باشد.

غمگینی مداوم، زودرنجی، تحریک‌پذیری و یک نوع حس کلّی نومیدی، از جمله حالت‌هایی است که در کودکان افسرده وجود دارد. آن‌ها ممکن است علاقه‌ای به فعالیت‌های جدید از خود نشان ندهند و نیز ممکن است دیگر از فعالیت‌هایی که قبلاً برایشان دلپذیر و خوشایند بود لذت نبرند. این کودکان ممکن است با مشکلات تحصیلی و الگوهای رفتاری پرخاش‌گرانه یا ضداجتماعی روبرو گردند. برخی دیگر ممکن است دچار تغییر وزن یا اختلال در الگوی خواب شوند. بسیاری از کودکان افسرده از خستگی دائم و کمبود انرژی شکایت دارند. آن‌ها حتی ممکن است درباره آرزوی مرگ یا موضوعات دیگری از این قبیل که نشانگر افکار مربوط به خودکشی است، صحبت کنند.

به اولیاء توصیه می‌شود که درصدد مراقبت پزشکی از هر کودکی که دارای نشانه‌های افسردگی عمده است و تأثیر منفی ان بر کیفیت زندگیش آشکار گشته برآیند. اگر پزشک متخصص کودکان مشکوک شود که شاید کودک دچار افسردگی باشد از والدین کودک می‌خواهد که برای ارزیابی بیشتر و درمان او به روان‌پزشک متخصص کودک و نوجوان یا دیگر متخصصان سلامت روان مراجعه کنند.

درمان افسردگی در کودکان معمولاً شامل روان‌درمانی، دارو درمانی یا ترکیبی از این دو است. روان درمانی ممکن است به صورت فردی یا خانوادگی صورت گیرد. برای درمان از طریق دارو درمانی نیز معمولاً از داروهای ضدافسردگی استفاده می‌شود.

2- درباره افسردگی در کودکان افسردگی یک بیماری روانی است که باعث احساس غمگین بودن، عصبانیت، ناامیدی یا ناکامی در افراد برای مدتی طولانی می‌شود و کارکرد روانی- اجتماعی را مختل می‌کند. افسردگی عمده (حاد) در 2 درصد کودکان 6 تا 12 ساله و 4 درصد نوجوانان دیده شده است. طبق آمار منتشر شده از سوی اتحادیه ملی بیماری‌های روانی در آمریکا ( NAMI )، تقریباً 20 درصد از کل جوانان، بعدها در زندگی خود حداقل یک نمونه از افسردگی عمده را تجربه خواهند کرد.

همه ما در لحظاتی از زندگی خود احساس ناراحتی و غم می‌کنیم. کودکان نیز از این قاعده مستثنی نیستند. امّا افسردگی چیز دیگری است. افسردگی یک احساس شدید غمگینی و از دست دادن علاقه به فعالیت‌های مختلف است که در لذت بردن از زندگی تداخل ایجاد می‌کند. در گذشته، متخصصان بر این باور بودند که کودکان دچار افسردگی نمی‌شوند. امّا اکنون دانشمندان به این نتیجه رسیده‌اند که افسردگی در واقع بسیار هم در بین کودکان شایع است. همچنین اختلالات روانی در جوانان در مقایسه با بالغین، نسبت به دارو درمانی مقاوم‌تر است و احتمال بیشتری برای مزمن شدن دارد.

برخی حملات افسردگی، شدید ولی نسبتاً کوتاه هستند. برخی دیگر خفیف‌ترند امّا ممکن است سال‌ها ادامه داشته باشند. کودکان معمولاً پس از آسیب‌هایی نظیر از دست دادن یکی از والدین، جدایی پدر و مادر یا بیماری شدید آنان (سرطان، دیابت و غیره) دچار افسردگی می‌شوند. کودکانی که مورد آزار جنسی یا بی‌توجهی قرار گرفته باشند نیز در معرض خطر بیشتری برای ابتلاء به افسردگی قرار دارند. در بعضی موارد، کودکان ممکن است علیرغم وجود هیچ رویداد یا دلیل روشنی نیز دچار افسردگی گردند.

یک کودک ممکن است تنها یک دوره افسردگی را تجربه کند و یا چند دوره که در فواصل آن حال عادی داشته باشد. یک دوره افسردگی نوعاً بین 6 تا ماه به طول می‌انجامد. کودکانی که یکبار دچار حمله افسردگی شده باشند در خطر ابتلاء به حمله‌ای دیگر ظرف مدّت 5 سال قرار دارند. همچنین به گفته اتحادیه ملی بیماری روانی در آمریکا ( NAMI )، این کودکان 5 برابر بیشتر از کودکانی که دچار افسردگی نشده‌اند احتمال دارد که در بزرگسالی دچار افسردگی گردند. در بعضی موارد، افسردگی یک کودک پیش از آن که سال‌ها بعد دوباره ظاهر گردد بهبود می‌یابد. در موارد دیگر، کودکان ممکن است افسردگی‌های مداومی داشته باشند که نیازمند درمان تا دوران بزرگسالی است.

کودکان و بالغینی که افسردگی دارند غالباً در معرض اختلالات روانی دیگر مانند اختلالات تغذیه‌ای، خودزنی، اختلال اضطراب، اختلالات یادگیری یا مشکلات سوء مصرف مواد قرار دارند.

به علاوه، بر طبق آمارهای آکادمی روان‌پزشکی کودکان و بزرگسالان آمریکا ( AACAP )، نزدیک به یک سوم کودکان بین 6 تا 12 ساله که دچار افسردگی عمده شوند در آینده دچار افسردگی دو قطبی خواهند شد.

کودکانی که از افسردگی رنج می‌برند همیشه قادر نیستند یا تمایل ندارند که با پدر و مادر خود درباره وضعیت‌شان صحبت کنند. به این دلیل، پدر و مادرها باید مراقب نشانه‌های افسردگی در کودکان خود باشند. به پدر و مادرها توصیه می‌شود که درباره افکار و احساسات کودکانشان از آن‌ها سوال کنند. به علاوه، پدر و مادرها می‌توانند با یک متخصص سلامت روان درباره این که هیجانات یا رفتار کودکانشان نشان دهنده وجود مشکل است یا نه مشورت کنند.

3- انواع افسردگی در کودکان و تفاوت آن‌ها چند نوع مختلف افسردگی وجود دارد که یک کودک ممکن است به آن مبتلا شود. این انواع عبارتند از:

4- دلایل بالقوه افسردگی در کودکان علل افسردگی کاملاً شناخته شده نیست. به نظر می‌رسد تغییرات در مواد شیمیایی مغز باعث آن باشد. این مواد شیمیایی که انتقال دهنده‌های عصبی خوانده می‌شوند، پیام‌ها را بین سلول‌های عصبی در مغز رد و بدل می‌کنند. برخی از این انتقال دهنده‌های عصبی مسئول تنظیم حالت و وضع روانی انسان هستند. اعتقاد بر این است که برخی از انتقال دهنده‌های عصبی، به ویژه نوراپینفرین، سروتونین و دوپامین باعث تغییر حالت می‌شوند.

در برخی کودکان، به نظر می‌رسد افسردگی دارای ارتباط ژنتیکی باشد. بر اثر بیماری‌های خانوادگی و ارثی، ممکن است بعضی کودکان با سطح ناکافی از انتقال دهنده‌های عصبی تنظیم حالت، به دنیا آیند. این امر غالباً به افسردگی منجر می‌شود.

در سایر موارد، رویدادهای پراسترس، مانند مرگ یک عزیز، می‌تواند سطح این انتقال دهنده‌های عصبی را در کودکان تغییر دهد و باعث افسردگی کودک گردد. کودکانی که بیشتر در خطر ابتلاء به افسردگی قرار دارند آن‌هایی هستند که دارای اختلالاتی مانند ADHD ، اختلال یادگیری، اختلال رفتاری و اختلال اضطراب باشند. سابقه سوء استفاده، بی‌توجهی و بیماری‌های شدید (مانند سرطان و دیابت) نیز کودکان را در معرض خطر بیشتری برای ابتلاء به افسردگی قرار می‌دهد.

در بسیاری موارد، افسردگی در نتیجه ترکیبی از عوامل ژنتیکی و محیطی پدید می‌آید. در بعضی موارد نیز منشاء آن زیاد واضح نیست.

5- نشانه‌های افسردگی در کودکان کودکان افسرده معمولاً زودرنج، تحریک‌پذیر و غمگین هستند و این حالت در آن‌ها (به ویژه کودکانی که هنوز به مدرسه نرفته‌اند) از طریق گریه و یک حس کلّی نومیدی نمود می‌یابد. آن ها ممکن است به فعالیت‌های تازه، علاقه‌مندی کمی نشان دهند و یا از فعالیت‌هایی که پیش از این برایشان خوشایند بوده دیگر لذت نبرند. کودکان افسرده معمولاً در مدرسه مشکل دارند و دارای الگوهای رفتاری پرخاش‌گرانه و ضداجتماعی هستند. تغییرات عمده در وزن و الگوی خواب از دیگر نشانه‌‌های افسردگی در کودکان است.

بسیاری از کودکان افسرده از ناراحتی و ملال دائمی و کمبود انرژی شکایت دارند. تعداد دوستان آن‌ها معدود است و دوستانی که قبلاً پیدا کرده‌اند را ترک می‌کنند. حتی ممکن است به صحبت کردن درباره مرگ یا عبارات مشابهی که نشانگر افکار مربوط به خودکشی باشد بپردازند. نشانه‌های افسردگی بر حسب سن کودکان ممکن است متفاوت باشد.

نشانه‌های مربوط به دوران پیش از مدرسه یا دوران دبستان عبارتند از:

نشانه‌های افسردگی در بین نوجوانان عبارتند از:

سایر نشانه‌های عمومی افسردگی در کودکان عبارتند از:

کودکی که پنج یا بیشتر از نشانه‌های بالا را برای یک دوره حداقل دو هفته‌ای داشته باشد به احتمال زیاد دچار افسردگی است. کودکان افسرده در معرض خطر خودکشی قرار دارند. نرخ خودکشی در بین جوانان از سال 160 تا کنون تقریباً سه برابر شده است. بر طبق آمارهای انجمن ملّی سلامت روانی آمریکا ( NMHA )، هر سال تقریباً 5000 جوان بین 15 تا 24 سال خود را از بین می‌برند. اعتقاد بر این است که اغلب این قربانیان از افسردگی درمان نشده رنج می‌برده‌اند.

کودکانی که افسردگی‌شان تا دوران بلوغ و بزرگسالی ادامه داشته باشد، در معرض خطر فزاینده‌ای برای سوء مصرف دارو یا الکل، پرداختن به روابط جنسی ناسالم یا سایر رفتارهای پرخطر قرار دارند.

6- روش‌های تشخیص افسردگی در کودکان به پدر و مادرها توصیه می‌شود که از نظر پزشکی مراقب کودکانی که نشانه‌هایی از افسردگی را بروز می‌دهند که تأثیر منفی بر کیفیت زندگی آنان دارد باشند. در تشخیص افسردگی، پزشک سابقه پزشکی کودک را به طور کامل در نظر می‌گیرد و آزمایش‌های تکمیلی را انجام می‌دهد. اگر کودک نشانه‌های افسردگی از خود بروز دهد، پزشک دستور آزمایش کامل خون می دهد تا احتمال بیماری‌های دیگری که نشانه‌های مشابهی دارند منتفی گردد.

اگر پزشک مشکوک شود که کودک دچار افسردگی است، او را به یک روان‌پزشک متخصص کودکان یا سایر متخصصان روان درمانی معرفی می‌کند تا تشخیص قطعی افسردگی داده شود. ارزیابی‌هایی که بدین منظور صورت می‌گیرد شامل بررسی کامل تاریخچه نشانه‌ها (زمان شروع، طول مدّت و شدّت) است. همچنین بررسی می‌شود که کودک این نشانه‌ها را قبلاً هم داشته است یا نه و اگر چنین بوده، چگونه درمان شده است. برای تشخیص قطعی افسردگی از پرسشنامه‌ها (مثل پرسشنامه اختلال حالت و وضع روانی) و سایر ابزارهای ارزیابی نیز ممکن است استفاده شود.

معمولاً پزشک متخصص درباره این که کودک افکاری در مورد مرگ یا خودکشی داشته سوال می‌کند و همچنین بررسی می‌کند که آیا اعضای خانواده کودک سابقه بیماری‌های روانی مانند اختلال حالت و وضع روانی یا سوء مصرف دارو و الکل داشته‌اند یا نه.

همچنین کودک برای سایر اختلالات سلامت روانی که معمولاً به همراه افسردگی وجود دارند، مورد ارزیابی قرار می‌گیرد. برای مثال، کودکانی که اختلال دو قطبی دارند ممکن است ADHD و یا اختلال رفتاری نیز داشته باشند.

7- روش‌های درمان افسردگی در کودکان درمان افسردگی در کودکان معمولاً شامل روان‌درمانی، دارو درمانی یا ترکیبی از این دو است. روان درمانی غالباً در کمک به کودک برای نشان دادن علائم مربوط به افسردگی مفید است. این کار شامل جلسات روان درمانی فردی و نیز خانوادگی است. درمان رفتار شناختی ( ‌ CB ) در درمان افسردگی کودکان بسیار موثر است. به عنوان بخشی از این روش درمانی، به کودکان یاد داده می‌شود که دیده‌گاه سالمتر و مثبت‌تری نسبت به خود به دست آورند. کودکان از مزایای درمان میان فردی ( IP ) نیز بهره‌مند می‌شوند. این روش درمان بر رابطه کودک با دیگران تمرکز می‌کند و تلاش می‌کند مهارت‌های میان فردی کودک را بهبود بخشد. روان درمانی خانوادگی، نوعی درمان میان فردی است که در برگیرنده کلّ خانواده است. این روش به ویژه در هنگامی که استرس‌های خاص خانوادگی وجود داشته باشد، بسیار مفید و یاری‌رسان است.

دارو درمانی و استفاده از داروهای ضدافسردگی غالباً به طور عمده‌ای باعث رهایی از نشانه‌های مربوط به افسردگی می‌شوند. دارو درمانی معمولاً در مواردی استفاده می‌شود که روان درمانی به تنهایی برای برطرف کردن نشانه‌ها ناکام می ماند و یا کودک دارای افسردگی مزمن یا عودکننده باشد. این داروها به متعادل کردن سطح انتقال دهنده‌های عصبی در مغز کمک می‌کنند و معمولاً برای یک دوره حداقل 6 ماهه تا یک ساله تجویز می‌گردند. درمان برخی کودکان ممکن است سال‌ها به طول بیانجامد. هر چند شواهد اندکی وجود دارد که داروهای قدیمی‌تر مانند تری‌سیکلیک آنتی‌دپرسانت‌ها ( CA ها) در درمان افسردگی در کودکان و نوجوانان موثر باشند، امّا تأثیر داروهای جدید مثل SSR ها کمتر مورد تردید است.

تا کنون تنها فلوکستین ( Fluoxetine ) از طرف اداره دارو و غذای آمریکا ( FDA ) برای درمان افسردگی در کودکان مورد تایید قرار گرفته است. هر چند، بسیاری از پزشکان داروهای ضدافسردگی دیگری را برای بیمارانشان تجویز می‌کنند. این بدان معنی است که پزشکان بر پایه نشانه‌های بیماری در هر کودک، از تجربه و قضاوت شخصی خود برای انتخاب دارو استفاده می کنند. بررسی‌ها نشان می دهد که در بسیاری موارد این داروها برای درمان افسردگی کودک مفید بوده‌اند. به هر حال، پزشکان مختلف، روش‌های درمانی متفاوتی دارند و به اولیاء کودک توصیه می‌شود که از پزشک در مورد داروهایی که تجویز می‌کند و مزایا و خطرات استفاده از آ‌ن‌ها سؤال کنند.

بیماران باید آگاه باشند که پزشک ممکن است برای تنظیم میزان مصرف دارو برای حصول بهترین نتیجه و کمترین اثرات جانبی، نیاز به کم و زیاد کردن آن و یا تغییر دارو داشته باشد. به علاوه FDA اعلام کرده است که داروهای ضدافسردگی، از جمله فلوکستین، ممکن است خطر فکر کردن به خودکشی را در بعضی بیماران، به ویژه کودکان و نوجوانان، افزایش دهد و از این رو توصیه کرده است که کلیه کسانی که با این داروها تحت درمان قرار می‌گیرند، برای تغییرات غیرعادی رفتاری، مورد مراقبت دقیق قرار گیرند.

بر پایه مطالعه جدیدی که در شماره جون 2006 مجله روان‌پزشکی آمریکا منتشر شده است، اسیدهای چرب امگا 3 (یک نوع چربی اشباع نشده که در روغن ماهی یافت می‌شود و پژوهش‌های نشان داده که برای رشد کودک اهمیت دارد) می‌تواند برای کودکان مبتلا به افسردگی عمده مفید باشد. برای درک کامل‌تر تأثیرات امگا 3 بر نشانه‌های افسردگی، هنوز به پژوهش‌های بیشتری نیاز است.

کودکان و نوجوانانی که دارای اختلال دوقطبی هستند معمولاً توسط داروهایی که حالت و وضع روانی را ثابت و استوار می‌کنند، مثل وال‌پروات ( Valproate ) و داروهای ضدروان پریشی درمان می‌شوند. جلسات روان‌درمانی تکمیلی نیز برای اختلال دوقطبی مفید تشخیص داده شده است.

FDA برای کودکانی که افسردگی‌شان از طریق دارودرمانی مورد درمان قرار گرفته، رهنمودهای خاصی را توصیه کرده است. در نخستین ماه درمان، کودکان باید هر هفته از طرف پزشک ملاقات شوند. این ملاقات‌ها در خلال هفته‌های پنجم تا هشتم درمان باید یک هفته در میان باشد و اگر مشکلی وجود نداشته باشد پزشک باید در هفته دوازدهم کودک را دوباره ملاقات کند و پس از آن، با نظر و توصیه پزشک معالج.

8- پرسش‌هایی برای پرسیدن از پزشک آماده کردن پرسش‌هایی از قبل به بیماران کمک می‌کند تا گفتگوی معنی‌دارتر و هدفمندتری با پزشک خود درباره وضعیت‌شان داشته باشند. اولیاء می‌توانند پرسش‌های زیر را در ارتباط با افسردگی کودکشان از پزشک بپرسند:

ترجمه: کلینیک الکترونیکی روان‌یار

منبع

“Depression in Children, ivillage otal Health, http://emotional.health.ivillagd.com

 

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *