علائم پارگي تاندون اشيل


خواص دارویی و گیاهی :

درد زردپی آشیل که به آن التهاب زردپی آشیل یا التهاب تاندون می‌گویند، نتیجه سفت شدن، تورم و پارگی بافت همبند مجاور پاشنه و دو طرف مچ است.

نخستین علامت التهاب زردپی آشیل، سوزش یا نبض زدن به هنگام حرکت دادن یا بلند کردن پاشنه پا، به‌ویژه درد در نزدیکی طرفین زردپی (پیرامون استخوان مچ) و نیز پشت پاشنه است.

التهاب زردپی آشیل (همراه با التهاب زردپی) اغلب در دوندگان و افرادی که حین انجام سایر فعالیت‌ها بیشتر از پای خود استفاده می‌کنند، مشاهده می‌گردد.

بااین‌حال، بعضی مطالعات نشان داده‌اند که ورزش و فعالیت جسمی دلیل اصلی درد مچ پا نیست، بلکه عامل اصلی آن التهاب و علائمی است که به همراه التهاب نمایان می‌گردند.

پرش کشی پس از ورزش، با از بین رفتن انعطاف‌پذیری یا سختی و ضعف عضله پا و یا دژنراسیون ناشی از پیری، همراه است که همه این موارد جزء فاکتورهای خطر درد زردپی آشیل هستند.

زردپی آشیل بزرگ‌ترین و قوی‌ترین زردپی بدن است که هنگام راه رفتن، دویدن، کوهنوردی یا بالا آوردن پا به طرق دیگر، فعال می‌گردد.

این زردپی تا پشت ساق پا امتداد می‌یابد، عضله ساق را به استخوان پاشنه متصل می‌نماید. ازآنجایی‌که زردپی آشیل وزن بالایی دارد و بسیار پرکاربرد است، در معرض انواع مختلف آسیب‌های مرتبط با استرس قرار دارد.

درد زردپی آشیل طی گذشت زمان با شکل‌گیری پارگی‌های کوچک بافت همبند آسیب‌دیده در پشت ساق پا، به وجود می‌آید.

بر اساس توصیه‌های کالج آمریکایی جراحان پا و مچ، دو اختلال شایع در زردپی آشیل اتفاق می‌افتد: التهاب زردپی آشیل (التهاب تهاجمی) و التهاب مزمن آشیل.

درصورتی‌که دژنراسیون ادامه یابد، التهاب مزمن زردپی آشیل به وجود می‌آید. آسیب‌های استفاده زیاد از آشیل که به آن آسیب زردپی می‌گویند، با تلفیقی از درد و تورم در زردپی آشیل توصیف می‌شوند، این آسیب‌ها با ناتوانی در انجام فعالیت‌های سنگین همراه هستند.

التهاب مزمن زردپی، بیماری پیچیده‌تری است چون در آن، زردپی ساختمان طبیعی خود را ازدست‌داده است و اگر بدون درمان باقی بماند، خطر دژنراسیون و حتی پارگی (پارگی کامل) وجود خواهد داشت.

پارگی‌های شدید زردپی آشیل که به‌وسیله مواردی نظیر ورزش شدید یا آرتروز استخوانی ایجاد می‌شوند، درصورتی‌که تروما به‌یک‌باره بر زردپی اثر بگذارد، به پارگی منتهی می‌شود، این پدیده طی رقابت‌های قهرمانی، به‌ویژه در میان بازیکنان فوتبال به‌کرات مشاهده می‌گردد.

التهاب غیر داخلی زردپی آشیل: بخش داخلی زردپی را تحت تأثیر قرار می‌دهد.

التهاب داخلی زردپی آشیل: بخش پایینی پاشنه را تحت تأثیر قرار می‌دهد، محلی که به استخوان پاشنه متصل است.

یکی از مهم‌ترین کارهای زردپی آشیل کمک به بالا و پایین آوردن پاشنه از زمین است، حرکت مهمی که برای راه رفتن و ورزش‌های مختلف لازم و ضروری است.

به‌این‌علت است که علائم التهاب مزمن زردپی آشیل یکی از شایع‌ترین عوارض ورزشی است. علائم التهاب زردپی آشیل به‌تدریج آغاز می‌گردند و با بی‌توجهی یا عدم درمان و ادامه فعالیت، بدتر می‌شوند.

می‌توانید با نیشگون گرفتن پشت و طرفین پای آسیب‌دیده، نزدیک پاشنه یا استخوان مچ، این موضوع را مورد ارزیابی قرار دهید.

دردهای تیز، طیف محدود حرکت هنگام به حرکت درآمدن پا و نشانه‌های تورم همگی نشان‌دهنده التهاب در زردپی آشیل هستند.

تست ساده بعدی، بلند کردن پا از زمین در حدود 2 الی 3 اینچ است، این کار باهدف بررسی نشانه‌های غیرعادی نازک شدن، صورت می‌گیرد.

اگر این حرکت ساده محدودکننده سرعت ایجاد مشکل می‌نماید، بهتر است روی آن یخ گذاشته، آن را کشیده و استراحت کنید و در انتها به پزشک مراجعه نمایید.

زردپی یک نوار انعطاف‌پذیر از بافت رشته‌ای است که عضلات را به استخوان متصل می‌نماید. زردپی‌ها با فراهم آوردن امکان حرکت کششی عضله برای بالا آوردن استخوان و ایجاد حرکت، ایفای نقش می‌کنند.

زمانی که یک حرکت مشابه چندین و چند بار اتفاق می‌افتد، زردپی می‌تواند کشیدگی شدید پیدا کند و تحت‌فشار قرار گیرد.

التهاب زردپی با افزایش سن بیشتر اتفاق می‌افتد، چون زردپی‌ها انعطاف‌پذیری خود را از دست می‌دهند، ضعیف‌تر می‌شوند، درنتیجه در برابر آسیب حساس‌تر می‌گردند.

افراد میان‌سال بیشتر در معرض خطر هستند چون بدون داشتن تمرین کافی در طول هفته، آخر هفته به انجام ورزش سنگین می‌پردازند، درنتیجه در برابر درد زردپی آشیل حساس می‌شوند.

ازجمله این کارها می‌توان به دویدن، بالا رفتن از پله، راه رفتن با پاشنه‌های حفاظت نشده اشاره کرد.

تمرین بیش‌ازاندازه استرس زیادی را به زردپی وارد می‌کند و زمان کافی برای ترمیم بافت آسیب‌دیده پس از تمرین برای بدن فراهم نمی‌آورد.

انواع ورزش‌ها و تمرینات سنگین که با آسیب‌های آشیل ارتباط دارند، عبارت‌اند از دویدن سریع، پرش و دریپ. ورزشکارانی که در حوزه فوتبال، تنیس، راگبی و بسکتبال فعالیت می‌کنند بیشتر در معرض ابتلا به التهاب زردپی آشیل قرار دارند.

این کار به دلیل جبران عضلانی، فشار بیشتری به زردپی آشیل وارد می‌کند و شکل ضعیفی از مشکلات ایستادن را در فرد به وجود می‌آورد.

این پدیده در غیر ورزشکاران دیده می‌شود، سبک زندگی نشسته یا سن عامل ایجاد آن هستند.

برای مثال خود ایمنی، عفونت‌های مکرر، بیماری تیروئید، دیابت و نقرس.

ازآنجایی‌که التهاب و استفاده بیش‌ازاندازه می‌تواند درد آشیل را به همراه آورد، درمان التهاب زردپی آشیل می‌تواند تلفیقی از موارد را در خود جای دهد:

استراحت که معمولاً شامل توقف ورزش برای یک دوره زمانی می‌شود. ورزش‌های با فشار ماکزیمم را حداقل به مدت 2 هفته بعد از آسیب یا درد متوقف کنید (پرش، دویدن سریع، ورزش شدتی).

قرار دادن یخ روی قسمت آسیب‌دیده، به‌ویژه بعد از تروما یا آسیب ناگهانی.

کمپرس و بالا نگه‌داشتن برای کاهش تورم. پوشیدن یک شلوار شب راحتی می‌تواند مداخله مؤثری برای آسیب زردپی آشیل باشد، به‌ویژه زمانی که در بازه زمانی طولانی از آن استفاده گردد و با ورزش‌های کششی توأم شود.

در موارد شدید، انجام علم جراحی الزامی است. جراحی تنها پس از آزمودن سایر روش‌های درمان حداقل پس از گذشت 6 ماه انتخاب می‌گردد.

جراحی باز یا آرتوسکوپیک برای ترمیم بافت آسیب شدید، درمان آسیب ناشی از تروما یا تخفیف فشار و درد مزمن، مورداستفاده قرار می‌گیرد.

مشاهده‌شده است که حدود 70 الی 0 درصد از بیمارانی که برای آسیب‌های متوسط آشیل به جراحی نیاز دارند، پس از 6 الی 7 ماه به وضعیت قبلی خود بازمی‌گردند.

استراحت، استفاده از یخ روی زردپی آشیل آسیب‌دیده می‌تواند تورم را کاهش دهد. یخ بهترین و مؤثرترین روش است، نباید در استفاده از آن درنگ کرد.

می‌توانید از بسته یخ بر روی ناحیه آسیب‌دیده (با یک پارچه نازک در میان بسته یخ و آشیل، استفاده از بسته یخ در داخل صافی) به مدت 10 الی 20 دقیقه، هر 6 الی 7 ساعت، به مدت 3 الی 5 روز استفاده نمایید.

پای آسیب‌دیده را استراحت دهید تا تخفیف علائم مشهود گردد، پس از ورزش یا ایستادن/نشستن طولانی، اندکی استراحت کنید.

به‌علاوه می‌توانید به‌آرامی پاشنه را باهدف باز توانی، بکشید. کلید این کار اجتناب از کشیدن بیش‌ازاندازه و شدید (به‌ویژه در آغاز) است، چون این کار می‌تواند درد را تشدید کند.

گرچه کشش در آغاز نامطلوب است اما می‌تواند به کاهش کلی درد منتهی گردد. بسیاری از انواع کشش با تکرار آهسته انجام می‌شوند که با کاهش درد می‌توان بر شدت آن افزود.

یک تسمه یا باند (برای مثال یک تراباند که بعضی از درمانگرهای ورزشی از آن استفاده می‌کنند) زیر پای آسیب‌دیده ببندد، با این کار مقاومت ایجاد می‌شود، آن را زیر انگشتان قرار دهید و سپس به‌آرامی به پشت پاشنه هدایت نمایید.

پاشنه را به‌آرامی و با دقت تحت‌فشار قرار دهید تا زردپی شل شود، این کار را 10 الی 15 بار تکرار کنید. این دسته‌های 10 الی 15 تکراری را روزانه انجام دهید، درصورتی‌که احساس سوزش یا درد داشتید، دیگر ادامه ندهید.

روی لبه پله به صورتی که نیمی از قسمت جلوی پا روی پله قرار دارد، بایستید. پاشنه‌های خود را از زمین بلند کنید، سپس پاشنه را تا جایی که می‌توانید پایین بیاورید. 5 الی 15 بار این کار را تکرار کنید.

برای کاهش سفتی و ضعف ساق، آن را کشیده و سفت نگه‌دارید. روی لبه صندلی به صورتی که پا روی زمین قرار دارد، بنشینید.

با یک پا، پاشنه را روی زمین نگه‌دارید، انگشتان را بالا آورده و به سمت جلو سفت کنید تا کشش در عضله ساق احساس گردد. 30 ثانیه این حرکت را نگه‌دارید، سپس همین کار را روی پای دیگر انجام دهید و سه بار در هر پا تکرار نمایید.

اگر عضلات ساق شما قوی است، کمتر در معرض خطر آسیب آشیل قرار دارید چون این قدرت از فشاری که در آن ناحیه حین ورزش وجود دارد، می‌کاهد. تمرینات ساق پا عبارت‌اند از بالا آوردن ساق هنگام ایستادن، نشستن، با یک پا یا حتی استفاده از پله.

ازآنجایی‌که درمان‌های فیزیکی می‌توانند به کاهش ضعف کمک کنند، می‌توان از آن‌ها و انواع دیگری از تصحیح ایستادن باهدف تخفیف التهاب زردپی آشیل استفاده کرد (به‌ویژه التهاب زردپی غیر داخلی).

یک درمانگر فیزیکی یا پزشک می‌تواند انجام صحیح تمرینات و کشش را به شما نشان دهد، به‌علاوه می‌تواند بهبود طرز ایستادن و طیف حرکت را به طرق دیگر برای جلوگیری از آسیب در آینده برای شما نمایش دهد.

برای بازیابی از جراحی یا آسیب شدید، درمان فیزیکی بخش مهمی است و باید حداقل 6 الی 12 ماه به طول انجامد.

درمان اصلاح وتر، به‌ویژه نوع خاصی که PRP نام دارد، از بیان فاکتور رشد مشتق شده از پلاکت و درمان سلول‌های بنیادی برای ترمیم طبیعی زردپی‌های آسیب‌دیده استفاده می‌کند.

مجله سال 2010 انجمن پزشکی آمریکا، در مطالعه‌ای، دو شکل درمان وتر (نمکی و PRP) را برای درمان آسیب‌های زردپی مورد مقایسه قرار داد و دریافت که این دو درمان تأثیرات مشابهی دارند.

هر دو به درمان آسیب زردپی آشیل کمک کردند، گرچه مواردی وجود دارد که نشان می‌دهد PRP برای این نوع آسیب بهتر است.

کلاژن فراوان‌ترین پروتئین طبیعی بدن است که پایداری و کشش بافت همبند را به همراه می‌آورد. استفاده از کلاژن بیشتر در رژیم غذایی می‌تواند به ترمیم بافت همبند آسیب‌دیده و ایجاد فضا میان استخوان و مفاصل، کاهش اصطکاک و فشار، کمک نماید.

استفاده از کلاژن بیشتر از منابعی نظیر مغز استخوان می‌تواند کشش و قدرت بافت همبند را افزایش دهد و مانع از آسیب‌های مرتبط با سن شود.

به‌علاوه مصرف غذاهای حاوی امگا 3 (مثل ماهی سالمون، دانه چیا و بذر کتان), سبزی‌های ارگانیک، میوه‌های ارگانیک مثل سیر، زنجبیل و زردچوبه می‌تواند مفید باشد.

این غذاهای ضدالتهابی می‌توانند به کند کردن تأثیرات افزایش سن با کاهش استرس اکسیداتیو و تأمین ویتامین‌های ضروری و مواد معدنی، کمک نمایند. یک رژیم غذایی سالم می‌تواند باز توانی را تسریع کند، مشکلات و عوارض را به حداقل برساند.

درمان‌های بافت نرم متعددی وجود دارد که می‌توانند به درمان دلایل ایجاد درد زردپی آشیل کمک نمایند، ازجمله این درمان‌ها می‌توان به ضعف عضلانی، شکل ضعیف و آسیب‌دیده یا بافت آسیب‌دیده اشاره کرد.

بهتر است برای دریافت این روش‌های درمانی به متخصص مراجعه نمایید، این کار می‌تواند به حذف دردهای عضلانی و مفصلی و کاهش آسیب کمک نماید: تکنیک آزادسازی فعال، تکنیک گراستون، سوزن خشک، درمان نوروکینتیک.

برای کاهش التهاب مرتبط با افزایش سن، استرس و تروما، مصرف مکمل‌های زیر پیشنهاد می‌شود:

زردچوبه و زنجبیل (مواد ضدالتهابی), اسیدهای چرب امگا 3, پروتئین، بروث استخوان (حاوی کلاژن نوع 2, گلوکز آمین، کندرائیتین و هیالورونیک اسید برای کمک به ترمیم بافت است), کلاژن گاوی (کلاژن نوع 1 و 3 را در خود جای‌داده است), ترکیبات تشدیدکننده آنتی‌اکسیدانی، مثل رزوترول، چای سبز، قارچ دارویی مثل کوردیسپت و عصاره‌های توت مثل آکائی یا گوجی. این مواد اثرات ضد پیری دارند و مزیت‌های متعددی در حفاظت از زردپی/مفاصل نشان می‌دهند.

در اوایل دهه 2000, سالانه تعداد 232000 آسیب آشیل ناشی از ورزش در ایالات‌متحده، برآورد گردید. برآورد تعداد بزرگسالانی که با درد ملایم یا متوسط آشیل ناشی از دلایل دیگر مواجه هستند (مثل پیری یا ورزش طبیعی) دشوار است، اما می‌توان از آن پیشگیری کرد.

بسیار از افراد با درد ملایم هیچگاه به پزشک مراجعه نمی‌کنند و با استراحت و توقف فعالیت خوب می‌شوند.

شیوع پارگی زردپی آشیل در کل جمعیت، تنها 7 الی 100000 نفر است. بیش از 80 درصد پارگی‌ها طی ورزش‌های تفریحی اتفاق می افتند.

حدود 0 درصد از ورزشکارانی که با آسیب‌های آشیل مواجه هستند، درمان می‌گردند و می‌توانند مجدد ورزش کنند و تنها 3 الی 5 درصد از ادامه ورزش بازمی‌مانند.

آسیب‌های ناشی از استفاده بیش‌ازاندازه از زردپی آشیل به التهاب مزمن زردپی مربوطه منتهی می‌گردد و در ورزشکاران جوان‌تر دیده می‌شود. آسیب‌های ناشی از استفاده زیاد، در میان افرادی که فقط آخر هفته‌ها ورزش می‌کنند، شیوع بالایی دارد.

تقویت و کشش عضلات ساق برای درمان التهاب زردپی آشیل بسیار حائز اهمیت است، مطالعات نشان داده‌اند که ورزش دور از مرکز می‌تواند تا 80 درصد به بازگشت بیماران به سطح فعالیت قبلی و کاهش درد کمک نماید.

فرقی نمی‌کند که چه درمانی انتخاب شود، به خاطر داشته باشید که درد ممکن است عود نماید، درنتیجه پیشگیری از آسیب‌های آشیل بسیار حائز اهمیت است. برای کمک به پیشگیری از التهاب زردپی آشیل و کاهش خطر آسیب یا پارگی شدید، موارد زیر را به خاطر داشته باشید:

درد زردپی آشیل نتیجه التهاب، پارگی یا کشش بیش‌ازاندازه نوار بزرگ متصل‌کننده بافت همبند حین دویدن در محل پشتی ساق و پاشنه است.

استفاده بیش‌ازاندازه، ترومایی که طی رقابت‌های ورزشی به وجود می‌آید و افزایش سن، جزء فاکتورهای خطر هستند.

سفتی، تورم یا سوزش اطراف پاشنه (به‌ویژه طرفین) همسو با تمرین مضاعف یا پیاده‌روی و طیف محدودی از حرکات در محل پاشنه. درد هنگام بلند کردن پاشنه نشانه خوبی برای درد آشیل است.

درمان‌های درد زردپی آشیل عبارت‌اند از استراحت و کشش آهسته، تکنیک رهاسازی فعال و یا دیگر درمان‌های بافت نرم، مصرف مکمل‌ها، درمانی فیزیکی و مصرف رژیم‌های غذایی سرشار از کلاژن.

بیماری نقرس ویکی پدیا

فهرست مطالب

التهاب تاندون آشیل یک آسیب رایج است که موجب پاشنه درد و درد پشت پا در نزدیکی مچ پا می شود.

تاندون آشیل بلندترین تاندون در بدن است. این تاندون عضلات ساق پا را به پاشنه پا وصل می کند. تاندون آشیل در هنگام راه رفتن، دویدن و جهیدن به کار می رود. هرچند که این تاندون بسیار قدرتمند است و توانایی تحمل فشار زیادی را در هنگام دویدن و جهیدن دارد، اما مستعد ملتهب شدن است. تاندون آشیل بر اثر استفاده بیش از حد ملتهب می شود و با بالا رفتن سن تحلیل می رود.

التهاب به معنای پاسخ طبیعی بدن به آسیب ها و بیماری است که معمولا به صورت درد، تورم و تحریک و خارش خود، بروز می‌کند. التهاب تاندون آشیل بسته به محل التهاب تاندون، دو نوع است.

در این حالت فیبرهای قسمت های بالایی تاندون دچار پارگی‌های میکروسکوپی شده و تاندون در ظاهر متورم و کلفت می شود. این تاندنیت بیشتر در جوان ها و افراد فعال شایع است.

در این حالت آسیب و پارگی های میکروسکوپی در تاندون آشیل درست در محل اتصال آن به استخوان پاشنه ایجاد می‌شود. در این نوع تاندنیت ممکن است در محل اتصال آشیل به استخوان پاشنه استخوان اضافی رشد کند.

در هر دو نوع این تاندنیت ها ممکن است، املاح کلسیم روی تاندون رسوب کند و خاراستخوانی ایجاد شود. تشکیل خاراستخوانی در التهاب نوع دوم شایع تر است. این نوع التهاب در هر سن و شرایطی محتمل است و ممکن است حتی افرادی که فعال نیستند نیز به این نوع التهاب دچار شوند.

التهاب تاندون آشیل معمولا بر اثر یک حادثه ناگهانی و منفرد ایجاد نمی شود بلکه بر اثر فعالیت‌های مداوم و فشارهای مکرر و طولانی ایجاد می شود. این آسیب معمولا زمانی ایجاد می شود که ما به بدن خود فشار بیش از حد وارد می کنیم تا فعالیت زیادی را در بازه های زمانی نزدیک به هم انجام دهد.

 عوامل دیگری نیز در ایجاد آسیب تاندون آشیل موثرند، از جمله:

شایع ترین علائم عبارتند از

در صورتی که به طور ناگهانی صدایی از پشت ساق خود یا بالای پاشنه پا شنیدید، ممکن است دچار پارگی تاندون آشیل پا شده باشید. در این صورت لازم است فورا به پزشک مراجعه کنید.

برای تشخیص التهاب تاندون آشیل، پزشک سوالاتی در مورد علائم بیمار از او می پرسد و او را معاینه فیزیکی می کند. برای انجام معاینه فیزیکی پزشک به آرامی پشت مچ پای بیمار را لمس می کند تا محل اصلی درد و التهاب را تشخیص دهد. سپس کف پا و مچ پا را با دست معاینه می‌کند، تا در صورت اختلال در دامنه حرکتی پا و انعطاف پذیری آن، متوجه این موضوع شود. پزشک ممکن است در صورت نیاز، انجام عکسبرداری از پا را تجویز کند. عکسبرداری از پا به منظور اطمینان از عدم وجود سایر آسیب ها و بیماری های محتمل و همچنین ارزیابی میزان آسیب تاندون آشیل انجام می شود. انواع عکسبرداری از پا عبارتند از :

در اکثر موارد انجام درمان های غیر جراحی می تواند موجب بهبودی این آسیب شود. البته از بین رفتن کامل علائم ممکن است چند ماه طول بکشد. حتی در صورت تشخیص زود هنگام آسیب و اقدام به درمان، دوره درمان ممکن است بیش از سه ماه طول بکشد و در صورتی که شما قبل از مراجعه به پزشک و تشخیص این آسیب برای مدت چند ماه درد داشته اید، ممکن است دوره درمان تا ماه طول بکشد. روش‌های درمان غیرجراحی عبارتند از:

استراحت :

اولین قدم در کاهش درد، کم کردن و حتی متوقف کردن فعالیت هایی است که موجب شدت گرفتن درد می شود. به عنوان مثال، در صورتی که ورزشی شدید و سنگین مانند دو انجام می دهید، می توانید آن را با فعالیت هایی با شدت کمتر مانند دوچرخه سواری، الپتیکال یا شنا جایگزین کنید.

کمپرس سرد:

قرار دادن کمپرس سرد روی دردناک ترین قسمت تاندون پاشنه آشیل می تواند به کاهش درد و التهاب کمک کند. کمپرس سرد را باید دقیقه روی پا نگه داشت و در صورتی که پوستتان بی حس شد باید زودتر برداشته شود. می توانید در یک کیسه فومی مقداری آب بریزید و بگذارید یخ کند؛ سپس با ضربه روی آن یخ داخل آن را خرد کنید و روی پشت پا، بالای مچ بگذارید. بعد از چند بار استفاده یک شیار روی کیسه تشکیل می شود و کاملا با فرم پا مطابقت پیدا می کند و یک کمپرس سرد مخصوص خواهید داشت.

ورزش:

ورزش‌هایی که در ادامه می‌خوانید به شما کمک می‌کند عضلات ساق پای خود را قوی کنید و از فشار وارده به تاندون آشیل بکاهید:

فیزیوتراپی:

روش‌های فیزیوتراپی در درمان التهاب تاندون آشیل بسیار موثر هستند. این روش‌ها خصوصا برای التهاب در قسمت بالایی تاندون آشیل بسیار موثر هستند. فیزیوتراپی از روش‌های بسیاری در کنار تمرین درمانی برای بهبود بیمار استفاده می‌کند. در درمان التهاب تاندون آشیل از تمرینات اکسنتریک استفاده می‌شود. در این تمرینات عضلات در برابر کشیده شدن مقاومت می‌کنند و منقبض می‌شوند. این تمرینات در صورتی که زیر نظر متخصص و به شیوه صحیح انجام نشوند، می‌توانند آسیب‌زا باشند. بعد از این که بیمار آموزش دید و توانست به تنهایی این تمرینات را صحیح انجام دهد، می‌تواند تمرینات خود را در خانه انجام دهد. این تمرینات ممکن است کمی باعث درد در پاشنه پا شوند اما میزان این درد نباید غیر قابل تحمل باشد.

کفش و کفی طبی:

درد ناشی از التهاب در قسمت پایینی تاندون آشیل با پوشیدن کفش یا کفی طبی مخصوص بهبود می‌یابد. کفش‌هایی که قسمت پشتی آن‌ها نرم‌تر است، کمتر موجب تحریک تاندون آشیل می‌شوند. علاوه بر این بالا بودن سطح پاشنه، تا حدودی از فشار وارده به تاندون آشیل می‌کاهد. بالا بودن پاشنه همچنین باعث می‌شود در هنگام راه رفتن، کفش‌ها کمتر به پشت پا فشار بیاورند. در صورتی که درد شما زیاد باشد ممکن است پزشک پوشیدن چکمه‌های مخصوص را برای مدت کوتاهی تجویز کند. این چکمه‌های مخصوص به تاندون آشیل اجازه می‌دهد، برای مدتی و قبل از شروع درمان‌های دیگر، استراحت کند. استفاده طولانی مدت از این چکمه‌ها توصیه نمی‌شود چون می‌تواند باعث ضعیف شدن عضلات ساق پا شود.

شاک ویو تراپی:

در این روش توسط دستگاهی، امواج قدرتمندی به تاندون آسیب‌دیده، تابانده می‌شود که موجب تحریک بدن برای بازسازی سریع‌تر می‌شود. شاک ویو تراپی یک روش درمانی سرپایی است. بعد از مالیدن ژل مخصوص در محل، یک پروب مخصوص روی پوست قرار داده می‌شود. در این روش ممکن است از امواج پر قدرت یا کم قدرت استفاده شود. در استفاده از امواج پر قدرت ممکن است بیمار احساس درد کند و پزشک از بی‌حس کننده موضعی استفاده کند، اما درمان با امواج ضعیف تر، بدون بی‌حسی انجام می‌شود. این درمان با مشارکت بیمار می‌تواند به طور موثرتری انجام شود؛ به این صورت که بیمار به پزشک بگوید که پروب در حال حاضر دقیقا روی محل اصلی درد قرار گرفته یا خیر. شاک ویو تراپی یک روش کاملا غیر جراحی است و نیازی به ایجاد برش در سطح پوست ندارد. این روش معمولا در موارد آسیب شدید و قبل از تصمیم به انجام جراحی به کار می‌رود.

مزایا:

در صورتی‌که تمامی روش‌های غیرجراحی موثر نباشند و تاندون بهبود نیابد، انجام جراحی ضروری است. جراح پا و مچ پا بهترین روش جراحی را با توجه به شرایط بیمار انتخاب می‌کند تا تاندون آسیب دیده را بازسازی کند. انتخاب روش جراحی برای تاندون مچ پا به شدت آسیب، سن بیمار و سطح فعالیت او بستگی دارد.

 

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.